a ghost in the streets
: sob lis 07, 2026 9:26 am
Nie rozumiał, jak miasto, w którym się wychował, mogło tak przesiąknąć Margo Mercer.
Znał te ulice dużo wcześniej, nim wtargnęła do jego życia. Powinien nie mieć problemu ze znaniem ich później takimi, jakimi były wtedy - znajomymi uliczkami, lepszymi i gorszymi miejscówkami z jedzeniem, skrzyżowaniami, na których wiecznie był korek.
Wystarczyło sześć miesięcy spędzonych poza miastem by teraz wszystkie kojarzyły jej się z nią.
Widział ulice, którymi zwykle wracali do komisariatu. Te prowadzące na wylotową, z której z kolei wyjeżdżali wspólnie z miasta - a on specjalnie obrał inną, by nie przejechać koło tamtej stacji benzynowej, na której zdobyli pierścionek. Widział budki z kawą z kształtem przypominającym jej sylwetkę. Jej włosy w przeszklonych wnętrzach lokalów, w których bywali.
Całe pieprzone miasto zdawało się być nią wypełnione.
Całe pieprzone miasto nie dawało mu ani chwili wytchnienia.
Nawet jego mieszkanie, coś, co posiadał na długo przed nią, co dzielił z inną kobietą w przeszłości, teraz tylko przypominało mu o niej. Rzeczy, które pozostawiła w jego kuchni, łazience, w sypialni. Ubrania, których nigdy nie zabrała, a on nigdy jej nie oddał, wyjeżdżając w pośpiechu. Powinien to uporządkować, powinien to zebrać, oddać jej, tak byłoby właściwie.
Zignorował je, każdy z elementów z osobna. Wykroił sobie fragment przestrzeni, która nagle nie należała wyłącznie do niego - biurko, krzesło, na które odwiesił swój płaszcz, laptopa, pliki i akta, które udało mu się zebrać, notatki, zdjęcia.
Zrobił sobie kawę.
Nie musiał zbierać jej rzeczy, nie musiał porządkować ani ich, ani swoich s p r a w. Nie zamierzał gościć tutaj na długo, to był tylko krótki przystanek, powrót do tego, co już nie istniało - więc nie powinien się tym zajmować. Ich życie, to jakie prowadzili, nie miało przyszłości, zostało więc tam, gdzie można było je wyłącznie wspominać.
I choć usilnie starał się skupić na czymś, co kiedyś było jego pracą, na kolejnych poszlakach, jego umysł wciąż wracał do tego baru.
Do M a r g o wypowiadanego obcym, ponaglającym głosem osoby, która miała prawo być zaskoczona bądź sfrustrowana, że jej tak długo nie było.
Do jej wściekłego spojrzenia i schowanego za nim bólu, na który nie potrafił się uodpornić teraz, gdy jego percepcja jej emocji była zbyt rozwinięta.
Obracał w głowie jej imię raz za razem. Obracał je tak długo, że w ramach jakiejś pieprzonej manifestacji pojawiło się na jego ekranie telefonu w pewnym momencie - w porze, w której zdecydowanie nie powinno się już pojawiać, ponieważ było cholernie późno.
Pozwolił jej wybrać miejsce, w którym mieli się spotkać. W nocy wiele lokali wciąż było otwarte, błyszczało neonem swoich szyldów zachęcając ludzi do wejścia do środka. Większość wypełniali imprezowicze, którzy o tej porze szukali czegoś do zjedzenia przekształceni w połowiczne trupy. Część zajmowali ludzie robiący nocki, chcący coś zjeść bądź napić się kawy nim wrócą do swoich obowiązków.
Odnalazł ją w środku. Jego szczęka znów, bezwiednie się zacisnęła gdy coś szarpnęło na ten znajomy widok w jego klatce piersiowej. Nie pozwolił temu wybrzmieć - podszedł bliżej i zajął miejsce naprzeciw niej, spoglądając na nią w ciszy.
