MAPLE HEARTS | PBF

U b r a n k o
Nie liczę na ludzi tak, jak kiedyś, to nie przejdzie.
Potem gdzieś znikają i się budzę w tym momencie.
Zoya zapukała dwukrotnie, ale nie otworzył.
Użyła więc własnego kompletu kluczy, którego nie zdążyła oddać, aby dostać się do środka.
Nie czuła się z tym komfortowo, choć w drodze do apartamentowca usilnie próbowała nastroić sobie dobry humor. Od wizyty Johnnego minęły trzy dni, podczas których zdążyła wielokrotnie przeanalizować każde jego słowo. Ostatecznie wysłała mu wiadomość, w której zgodziła się na współpracę.
Wahała się, ale nie z braku chęci pomocy Lucienowi. Pragnęła wyciągnąć go z tego szamba, jednak nie chciała robić tego za jego plecami ani wbrew jego woli. Zoi zależało przede wszystkim na tym, aby mężczyzna sam wyraził zgodę i pozwolił jej być przy sobie, tak aby wspólnie mogli uporać się z całym tym rozdmuchanym przez media skandalem.
Tymczasem miała świadomość, że mogło być to trudne. O ile Lucien nie zechce współpracować, będzie musiała go do tego nakłonić albo, co gorsze, postawić przed faktem dokonanym. Sama myśl o konieczności wywierania na nim presji, przed którą zawsze tak mocno sie zapierała, była bardzo przytłaczająca.
Przecież Zoya nie chciała być kolejną osobą, która próbowała nim manipulować! Z drugiej strony nie potrafiła dalej bezczynnie patrzeć, jak coraz bardziej się pogrążał. Johnny zdradził jej zbyt wiele szczegółów, przez co nie mogła spać spokojnie.
Pierwsze, na co zwróciła uwagę po wejściu do mieszkania, był oczywiście Lucien. Mimowolnie drgnęła, ale widząc, że jeszcze nie odwrócił się z kanapy w jej strone, zdjęła kurtkę i zamieniła ciężkie trapery na kapcie. Te, o dziwo, wciąż tkwiły w szafce na buty, zupełnie jakby nic się nie zmieniło.
W końcu wyprostowała się i już z pudełkiem sushi, butelką wina oraz pękiem różowych tulipanów, zamierzała ruszyć w stronę salonu. Wtem natrafiła na spojrzenie Luciena. Było tak przenikliwe i pełne zaskoczenia, że na moment znieruchomiała. Szybko jednak odzyskała rezon i starając się zachować tę samą swobodę, skierowała się od razu do kuchniej części mieszkania. Przy okazji minęła również kanapę i kątem oka zauważyła, że na stoliku stała szklanka z resztką bursztynowego trunku.
— Nie patrz tak na mnie — rzuciła, kiedy dotarła do kuchennej wyspy i rozłożyła przyniesione rzeczy na blat. Następnie wyjęła wazon i wstawiła do niego kwiaty. Od razu zrobiło się dzięki nim jakoś milej dla oka, choć uśmiech zbłądził z twarzy Zoi, kiedy znów spojrzała na Luciena.
Naprawdę w zastraszającym tempie podniósł się z kanapy i zminimalizował dzielący ich dystans, aż w odruchu przystąpiła krok do tyłu i wydęła zaskoczona usta. Szybko jednak odzyskała rezon, sięgnęła po pudełko sushi i niespodziewanie wcisnęła mu je w ręce. Zaraz pospiesznie wyciągnęła z opakowania jedną rolkę i nie odrywając wzroku od Luciena, demonstracyjnie wepchnęła ją sobie do ust. Drugą wepchnęła jemu, kiedy spróbował się odezwać.
— Wegańskie. Mogą ci nie smakować — stwierdziła.
Zoya w rzeczywistości była bardzo zdenerwowana. Serce biło jej z niestosowną intensywnością, a cała ta nagła bliskość i reakcja Luciena tylko spotęgowały jej wewnętrzne napięcie. Nie zamierzała jednak dać mu tego po sobie poznać. Ostatnie, czego potrzebowała, to aby od samego progu wyczuł jej niepewność. Musiała przynajmniej udawać głupio pewną siebie, skoro on trwał w tym dziwnym, wisielczym nastroju.
Nagle go wyminęła i beztrosko przespacerowała się w stronę salonu. Następnie przystanęła przed stolikiem, z którego pochwyciła szklankę i, aby sprawdzić czym się tak świetnie delektował, śmiało upiła łyczka.
— Nic nie robisz w domu, popijasz sobie samotnie alkohol i nawet nie możesz do mnie oddzwonić. Nie wspominając już o tym, że dwa razy pukałam do drzwi — wyliczyła słodko-przekornym tonem. W tym czasie uważnie przyglądała się Lucienowi, przy czym sugestywnie machnęła szkłem w stronę wejścia. — Nie ładnie, Lucien — Zaśmiała się i po prostu dopiła porcję whisky.
Nie był dziś sobą. Zauważyła jego pobladłą twarz i strapioną mimikę, która zmieniała oblicze z każdym jej gestem. Mimo wszystko Lucien wyglądał na niewyobrażalnbie zmęczonego, a być może nawet wyczerpanego, co celowo zignorowała.
Miała wrażenie, że okazywanie mu współczucia i nadmierne użalanie się nad całą sytuacją jedynie jeszcze bardziej go zdołują. Postanowiła więc się z nim podroczyć, aby chociaż udawać, że z łatwością potrafiła przejść do normalności.
— Dolej mi. Przecież i tak sobie nie pójdę — Uniosła w stronę mężczyzny szklankę. — Łatwiej będzie nam się rozmawiało, bo chyba mamy do pogadania, co? — dodała, uprzednio ironicznie cmokając.

