Strona 1 z 2

a ghost in the streets

: sob lis 07, 2026 9:26 am
autor: Rhys Madden
Nie rozumiał, jak miasto, w którym się wychował, mogło tak przesiąknąć Margo Mercer.
Znał te ulice dużo wcześniej, nim wtargnęła do jego życia. Powinien nie mieć problemu ze znaniem ich później takimi, jakimi były wtedy - znajomymi uliczkami, lepszymi i gorszymi miejscówkami z jedzeniem, skrzyżowaniami, na których wiecznie był korek.
Wystarczyło sześć miesięcy spędzonych poza miastem by teraz wszystkie kojarzyły jej się z nią.
Widział ulice, którymi zwykle wracali do komisariatu. Te prowadzące na wylotową, z której z kolei wyjeżdżali wspólnie z miasta - a on specjalnie obrał inną, by nie przejechać koło tamtej stacji benzynowej, na której zdobyli pierścionek. Widział budki z kawą z kształtem przypominającym jej sylwetkę. Jej włosy w przeszklonych wnętrzach lokalów, w których bywali.
Całe pieprzone miasto zdawało się być nią wypełnione.
Całe pieprzone miasto nie dawało mu ani chwili wytchnienia.
Nawet jego mieszkanie, coś, co posiadał na długo przed nią, co dzielił z inną kobietą w przeszłości, teraz tylko przypominało mu o niej. Rzeczy, które pozostawiła w jego kuchni, łazience, w sypialni. Ubrania, których nigdy nie zabrała, a on nigdy jej nie oddał, wyjeżdżając w pośpiechu. Powinien to uporządkować, powinien to zebrać, oddać jej, tak byłoby właściwie.
Zignorował je, każdy z elementów z osobna. Wykroił sobie fragment przestrzeni, która nagle nie należała wyłącznie do niego - biurko, krzesło, na które odwiesił swój płaszcz, laptopa, pliki i akta, które udało mu się zebrać, notatki, zdjęcia.
Zrobił sobie kawę.
Nie musiał zbierać jej rzeczy, nie musiał porządkować ani ich, ani swoich s p r a w. Nie zamierzał gościć tutaj na długo, to był tylko krótki przystanek, powrót do tego, co już nie istniało - więc nie powinien się tym zajmować. Ich życie, to jakie prowadzili, nie miało przyszłości, zostało więc tam, gdzie można było je wyłącznie wspominać.
I choć usilnie starał się skupić na czymś, co kiedyś było jego pracą, na kolejnych poszlakach, jego umysł wciąż wracał do tego baru.
Do M a r g o wypowiadanego obcym, ponaglającym głosem osoby, która miała prawo być zaskoczona bądź sfrustrowana, że jej tak długo nie było.
Do jej wściekłego spojrzenia i schowanego za nim bólu, na który nie potrafił się uodpornić teraz, gdy jego percepcja jej emocji była zbyt rozwinięta.
Obracał w głowie jej imię raz za razem. Obracał je tak długo, że w ramach jakiejś pieprzonej manifestacji pojawiło się na jego ekranie telefonu w pewnym momencie - w porze, w której zdecydowanie nie powinno się już pojawiać, ponieważ było cholernie późno.
Pozwolił jej wybrać miejsce, w którym mieli się spotkać. W nocy wiele lokali wciąż było otwarte, błyszczało neonem swoich szyldów zachęcając ludzi do wejścia do środka. Większość wypełniali imprezowicze, którzy o tej porze szukali czegoś do zjedzenia przekształceni w połowiczne trupy. Część zajmowali ludzie robiący nocki, chcący coś zjeść bądź napić się kawy nim wrócą do swoich obowiązków.
Odnalazł ją w środku. Jego szczęka znów, bezwiednie się zacisnęła gdy coś szarpnęło na ten znajomy widok w jego klatce piersiowej. Nie pozwolił temu wybrzmieć - podszedł bliżej i zajął miejsce naprzeciw niej, spoglądając na nią w ciszy.
Wiedząc, że był powód, dla którego go tutaj wezwała.

