MAPLE HEARTS | PBF

Nie czuła źle się ze swoją samotnością, ale potrzebowała czyjegoś towarzystwa. Bo naprawdę rzadko czuła potrzebę otwarcia do kogoś gęby. Chociaż tak naprawdę doceniłaby nawet, gdyby ktoś usiadł z nią w tym samym pokoju i po prostu był obok. Mogliby nawet nie rozmawiać, bo bardziej chodziło o czyjąś obecność, może uwagę. Kot, którym się opiekowała okazywał się na dłuższą metę średnim kompanem do wspólnego spędzania czasu.
Możliwe, że to przez blackout jej życie tak się zachwiało. Była raczej przyzwyczajona do pracy z ludźmi, do nocy spędzanych w klubie i do nic nie znaczących rozmów z klientami przy barze. Kiedy rzeczywistość, do której tak bardzo przywykła diametralnie się zmieniła... nie wiedziała czym się zająć. Musiała sobie ustawić życie na nowo na jakiś czas. I może okazało się to trudniejsze niż sądziła.
Powrót do normalności był trudniejszy niż zakładała, nie wszystko szło zgodnie z jej planem. Przeprogramowanie się ponownie na tryb pracy było ciężkie. Chyba bardziej psychicznie niż fizycznie, bo akurat jeśli chodzi o powrót do działania w godzinach nocnych to raczej nie stanowiło do dla niej problemu.
Leżała na łóżku, przeglądając kontakty w telefonie. Palcem leniwie sunęła po ekranie, a wszystkie nazwy na wyświetlacze zdawały się zlewać w jedno. Zamknęła na chwilę oczy i padła na plecy. Urządzenie wylądowało gdzieś obok. Do przeglądania listy zapisanych numerów wróciła dopiero po chwili. Kciukiem przysłaniała jedno imię, zaczynało się na P. Odsłoniła je powolnie.
Ciężkie westchnięcie, które rozległo się po pokoju było najlepszym podsumowaniem myśli, które zgromadziły jej się w głowie. Ostatnimi czasy trochę zaniedbała tą znajomość. Może nie w takim sensie, że nie odzywała się w ogóle, ale wspólnych spotkań na pewno było mniej. I najśmieszniejsze w tym było, że sama nie wiedziała dlaczego tak się stało. Może faktycznie przechodziła przez jakiś dziwny czas w życiu.
Postanowiła do niej napisać. Po wysłaniu wiadomości zaczęła ogarniać się do wyjścia. O dziwo poszło jej całkiem sprawnie jak na kogoś, kto był blisko rzucenia wszystkiego gdzieś i pozostania w łóżku przez znaczną część dnia. Może sama świadomość, że na zakupach może pojawić się Pixie jakoś zmotywowała ją do wyjścia z domu. Stęskniła się za nią.

Gdy była już na miejscu zdecydowała się zajrzeć do pierwszego sklepu odzieżowego przy wejściu, żeby w razie potrzeby móc szybko skoczyć po koleżankę, gdyby napisała, że jest gdzieś w pobliżu. Snuła się między alejkami, przeglądając ciuchy na wieszakach. Potrzebowała głównie czegoś cieplejszego, bo noce były coraz chłodniejsze, a ona nie miała w szafie żadnego porządnie grubego ubrania, które dawałoby wystarczająco dużo ciepła.
Nie do końca mogła się jednak skupić na zakupach, bo stale sprawdzała telefon, wyczekując wiadomości od Pixie. Może po prostu była zajęta? Aż jej się słabo zrobiło na myśl, że możliwe, że będzie musiała chodzić po tych wszystkich sklepach sama. Zawsze lepiej było mieć ze sobą dodatkowego eksperta, który powie w czym się dobrze wygląda, a w czym niekoniecznie.
A w tym pierwszym sklepie nie udało jej się znaleźć nic, co przykułoby jej uwagę. Ale postanowiła jeszcze trochę połazić między alejkami i nieco bardziej się skupić na odnalezieniu idealnej kurtki.

pixie fontaine

Czas dzieliła pomiędzy naukę, znajomych i rodzinę. Musiała jednak przyznać bez bicia, że tę ostatnią ostatnio trochę zaniedbała. Na swoje usprawiedliwienie miała jednak fakt, że czekał ją ważny test z ochrony zagrożonych gatunków. To nie było takie hop-siup i naprawdę musiała się przyłożyć, jeśli chciała zdobyć jak najwyższy wynik. Tym bardziej że wszyscy, którzy przekroczą osiemdziesiąt procent, zostaną zwolnieni z egzaminu końcowego. A jeden egzamin mniej podczas sesji to przecież marzenie każdego studenta. Nawet Pixie, która naprawdę lubiła zdobywać nową wiedzę i należała do najlepszych osób na roku. Przed nią był tylko Itchy, co swoją drogą wciąż ją zadziwiało. O ile ona sama jarała całkiem sporo trawy, o tyle ten chłop musiał mieć w głowie całą plantację marihuany.
Wiadomość od Zavii skutecznie oderwała ją od książek. Nie miała żadnej dobrej wymówki, którą mogłaby spławić kumpelę. A może, co bardziej prawdopodobne, wcale nie chciała jej szukać. Odrzuciła wszystkie notatki na bok i od razu sięgnęła po telefon. O wiele łatwiej było jej skupić się na wiadomościach od znajomych niż na kolejnych stronach podręcznika.
Nie potrzebowała dużo czasu, żeby się ogarnąć. Przebrała tylko spodnie dresowe na jeansy, a koszulkę umorusaną ketchupem zamieniła na czystą. Wyglądała, jakby wyciągnęła ją psu prosto z gardła, ale kogo to właściwie obchodziło? Pod szeroką bluzą i tak nikt nie będzie jej widział. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie podjechać do galerii handlowej Vespą, ale rano trochę padało i chyba jednak nie chciała ryzykować, że wypierdoli się gdzieś na zakręcie. Autobus odjeżdżający z przystanku pod jej domem wydawał się lepszym, choć niekoniecznie szybszym rozwiązaniem. Nieważne, że później musiała się przesiąść, żeby dotrzeć na miejsce.
Kiedy tylko przeszła przez obrotowe drzwi galerii, wyciągnęła telefon i wystukała do Vanberg kolejną wiadomość. Musiała poinformować ją, że już dotarła, a przy okazji dopytać, gdzie ona, do cholery, się podziewała. Najwyraźniej przepadła w którymś ze sklepów, bo Pixie nie mogła się doczekać odpowiedzi. W końcu zamiast wysyłać kolejne SMS-y, po prostu do niej zadzwoniła. Z taką komunikacją mogły się przecież szukać do usranej śmierci i nigdy na siebie nie trafić.
— Nie wiem, dokąd mam iść — rzuciła bez zbędnego powitania. — Jestem między McDonald'sem a sklepem z e-papierosami. Ale nie musisz po mnie schodzić! Po prostu powiedz mi, czy mam kierować się na piętro, czy kręcisz się po parterze. Widziałaś, że nie działają schody ruchome? — westchnęła ciężko, rozpinając kurtkę. Zaraz się tutaj udusi. Naprawdę nie wiedziała, co strzeliło jej do głowy, żeby ubrać się na cebulkę, skoro wcale nie było aż tak zimno. Na zewnątrz panowała co prawda typowo listopadowa szaruga, ale jesień w tym roku i tak była dla Toronto wyjątkowo łaskawa. W zeszłym roku o tej porze śniegu nasypało prawie do kolan.

Zavia Vanberg