Lucien Spencer

Zignorował pukanie.
Chwilowo miał dość wszystkiego i wszystkich i marzył o spokoju.

Przez ostatni tydzień jeździł wyłącznie ze spotkania na spotkanie. Dosłownie k a ż d y potrzebował jego uwagi. Widywał się po kolei z każdym ze sponsorów, których osobiście musiał uspokoić i wytłumaczyć im się z całego tego zajścia. Zawitał również do firmy na rozmowę z górą, która udzieliła mu reprymendy i pouczyła o odpowiedzialności.
W międzyczasie rozmawiał też z Johnnym, by przedyskutować strategię wizerunkową, ale już na samo podejście do tematu Zoi zirytował się, a jego ostry ton poniósł się po ścianach mieszkania: Nie będę jej w to mieszać!
Martwili się o niego też przyjaciele, ale skutecznie ich zbywał, wymawiając się brakiem czasu. Nie miał siły poruszać z nimi tego samego tematu, który trawił go od środka i krążył po internecie, wraz z coraz bardziej absurdalnymi teoriami.
Pomiędzy wieloma nieodebranymi połączeniami widział również ten jeden, szczególny kontakt. Po wszystkim, co przeszli, naprawdę nie zamierzał jej już w nic angażować. Nawet, jeśli miałaby to być wyłącznie rozmowa. Uważał, że swoim oświadczeniem zrobił wszystko, co w jego mocy yhym, jasne, żeby nie posądzano jej o prostytucję. A ona miała w sobie zbyt wiele empatii, której nie mógł znieść. Nie zasługiwał na nią ani na cokolwiek z jej strony.
Pozostawała jeszcze niewyjaśniona sprawa tego nagłego przecieku, bo wynajęty detektyw nadal nie mógł znaleźć człowieka odpowiedzialnego za wybuch tej tragicznej w skutkach afery.
Pomiędzy tym wszystkim musiał ścierpieć także zatruwającą mu głowę Isobel, której nie wystarczyły zwykłe półsłówka. Na domiar złego w tym tygodniu przychodziła do jego mieszkania częściej, niż w ciągu ostatnich trzech miesięcy, ostatecznie podsuwając mu pomysł, by wykorzystać do tego Agathę. Słusznie przy tym zauważyła, że blondynka zdążyła już nieco zyskać sobie w oczach innych.
Lucien nie miał wyjścia.