margo mercer

a ghost in the streets

: ndz lis 08, 2026 11:48 am
autor: margo mercer
Powinna była zostawić to za sobą.
Powinna była wrócić do baru i pozwolić, żeby spotkanie z Maddenem stało się dokładnie tym, czym powinno być - nieprzyjemnym nieoczekiwanym epizodem. Mogła przecież zająć się tym następnego dnia, mogła również nie zajmować się tym wcale. Nikt nie zmuszał jej do wyciągania policyjnych akt, sprawdzania nazwisk ani angażowania się w kolejną sprawę dla człowieka, który pół roku temu postanowił wyrzucić ją ze swojego życia bez jakichkolwiek wyjaśnień.
W drodze na komisariat odtwarzała ich rozmowę raz za razem, przeplatając kolejne fragmenty spotkania z wyrzutami pod swoim adresem. Była na siebie w ś c i e k ł a - na to, jak łatwo dała się wciągnąć w coś, od czego powinna trzymać się z daleka.
Najbardziej uwierała ją jednak świadomość, że robiła to kosztem ludzi, którzy naprawdę byli przy niej, kiedy jego zabrakło. Tych, którzy odbierali telefony, słuchali jej narzekań, pomagali poskładać codzienność i przypominali, że życie nie kończy się na jednym człowieku. Nie musiała im niczego udowadniać, a mimo to właśnie teraz odsuwała ich na dalszy plan, wychodząc z baru bez słowa. Miała pełną świadomość własnej głupoty, a mimo to nie potrafiła zmusić się do odwrócenia się od niego.
Była trzecia nad ranem, kiedy dotarła na komisariat, a pojedyncze, zaciekawione spojrzenia współpracowników z nocnej zmiany towarzyszyły jej po przekroczeniu progu, jednak nie poświęciła im większej uwagi. Usiadła przed komputerem, rozprostowała zgnieciony papier i sprawdzała nazwisko ofiary, przeglądała dostępne informacje, próbowała połączyć ze sobą pojedyncze elementy, które na pierwszy rzut oka nie prowadziły do niczego konkretnego. W końcu udało jej się znaleźć jeden trop - nazwisko, które mogło mieć znaczenie, ale poza nim miała więcej znaków zapytania niż odpowiedzi.
Zanim zdążyła pomyśleć, czy rzeczywiście powinna się w to angażować, sięgnęła po telefon i wybrała jego numer.
Zanim zdążyła ponownie rozważyć własną decyzję, siedziała za kierownicą, jadąc pod wskazany adres.
Zanim pozwoliła sobie pomyśleć o tym, jak słaba była, zajmowała już stolik, układając przed sobą teczkę z notatkami.
Zamówiła kawę, która smakowała równie paskudnie jak wyglądała i przez kilka kolejnych minut próbowała nie myśleć o powodach dla których to robiła. O s z u k i w a ł a siebie samą, że to tylko przysługa, jedna sprawa, która sprawi, że ich drogi rozejdą się na zawsze i odzyska spokój, którego nie pragnęła.
Kiedy wszedł, podniosła wzrok znad papierów, czując znajome, nieprzyjemne ściśnięcie gdzieś pod żebrami - jego obecność wciąż potrafiła wywołać w niej reakcję, której nie chciała pokazywać. Miała irracjonalną ochotę zapytać go, czy w ogóle spał, czy jadł coś od poprzedniego dnia, ale zamiast tego przesunęła teczkę na drugą stronę stolika. - Znalazłam jedno nazwisko świadka - zaczęła, otwierając teczkę. - Poza tym w aktach jest naprawdę mało szczegółów. Nie wiem czy to kwestia brakujących informacji, czy po prostu ktoś nie przyłożył się do roboty - zachowywała się, jakby naprawdę tylko pracowali, jakby nie łączyła ich niewidzialna nić, która nigdy nie miała prawa się zerwać.

Rhys Madden

a ghost in the streets

: czw lis 12, 2026 7:58 am
autor: Rhys Madden
Zawsze mieli do tego łatwość.
Wpadania w objęcia pracy, w której wszystkie ich osobiste problemy tymczasowo schodziły na drugi plan. Liczyło się śledztwo, analizowanie dowodów, badanie poszlak, zawsze wspólne, czasem podzielone na odrębne zadania w innych obszarach miasta dla samej możliwości odreagowania bez drugiej osoby obok. Mimo wszystko, pracowali r a z e m, nawet jeśli nie mogli się widzieć poza komisariatem.
Mimo tego wątpił w to, że postanowi mu pomóc.
Do samego końca, do chwili wejścia do tej knajpy i odszukania wzrokiem znajomej sylwetki, tkwił w przekonaniu, że sto siedemdziesiąt dni usunęło ten ostatni element ich zgodności. Że Mercer go wystawia tak, jak on wystawił ją, być może nawet podrzuca go w ręce innego policjanta, by ten oficjalnie mógł zebrać od niego zeznania.
Uwierzyłby to prędzej niż w to, że znów ją znajdzie taką, jaką ją zapamiętał - pochyloną nad rozłożoną na stole teczką, w zamyśleniu studiującą jej wnętrze z kubkiem żałosnej namiastki kawy w kubku w jej dłoni.
Coś w jego wnętrzu nieprzyjemnie ścisnęło się na ten widok.
Nie pozwolił mu na przejęcie kontroli. Zignorował to, jak wieszak tkwiący przy samym wejściu, na który powinien odstawić swoją kurtkę. Choć Margo tu przyszła, wątpił, by spotkanie miało potrwać wystarczająco długo, by miał mu się przydać - zignorował go, pozostawiając ją na sobie i w ten sposób odgradzając się podświadomie jeszcze jedną barierą od siedzącej naprzeciw kobiety.
Kelnerka pojawiła się przy nim niemal natychmiast. Wyczuł ją w polu swojego widzenia, lecz jego wzrok z trudem zsunął się z siedzącej naprzeciw kobiety na tą stojącą obok i wpatrującą się w niego wyczekująco.
- Kawa, czarna - rzucił krótko, wyzbyty kulturalnego przywitania o tej nieludzkiej porze bądź dziękuję i proszę, które powinny się w tym zdaniu znaleźć.
Kelnerka z pewnością zrzuciła to na późną porę - Mercer zaś na jego paskudny charakter. Prawda leżała gdzieś po środku, a jego umysł był zbyt skupiony na tym, co miał przed sobą, by zwracać na to jakąkolwiek uwagę.
- Kim jest świadek? - zapytał z początku, notując w głowie wspomniany przez nią brak szczegółów tej sprawy, który faktycznie można było zrzucić na karb nowego śledztwa czy nawet nieopierzonego detektywa, któremu dostało się jego prowadzenie.
Powinien się do tego odnieść, powinien rozwinąć temat. Gdy jednak kelnerka znów zmaterializowała się przy ich stoliku, odstawiając przed nim pusty kubek i dolewając do niego z dzbanka czarną kawę, jego wzrok bezmyślnie wodził za jej dłońmi nalewającymi napój.
- Jest późno - zauważył, marszcząc brwi. Trzecia była zbyt konkretna, by być przypadkową. Gdyby kazała mu spotkać się ze sobą rano, sugerowałoby to, że pośpiesznie zerknęła w akta przed pracą i chciała mieć go z głowy. Gdyby spotykali się w ciągu dnia lub nawet po jej godzinach roboty, również mógłby zrzucić to na karb tego, że przy okazji sprawdziła co miała i postanowiła zadzwonić.
T r z e c i a sugerowała, że sprawdziła to dużo wcześniej, niż powinna.