Wiedząc, że był powód, dla którego go tutaj wezwała.
margo mercer
Znał te ulice dużo wcześniej, nim wtargnęła do jego życia. Powinien nie mieć problemu ze znaniem ich później takimi, jakimi były wtedy - znajomymi uliczkami, lepszymi i gorszymi miejscówkami z jedzeniem, skrzyżowaniami, na których wiecznie był korek.
Wystarczyło sześć miesięcy spędzonych poza miastem by teraz wszystkie kojarzyły jej się z nią.
Widział ulice, którymi zwykle wracali do komisariatu. Te prowadzące na wylotową, z której z kolei wyjeżdżali wspólnie z miasta - a on specjalnie obrał inną, by nie przejechać koło tamtej stacji benzynowej, na której zdobyli pierścionek. Widział budki z kawą z kształtem przypominającym jej sylwetkę. Jej włosy w przeszklonych wnętrzach lokalów, w których bywali.
Całe pieprzone miasto zdawało się być nią wypełnione.
Całe pieprzone miasto nie dawało mu ani chwili wytchnienia.
Nawet jego mieszkanie, coś, co posiadał na długo przed nią, co dzielił z inną kobietą w przeszłości, teraz tylko przypominało mu o niej. Rzeczy, które pozostawiła w jego kuchni, łazience, w sypialni. Ubrania, których nigdy nie zabrała, a on nigdy jej nie oddał, wyjeżdżając w pośpiechu. Powinien to uporządkować, powinien to zebrać, oddać jej, tak byłoby właściwie.
Zignorował je, każdy z elementów z osobna. Wykroił sobie fragment przestrzeni, która nagle nie należała wyłącznie do niego - biurko, krzesło, na które odwiesił swój płaszcz, laptopa, pliki i akta, które udało mu się zebrać, notatki, zdjęcia.
Zrobił sobie kawę.
Nie musiał zbierać jej rzeczy, nie musiał porządkować ani ich, ani swoich s p r a w. Nie zamierzał gościć tutaj na długo, to był tylko krótki przystanek, powrót do tego, co już nie istniało - więc nie powinien się tym zajmować. Ich życie, to jakie prowadzili, nie miało przyszłości, zostało więc tam, gdzie można było je wyłącznie wspominać.
I choć usilnie starał się skupić na czymś, co kiedyś było jego pracą, na kolejnych poszlakach, jego umysł wciąż wracał do tego baru.
Do M a r g o wypowiadanego obcym, ponaglającym głosem osoby, która miała prawo być zaskoczona bądź sfrustrowana, że jej tak długo nie było.
Do jej wściekłego spojrzenia i schowanego za nim bólu, na który nie potrafił się uodpornić teraz, gdy jego percepcja jej emocji była zbyt rozwinięta.
Obracał w głowie jej imię raz za razem. Obracał je tak długo, że w ramach jakiejś pieprzonej manifestacji pojawiło się na jego ekranie telefonu w pewnym momencie - w porze, w której zdecydowanie nie powinno się już pojawiać, ponieważ było cholernie późno.
Pozwolił jej wybrać miejsce, w którym mieli się spotkać. W nocy wiele lokali wciąż było otwarte, błyszczało neonem swoich szyldów zachęcając ludzi do wejścia do środka. Większość wypełniali imprezowicze, którzy o tej porze szukali czegoś do zjedzenia przekształceni w połowiczne trupy. Część zajmowali ludzie robiący nocki, chcący coś zjeść bądź napić się kawy nim wrócą do swoich obowiązków.
Odnalazł ją w środku. Jego szczęka znów, bezwiednie się zacisnęła gdy coś szarpnęło na ten znajomy widok w jego klatce piersiowej. Nie pozwolił temu wybrzmieć - podszedł bliżej i zajął miejsce naprzeciw niej, spoglądając na nią w ciszy.
Wiedząc, że był powód, dla którego go tutaj wezwała.
margo mercer