MAPLE HEARTS | PBF

   Od najmłodszych lat towarzyszył jej model autorytaryzmu rodzicielskiego. Rodzice nie robili tego specjalnie, ale lubili codziennie przypominać jej o tym, jak wiele jej dziadkowie musieli poświęcić, żeby ona mogła określać się mianem obywatelki Kanady. Jakie jej życie jest wygodne, w przeciwieństwie do jej rodziców – dzieci nielegalnych migrantów, którzy żyli w strachu przed urzędami i kontrolami. I właśnie tym poświęceniem kochali usprawiedliwiać swój nacisk na edukację, bo od nich – urodzonych w Kanadzie, posiadających Kanadyjskie dokumenty, także wymagano tej samej dyscypliny.
   Uczono jej szacunku do pracy i sumienności, karmiono ją bajkami o idealnym archetypie zasymilowanego, szanowanego Kanadyjczyka będącego filarem społeczności, a jednocześnie dostrzegała w tym sprzeczności. W sposobie, w jaki kultywowali wciąż meksykańskie korzenie, czy jak trzymali się w swoich małych migracyjnych grupkach, w których każda z nich miała jakichś “rodzinnych bohaterów”. U niej byli to dziadkowie, z obu stron, historie obu babć, które w pocie czoła, wydały na świat swoje dzieci, jakby co najmniej rodziły je na uprawnym polu, na które przyjechały pracować, a nie spotkały się w szpitalu. Była znużona historią o autorytetach, bezwzględnym, bezpodstawnym szacunku i ciągłym zamykaniem jej ust, kiedy chciała powiedzieć swoje zdanie. Jednocześnie nie chciała nigdy wyzbywać się z siebie tej rodzinności, na której została wychowana, zakorzenionej w niej zbyt głęboko, żeby oderwać się od rodziny. Nieważne jak mocno by się z nią nie zgadzała.
   Ojciec – inżynier budownictwa. Matka – lekarka, osiągnęli sukces, zgodnie z wymaganiami, dlatego medycyna dla niej też była naturalnym kierunkiem. W końcu i tak większość życia spędziła w szpitalnym przedszkolu, pokojach lekarskich, czy gabinecie matki. Miłością do ratownictwa medycznego zapałała od pierwszego wejrzenia, choć nie od razu zdawała sobie z tego sprawę. Podczas spacerów po szpitalnych korytarzach lubiła obserwować, jak pod szpital podjeżdżała karetka. Każdy nowy pacjent był nową historią i nową zagadką do rozwikłania, snuła własne rozważania na ich temat, nieświadoma ile bodźców daje jej obserwowanie pracy paramedyków. Ich praca wydawała się, w kontraście dla lekarzy, nieprzewidywalna, zmienna, a chyba tego – zmiennych – najbardziej brakowało w życiu dziewczynie, która tłumiła w sobie wiele niespożytkowanej energii i buntu.
   Medycynę wybrali dla niej rodzice, rozczarowani nią, kiedy po uzyskaniu dyplomu w szpitalu przepracowała cztery lata w zawodzie, zanim przeszła przyśpieszone kursy przygotowawcze na ratownika medycznego. Ta praca dawała jej adrenalinę i swobodę, której jej brakowało. Być może zachłysnęła się nią za mocno, bo zaraz rok po osiągnięciu wyższego stopnia ACP w ratownictwie medycznym, zdegradowano ją z powrotem do PCP. Komisja kontroli jakości stwierdziła nieświadome złe nawyki kliniczne po pracy lekarza – zbyt dużą autonomię i omijanie procedur, jako naleciałość lekarska. Gdyby wiedzieli, że te nie były tak nieświadome, na jakie wyglądały podczas śledztwa pewnie skończyłoby się na dyscyplinarce, zamiast roku pracy pod nadzorem koordynatora w nowym środowisku pracy.
   Mogli to nazywać ładnie, jak na grzecznych Kanadyjczyków przystało: przymusowe obniżenie uprawnień, ale ona wolała nazywać rzeczy prościej, dosadniej – degradacja. Albo nawet lepiej – paranoja.
   Przynajmniej widoki z nowego mieszkania w Malvern odpowiadały jej bardziej niż snobistyczne ulice Downtown.

– Nie lubi potwierdzać stereotypów, ale jej wybuchowy temperament, uwielbienie do ostrego jedzenia i meksykańskich rytmów podkreśla jej latynoskie korzenie. Na przekór pije kaźdy alkohol z wyłączeniem tequilli.

– Jak na osobę o jej atletycznej figurze, może się wydawać, że je bardzo dużo śmieciowego żarcia, które później spala na siłowni. Jednak gdyby przyjrzeć się dokładniej, zjada syf, ale w małych ilościach.

– Jeśli wydaje ci się, że cheerleading kontrastuje z jej osobowością, to jeszcze nie słyszałeś jak mówi, że ten wymaga zrozumienia anatomii, biomechaniki ciała, równowagi i fizjologii, których nauczyła się lepiej podczas zawodów i treningów niż na medycynie.

– Jej ulubiona trasa joggingowa przebiega obok jednostki pożarnej (Station 119) i na pewno nie ma ona nic wspólnego z przystojnymi strażakami... Na pewno.