margo mercer

a ghost in the streets

: czw lis 12, 2026 8:46 am
autor: margo mercer
T r z e c i a sugerowała, że zrobiła to, czego nie powinna robić.
T r z e c i a sugerowała, że wyszła z baru chwilę po tym, jak on odjechał z parkingu z przekonaniem, że został z tym sam.
T r z e c i a sugerowała, to czego nie chciała pokazywać, ani do czego nie zamierzała się przed nim na głos przyznawać - wciąż absurdalnie głupio zależało jej na człowieku, który dla jej dobra wycofał się z jej życia bez wyjaśnienia.
Wreszcie t r z e c i a sugerowała, że te pieprzone sto siedemdziesiąt trzy dni nie miały żadnego znaczenia. Że ta miłość, jakkolwiek bardzo ją wypierała, była właśnie t ą miłością - tą samą, o której wielokrotnie mówiła, o której go zapewniała. Tą, której nic nie było w stanie powstrzymać, nic wymazać; miłością, którą rozdzielić mogła wyłącznie śmierć.
Chociaż teraz mieszała się głównie z nienawiścią i żalem, wciąż wrzała pod powierzchnią gotowa na nowo się obudzić, gdyby tylko jej pozwoliła.
W odróżnieniu od niego, jak zawsze zresztą, przywitała kelnerkę uśmiechem i krótkim wywróceniem oczu mającym sugerować, że on robi to zawsze. Nie zaczęła zagłębiać się w to, co znalazła w aktach sprawy, na której Maddenowi tak bardzo zależało, aż do momentu, gdy kubki z ciepłym napojem nie stały przed nimi, upewniając się, że n i k t im nie przeszkodzi. Nie potrzebowali świadków tej rozmowy - bez różnicy w jakim kierunku ona skręci.
Jadąc tutaj powtarzała sobie, że to tylko praca, że da mu to, czego od niej chciał i ponownie zamknie te drzwi, nie pozwalając sobie na rozproszenie. Robiła to wyłącznie po to, aby nie zawrócić, bowiem wiedziała, że nie byli w stanie t e g o zignorować. A poza wszystkim, co znajdowało się w teczce, jak dobrze przewidywała, Rhysa interesowała g o d z i n a.
- Jesteś niesamowitym detektywem - odparła złośliwie, unosząc kubek po to, aby zająć czymś wciąż rozedrgane dłonie. - Pół roku niczego nie zmieniło w twojej błyskotliwości - jak inaczej miała na to zareagować? Gdyby się na to złapała jej emocje wzięłyby ją w panowanie, a bardzo starała się tego nie pokazywać.
Kosztowało ją niesamowicie wiele siły, by nie wybuchnąć, by nie zacząć na niego wrzeszczeć, by nie podejść i uderzyć go w twarz, by fizycznie poczuł namiastkę bólu, który rozrywał jej serce od miesięcy. Nie chciała pokazać, jak bardzo ją to dotknęło. Wolała tkwić w iluzji, w której nie miał pojęcia, gdzie widział jedynie życie, które ułożyła sobie bez niego, co na pozór było ł a t w e.
Teczka pomiędzy nimi była jak uziemienie, jak ta jedna rzecz pozwalająca jej wrócić t u t a j i zignorować, to co było tam. - Zapisałam ci jego nazwisko. To jakiś starszy człowiek, który mieszka gdzieś w pobliżu i akurat spacerował, kiedy to się wydarzyło. Sprawca go prawdopodobnie widział, ale nie zależało mu na tym, żeby go uciszyć - patrzyła mu w oczy, ani razu nie uciekając spojrzeniem w bok. - Możemy tam pojechać jutro i to sprawdzić - zaskoczyła siebie, gdy wypowiedziała te słowa - nie kontrolowała tego, na ułamek sekundy kompletnie zapomniała, że nie było już ich, że nie siedzieli w tym razem, że on nawet nie pracował już w policji.
- Przy twoim nazwisku jest duży znak zapytania - odchrząknęła nerwowo. - Nie mają pewności, że to na pewno twoje DNA. Coś śmierdzi - opadła na oparcie krzesła, chowając dłonie pod stół, by zacisnąć je na udach poza jego wzrokiem.

Rhys Madden

a ghost in the streets

: czw lis 12, 2026 10:08 pm
autor: Rhys Madden
W jego wybiórczym optymizmie, t r z e c i a mogła oznaczać jeszcze jedną możliwość.
Chęć natychmiastowego zajęcia się jego wtargnięciem w życie, które wywrócił do góry nogami. Chęć dania mu tego, czego potrzebował, byle tylko mogła powrócić do życia, które ułożyła sobie bez niego. Chęć załatwienia tej sprawy po kryjomu, po cichu, byle tylko nikt jej z nią nie powiązał.
Chęci sprawienia, by to wszystko było już z głowy, a on wrócił do przeszłości, z której teraz wypełznął jak z zapomnianej szuflady.
Skupił się na tej możliwości. Wydawała się prostsza do przełknięcia niż myśl, że ta nić, która ich łączyła, wciąż tkwiła mocno zaciśnięta wokół jej serca tak, jak tkwiła wokół tego należącego do niego. Ponieważ to wszystko cholernie by komplikowało, a on poświęcił w s z y s t k o byle tylko to dla niej uprościć.
Jej złośliwość przyjął bez większego poruszenia, zaledwie krótkim uniesieniem spojrzenia znad zawartości teczki rozłożonej na stole. Była tak dla niej t y p o w a.
Niesamowity detektyw.
Z pewnością nie na tyle niesamowity, żeby przewidzieć wszystkie konsekwencje swoich decyzji. Przez sześć miesięcy miał wystarczająco dużo czasu, by się o tym przekonać, a mimo to siedział teraz naprzeciw niej, zadając pytania, na które niekoniecznie chciał usłyszeć odpowiedź.
Ostatecznie opuścił wzrok, przyglądając się nazwisku zapisanemu na kartce. Starszy mężczyzna, przypadkowy świadek, którego sprawca nie uznał za wystarczająco istotnego, by się go pozbyć. Albo który nie widział wystarczająco wiele, by stanowić zagrożenie. Złe miejsce, zły czas i zupełnie przypadkowy świadek, który mógł odpowiedzieć mu na parę pytań.
Nie, im na parę pytań.
Jej propozycja sprawiła, że zawahał się, z dłonią wyciągniętą w stronę kawy. W pierwszym odruchu chciał przytaknąć, tak jak robił to setki razy wcześniej, kiedy wystarczyło jedno spojrzenie, by ustalili między sobą kolejne kroki.
Przez krótką chwilę wszystko wydawało się niepokojąco znajome. Jakby minione miesiące w ogóle nie istniały, jakby nie wyjechał z Toronto i jakby wciąż byli tym samym duetem, który potrafił pracować ze sobą nawet wtedy, gdy nie potrafił ze sobą rozmawiać.
Chwila była jednak ulotna.
- Nie potrzebuję odznaki by móc porozmawiać z obcym człowiekiem na temat tego, co widział - zasugerował ostrożnie, choć w jego propozycji nie tkwiło przekonanie, że Margo była w tym wszystkim niepotrzebna. Już uzyskanie od niej tego nazwiska było wystarczającą pomocą - pomocą, na którą nie zasługiwał, tym bardziej na jej dalszą ingerencję. - Mogę sam to załatwić.
Jego plecy opadły na oparcie długiej kanapy w loży, w której tkwili. Kawa była gorąca, nieszczególnie smaczna, ale jego kubki smakowe nigdy nie były szczególnie wybredne. Z pewnością stanowiła miłą odmianę po goryczy, która tańczyła na jego języku przez sam fakt tkwienia po drugiej stronie lady naprzeciw kobiety, która powinna siedzieć obok.
Był wściekły na to, że siedziała naprzeciw i był wściekły na to, że do tego doprowadził. We tragedii własnego życia zawsze miał dryg do stwarzania większej ilości problemów i podejmowania decyzji, przez które później napięcie nie opuszczało jego szczęki, przekształcając się w stały, pulsujący dyskomfort.
- To by pasowało, jeśli próbowali coś podłożyć - odparł krótko, sam do siebie, odznaka mogła zniknąć, lecz pozostały w nim nawyki. - Ale to tłumaczy, dlaczego jeszcze nikt nie zawitał do mojego mieszkania w poszukiwaniu wyjaśnień.

margo mercer

a ghost in the streets

: pt lis 13, 2026 7:33 am
autor: margo mercer
T r z e c i a była zatem dla nich czymś zupełnie odwrotnym.
Oboje znajdywali inne wytłumaczenia - ona dlatego, dlaczego w ogóle pojechała na komisariat sprawdzić nazwisko, które jej dał; zaś on dlatego, dlaczego siedziała teraz przed nim z odpowiedziami, których w ogóle się nie spodziewał.
Jego widok naprzeciw budził w niej zbyt wiele emocji, by mogła sprowadzić je do jednej, konkretnej myśli - było w tym coś z ulgi, coś z tęsknoty, o której przez ostatnie miesiące próbowała nie myśleć, ale też zwyczajna, trudna do opanowania złość. Nie potrafiła patrzeć na niego i widzieć wyłącznie człowieka, który pewnego dnia zniknął z jej życia; przed oczami wciąż miała również wszystkie te chwile, w których był kimś zupełnie innym. Człowiekiem, którego obecność potrafiła uspokoić ją bardziej niż jakiekolwiek słowa, który znał jej najgorsze przyzwyczajenia, rozpoznawał zmianę nastroju i który przez długi czas był pierwszą osobą, do której chciała zwrócić się zarówno z czymś ważnym, jak i zupełnie błahym.
Trudno było pogodzić tamte wspomnienia z człowiekiem, który siedział teraz naprzeciwko niej.
Najgorsze było to, że żadna z tych emocji tak naprawdę nie wygasła - wszystko wracało z niepokojącą łatwością. Rhys Madden był j e d y n ą osobą na świecie, dla której pomimo wszystkiego wciąż była gotowa poświęcić wszystko. Pół roku temu zrobiłaby to zupełnie świadomie, w ogóle nie potrzebując czasu, aby się nad tym zastanowić - teraz podobnie, z tą jedną różnicą, że działała jej podświadomość.
To było jak z tą jazdą na rowerze, o której wszyscy zawsze mówią - nie zapominasz, nawet jeśli przez długi czas na niego nie wsiadasz. Mięśnie pamiętają ruchy, ciało samo odnajduje równowagę - z nią było podobnie, nie musiała na nowo przyzwyczajać się do obecności Rhysa, do sposobu w jaki zajmował przestrzeń, ani do tego jak szybko jej uwaga skupiała się na nim, choć bardzo chciała wierzyć, że te miesiące czegoś ją nauczyły.
Jej usta wykrzywił uśmiech, gdy stanął w kontrze rzuconej niekontrolowanie propozycji. Oczywiście, że nie potrzebował jej obok siebie, bo tak było z a w s z e. Uwielbiał przecież zostawiać ją krok w tyle z różnych powodów. Na początku tylko dlatego, że była dla niego jak natrętny owad latający w środku nocy koło ucha, niepozwalający mu zasnąć; później już wyłącznie z tego powodu, że się o nią bał, stopniowo zapominając o jej dwóch odmiennych rolach. W którymś momencie zamiast detektywem była dla niego ukochaną.
- Rozwinąłeś w ostatnich miesiącach swoje umiejętności interpersonalne? - zapytała. Nigdy nie słynął z przesadnego umiłowania do prowadzenia cywilizowanych rozmów ze świadkami. Nadawał się do roli tego, który musiał kogoś przycisnąć, który samym wzrokiem sprawiał, że druga osoba zaczynała sypać, kiedy zaś trzeba było się uśmiechnąć, zapytać jak minął dzień i pogłaskać czyjegoś kota, wpadając nad nim w zachwyt, by dowiedzieć się czegoś więcej - to było jej rolą.
- Nie zauważyłam w ciągu ostatnich kilku godzin - dodała, upijając kolejny łyk kawy. Część jej chciała podchwycić ten znajomy rytm, pozwolić sobie na kilka złośliwości i udawać, że nie dzieliło ich ostatnie pół roku. Jej głupie, zdradzieckie serce, podsuwało absurdalną myśl, że może jeszcze da się odzyskać choć odrobinę tego, co kiedyś mieli. - Ćwiczyłeś z kimś rozmowy? - nie chciała wiedzieć, ale to była kolejna rzecz, która mimowolnie padła z jej ust nim zdołała przefiltrować myśli płynące potokiem.
Potrząsając głową, odstawiła kubek na stół. - Mógł zawitać, ale ciebie t u nie było - zauważyła, zmieniając ton głosu. - Gdzie byłeś? - to już trzecia rzecz, o którą zapytała wbrew rozsądkowi.

Rhys Madden

a ghost in the streets

: pn lis 16, 2026 2:35 pm
autor: Rhys Madden
Absurdalna irytacja przemknęła przez jego umysł na dźwięk jej słów. Jakże łatwo było jej sprowadzać go właśnie do tej roli, w której on był wyłącznie młotkiem służącym do wywierania nacisku, a ona jedyną z ich dwójki zdolną do prowadzenia konwersacji.
Prawda była taka, że przyjmował swoją rolę, ponieważ dzięki temu osiągali więcej. Dobry i zły glina był schematem, który nie wziął się znikąd, a choć miał łatwość we wpadaniu w rolę tego drugiego, nie oznaczało to, że nie potrafił grać obu. Był detektywem na długo przed tym, gdy Mercer otrzymała swoją odznakę i pomimo własnej zgryzoty, pozostawała w nim świadomość tego, że był cholernie dobry w tym, co robił.
- Sugerujesz, że nie potrafię przesłuchać świadka bez ciebie obok? - zapytał wprost, choć pewnie powinien puścić to mimo uszu, powinien to zignorować, ponieważ kłótnia z nią była ostatnią rzeczą, na którą powinien się decydować.
Pragnął powiedzieć coś więcej.
Przypomnieć, że radził sobie bez niej całkiem nieźle w swojej służbie wiele lat przed tym, zanim ona wparowała do komisariatu i stanęła przy jego biurku. Że może choć on miał skłonność do wywierania nacisku, ona z kolei miała skłonność do okazywania współczucia i wiary w ludzi, którzy na te rzeczy nie zasługiwali.
I to było w tym wszystkim a b s u r d a l n e.
Przyszedł tutaj, ponieważ potrzebował jej pomocy. To on zdecydował się wyjechać, to on teraz wrócił i to on potrzebował dostępu do życia, z którego zrezygnował.
Ale Margo zawsze posiadała zdolność zachodzenia mu pod skórę. Wiedziała, jakie rzeczy powiedzieć, jakiego tonu głosu użyć, jakie słowa dobrać. Nikt na tym świecie nie potrafił wzbudzić jego wściekłości tak szybko.
Nikt inny nie sprawiał, że ta złość ulatywała na rzecz czegoś zupełnie innego równie szybko, jak się pojawiała.
- Chciałabyś, żebym ćwiczył? - odgryzł się, jej pytanie przywiodło go z powrotem przed gmach baru, do jej imienia wypowiadanego męskim głosem, którego nie znał, a który wypowiadał się w jej kwestii z b y t poufale. - Byłoby ci wtedy łatwiej mnie nienawidzić, Margo?
Kubek w jego dłoni ze stukotem wylądował na blacie, płyn w środku zafalował, uderzając o jego ścianki.
Westchnął, w próbie odseparowania się od tej konwersacji. Przyszedł tutaj w jednym celu - tymczasem tkwił niebezpiecznie na granicy tego, o czym nie powinni rozmawiać, wściekając się na dźwięk głosu wypowiadającego jej imię - głosu, który nie należał do niego.
- Z dala - odpowiedział, krótko, oszczędnie, jakby tego typu odpowiedzi kiedykolwiek ją zniechęciły do podążania dalej. - Nie zachowuj się, jakbym wyrządził ci tym krzywdę, Mercer - dodał, również wbrew rozsądkowi, który nakazywał mu skupić się na leżących między nimi aktach. - Masz swoją karierę, ułożone życie i żadnego kryminalisty, którego musisz kryć - kontynuował, na odpowiednim słowie zostawiając swój nacisk, nim szyderstwo wtargnęło na jego twarz. - Chyba, że znalazłaś sobie nowego.

margo mercer

a ghost in the streets

: pn lis 16, 2026 6:29 pm
autor: margo mercer
Jej słowa osiągnęły zamierzony skutek.
R e a g o w a ł, a więc wciąż miała nad nim tę samą władzę, którą dzierżyła w dłoni od pierwszego dnia ich znajomości. Wiedziała w jaki sposób nacisnąć, jak się uśmiechnąć, co powiedzieć, żeby wywołać w nim reakcję. Każda jedna była lepsza od obojętności i przejmującej ciszy, którą obdarowywał ją w ciągu ostatnich kilku miesięcy.
W s z y s t k o było lepsze od milczenia; jego spojrzenie pełne złości i słowa przesiąknięte irytacją - skierowaną albo na siebie samego, albo na nią - były dla niej prawie jak dodatkowa dawka tlenu, pozwalająca zaczerpnąć pełen oddech.
- Sugeruję, że nie masz już w ręku takich środków, by to robić - ona, w przeciwieństwie do niego, jak słusznie zakładał - dzięki niemu, wciąż w kieszeni nosiła odznakę, mimo że zbroczona była krwią Collinsa i innych gliniarzy, których być może udałoby się uratować, gdyby w odpowiednim momencie pociągnęła za hamulec. - Co zrobisz, jak tam pójdziesz? Powiesz, że jesteś byłym gliną i mu pomożesz? Czy zapytasz zwyczajnie, co wie o tym morderstwie i będziesz liczył, że wyśpiewa ci całą prawdę? - zapytała, a jej usta wygięły się w pełnym ironii uśmiechu. Nie wierzyła, nawet znając wszystkie możliwości Maddena i wiedząc, jak świetny był w swojej robocie, że byłby w stanie osiągnąć s a m, jako cywil, więcej niż z nią w pakiecie.
Ten uśmiech nie znikał z jej twarzy po kolejnych usłyszanych słowach, zmieniał tylko swój charakter. Irytu­jąca ironia ustąpiła miejsca złości, będącej jego własnym odbiciem sprzed paru chwil. Samo w y o b r a ż e n i e, że w ciągu tych miesięcy, kiedy przebywał daleko stąd, mógłby rozmawiać z kimkolwiek, z jakąkolwiek inną kobietą, że mogłaby ją z a s t ą p i ć, że zwierzałby się jej, patrzył na nią, dotykał - sprawiało, że jej krew wrzała. Była wściekła na sam pomysł, że tak mogło być, nawet bardziej niż na sam fakt, że zniknął.
To również było a b s u r d a l n e, bowiem zachowywali się jak psy ogrodnika.
- A nie wyrządziłeś? - zignorowała wszystkie jego słowa i zafiksowała się na tym konkretnym stwierdzeniu. - Mam odmienne zdanie - warknęła, pochylając się w jego stronę i ignorując fakt, że pomimo późnej pory w restauracji poza nimi było jeszcze kilkoro osób, których spojrzenia mogli na siebie ściągnąć. - A ty jak zawsze wiesz, kurwa, lepiej - z niezrozumiałego powodu sięgnęła po teczkę leżącą po jego stronie stołu i zagarnęła ją do siebie, jakby odbierała mu jego własność z czystej przekory.
- Nie masz pojęcia jaki koszmar przeżyłam. Ile przepłakałam nocy, ile dni nie wychodziłam z łóżka, ile godzin kręciłam się po wszystkich najciemniejszych norach w Toronto, żeby cię znaleźć. Nie masz żadnego, pieprzonego, pojęcia - szeptała wściekle. - Prawie sprzedałam duszę Morettiemu, żeby dał mi c o k o l w i e k - było jej wszystko jedno, że właśnie ukazywała swoją największą słabość. Że cała pozorna siła, którą próbowała mu wmówić, była nędzną fasadą, za którą chowała się prawda. - I po co mi to było... dla kariery? - prychnęła, opadając z powrotem na oparcie krzesła.
- Chciałam ciebie, pragnęłam ponad wszystko n a s, ale ty wiedziałeś lepiej.

Rhys Madden

a ghost in the streets

: wt lis 17, 2026 12:49 pm
autor: Rhys Madden
Mógłby się z nią kłócić.
Niektórzy ludzie nie potrzebowali odznaki, żeby paplać. Robili to sami, wystarczyło dać im trochę czasu, zadać odpowiednie pytanie i zamknąć mordę, gdy zaczynali poruszać własną. Mógłby podać się za prywatnego detektywa, mógłby udawać stałego klienta przybytku, w którym to wszystko się wydarzyło, może znajomego właściciela.
Mógł zrobić bardzo wiele rzeczy, do których nie potrzebował odznaki. Mercer bowiem nie pamiętała, że równie wiele rzeczy osiągał dla Carbone'a gdy nad miastem zapadał zmrok, a w tych rzeczach odznaka była ostatnim argumentem, po który mógłby sięgnąć.
Nie zamierzał jednak wdawać się z nią w kolejną dyskusję. Nie teraz, gdy uświadomił sobie, że znów na niego działała, pomimo tych stu siedemdziesięciu dni, nadal wiedziała w jaki sposób zajść mu a skórę w sposób, którego nie znał n i k t inny na tym całym, pieprzonym świecie.
Dlatego milczał.
Obserwował, jak zagarnia teczkę na swoją stronę, jakby samym tym gestem chciała odebrać mu choćby odrobinę kontroli nad sytuacją, w której oboje znaleźli się zupełnie niepotrzebnie. Był gotów przyjąć jej złość, wyrzuty, nawet kolejne przekleństwa, które z pewnością miała jeszcze w zanadrzu. Nie był natomiast przygotowany na to, co usłyszał chwilę później.
Moretti.
Nazwisko zakłuło go gdzieś pod żebrami, wywołując nieprzyjemny skurcz.
M o r e t t i.
Myśl, że miałaby pójść do niego szarpnęła całą jego duszą, usiłując wyrwać ją z miejsca, w którym była schowana. Że była gotowa zwrócić się do człowieka, od którego przez cały ten czas powinien był trzymać ją z daleka. Że pragnęła zaprzepaścić to, co jej p o d a r o w a ł swoim odejściem.
Wyjechał właśnie po to, żeby ją z tego w y d o s t a ć zanim będzie, kurwa, za późno.
- Tego chciałaś, Margo? - spróbował zadrwić, lecz bez rozbawienia, jego głos wybrzmiał sucho, ostro. Zielone oczy wreszcie oderwały się od teczki, unosząc w górę. - Chciałaś każdego dnia wchodzić na komisariat i kłamać przed komendantem? Kłamać w aktach spraw, które prowadziliśmy? Kłamać na temat tego, gdzie wychodzę, albo dlaczego mnie nie ma? - cedził, jego wzrok podążał w górę, przez jej dłoń spoczywającą na blacie, wzdłuż ramienia, aż do obojczyków. - Chciałaś chodzić ze mną do starych magazynów, albo do Mimmo's, albo w inne miejsca, w których rezyduje robactwo, żeby z nim zawierać układów?
Wreszcie dotarł do jej twarzy.
Twarzy, którą znał może bardziej niż własną, którą oglądał częściej niż odbicie w lustrze, którą mógłby w pamięci przywołać o każdej porze dnia lub nocy.
- Chciałaś wysłuchiwać pogróżek na temat własnej rodziny? Plamić własną odznakę, żeby pozostali bezpieczni? Stać się drugą wtyką dla Morettiego, prędzej czy później? Wyciągać inne pendrive'y, chować je w kieszeni, usuwać dowody, fałszować dane? - syknął, idąc za jej śladem, pochylając się nad blatem. Z tej odległości dotarł do niego znajomy zapach jej perfum. - Czy tego chciałaś, Margo?
Z tym wiązało się jego zostanie.
Z tą frustracją, pułapką, w której tkwili oboje, choć przecież chciał w niej pozostac sam. Pułapką, której nigdy dla niej nie chciał, a która i tak znalazła się wokół nich, oplotła ich swoimi prętami, wydzierając powietrze z płuc.
Pułapką, którą nazwała w kłótni, w ferworze złości, a która wryła się w jego podświadomość.
Pułapką, w której kochała p r z e s t ę p c ę.

margo mercer

a ghost in the streets

: wt lis 17, 2026 6:11 pm
autor: margo mercer
Tak właśnie - M o r e t t i.
Naprawdę był tak naiwny, że sądził, że wraz z jego wyjazdem ona po prostu zapomni? Że jej pamięć się zresetuje i nie będzie myślała o niczym, co z nim związane; nie będzie go szukała na wszelkie możliwe sposoby, nie poruszy nieba i ziemi, aby natrafić na jego ślad? Zrobiłby przecież dokładnie to samo.
Szukałby jej w s z ę d z i e, wszedłby do samego piekła, sprzedał duszę diabłu, byle ją odzyskać. Wiedziała o tym, nie musiał jej tego mówić - widziała to sto siedemdziesiąt dni temu w jego spojrzeniu, w każdym geście, którym zdradzał, jak trudno było mu wypuścić ją z objęć. Pamiętała poranki, kiedy jeszcze na wpół pogrążony we śnie przyciągał ją bliżej, zagarniając pod swoje ramię, jakby te kilka dodatkowych minut bliskości miało jakiekolwiek znaczenie dla czasu, który im pozostawał. Pamiętała jego usta na nagim ramieniu, na szyi, w kąciku ust, czułość i westchnienia, w których mieściło się więcej, niż potrafiłby powiedzieć na głos.
W i d z i a ł a to.
Nie wymyśliła sobie tamtej miłości, nie zbudowała jej wyłącznie na własnych pragnieniach. Byli w niej razem, tak samo mocno nawet jeśli później postanowił, że wie lepiej, co powinno się z nimi stać.
- Tak - odparła zgodnie z prawdą, nie odrywając ciemnych tęczówek od jego własnych, które w r e s z c i e przeszywały ją na wskroś, prawie jak kiedyś. - Miałam to gdzieś. Miałam w dupie tę robotę. Mogłabym to rzucić w cholerę, Rhys, dla nas - odpowiedziała, ponownie się pochylając, a odległość między ich twarzami nagle zmalała tak bardzo, że była pewna, iż czuje jego oddech na swojej skórze. Do jej nosa docierał znajomy zapach, na który głupie serce wykonało jedno niemiarowe uderzenie, promieniujące bólem na całą klatkę piersiową. - Mogłabym robić cokolwiek innego, byle z tobą obok - to nie był pierwszy raz, kiedy próbowała mu to uświadomić.
Był przekonany, że jej misją od zawsze była policja, że odznaka stanowiła dla niej najważniejszą wartość, a lata nauki i pracy miały być czymś z czego nigdy nie zrezygnowałaby dla nikogo. Zapominał jednak, że marzenia potrafią zmieniać kształt, kiedy życie stawia przed człowiekiem coś, czego wcześniej nie potrafił sobie nawet wyobrazić. Że można całymi latami dążyć do jednego celu, a potem odkryć, że istnieje coś w i ę c e j.
Jej rzeczywistością był o n.
Rhys Madden był człowiekiem, przy którym wszystko inne traciło na znaczeniu. Można było nazwać to uzależnieniem albo zatraceniem własnych granic, nie zamierzała się z tym spierać. Kochała go w sposób, który nie pozostawiał zbyt wiele miejsca na rozsądek i choć miała świadomość ceny jaką czasami przychodziło jej za to płacić, wciąż nie potrafiła wyobrazić sobie życia, w którym miałoby go zabraknąć.
Nie chciała słuchać jak powinna wyglądać jej przyszłość. Ten wybór należał wyłącznie do niej nawet jeśli oznaczał wybranie zupełnie innej drogi, niż ta, którą kiedyś sobie wyznaczyła.
- Mogliśmy stąd uciec. Wiesz, że m o g l i ś m y - weszła mu w zdanie, nie dopuszczając do siebie jego wersji, która prawdopodobnie była słuszna. Poza tym wszystkim, co mówił o jej karierze - cała reszta była prawdą. Mieli przejebane, cokolwiek by zrobili, ktoś ciągle kopałby pod nimi dołki. Wiedziała, że przeszłość mogłaby ich dogonić, że być może nigdy nie zaznaliby takiego spokoju, jakiego oboje potrzebowali, ale przynajmniej byliby r a z e m.
- Mieliśmy bilety. Miałam być twoją ż o n ą, gdziekolwiek na świecie. Obiecałeś mi to, Rhys - kolejne słowa wypowiadała coraz ciszej, aż w końcu niemal zamilkła.

Rhys Madden