Po powrocie z kolejnego spotkania z prywatnym darczyńcą fundacji, który postanowił zerwać z nimi stosunki, podjął decyzję o włączeniu w sprawę Agathy i poprosił Johnny’ego o zaaranżowanie jedynego wywiadu, którego mieliby razem udzielić. Nie sprawdził nawet odpowiedzi, tylko rzucił telefon na blat kuchenny w kuchni, po czym sięgnął po whisky.
W trakcie pierwszej szklanki, katując gardło ostrym smakiem alkoholu, wziął prysznic i przebrał się w dresy. Drugą nalał sobie później i zasiadł przy tv, postanawiając wyłączyć swój mózg podczas oglądania jakiegoś głupawego reality show.
W pierwszej chwili nawet nie drgnął, słysząc szczęk zamka, a jedynie przytknął szklankę do ust i wypił kolejny spory łyk z myślą, że przynajmniej w ten sposób będzie w stanie sprostać kolejnemu spotkaniu z matką.
Z tym, że nie odezwała się od progu tak, jak miała w zwyczaju. Kilka sekund później odwrócił więc głowę w tamtym kierunku i momentalnie jego twarz stężała.
Zoya.
Była ostatnią osobą, którą spodziewał się teraz zobaczyć. Trochę podchmielone trybiki w jego głowie automatycznie zaczęły pracować mocniej, ale żaden logiczny argument nie potrafił się w niej utworzyć.
Tymczasem ciemnowłosa, stropiona wyłącznie na ułamek sekundy, zaraz jakby nigdy nic przeszła obok, kierując swoje kroki do kuchni. Wciąż skonfundowany jej niespodziewanym towarzystwem, z sercem próbującym wyrwać się z jego klatki, powiódł spojrzeniem po jej sylwetce, od długich, ciemnych włosów opadających na jej plecy, przez kształtne biodra i króciutką spódniczkę po czarne rajstopy i kapcie, których nie miał czasu wyrzucić.
— Co tutaj robisz? — wyrzucił z siebie w końcu palące go pytanie tuż po tym, jak zwróciła mu uwagę.
To, z jaką swobodą rozgościła się w jego mieszkaniu, jakby nigdy nic się nie stało, na chwilę zbiło go z tropu, ale zaraz się otrząsnął, wyłączył telewizję i prześlizgnął do kuchni, by przystanąć przy wyspie kuchennej.
Powinien był zareagować na to, z jaką zaborczością wetknęła mu w ręce pudełko z sushi. Zdążył tylko złapać je bezpiecznie i zamortyzować swoim brzuchem, po czym pokręcił z niedowierzaniem i dezaprobatą głową na jej śmiałe spojrzenie, gdy postanowiła sobie wziąć jeden z krążków do buzi. Rozchylił usta, żeby jeszcze wyrazić słownie, co myślał na ten temat, ale wcisnęła sushi również i jemu.
Na moment odchylił głowę do tyłu i obrzucił ją oburzonym spojrzeniem, ale chwilę potem przeżuł pospiesznie jedzenie i odrzucił nerwowo tackę z jedzeniem na blat.
— A nie przyszło ci na myśl, że brak odzewu też jest jakąś odpowiedzią? — zapytał w zamian, bacznie obserwując, jak Zoya swobodnie sięga po jego szklankę. — Jestem dorosłym facetem i mogę robić, co mi się podoba. Nie mam ochoty na rozmowy — rzucił urażonym tonem, odwracając głowę w bok.
Ani roztrząsanie tego, co wykroczyło poza jego kontrolę. Obawiał się, że nie był gotowy na konfrontację, którą ciemnowłosa niejako próbowała na nim wymusić. Czuł podskórnie, że trafiła na nienajlepszy moment.
Widząc jej humor, jakoś nie miał siły się uśmiechnąć. Obojętność i wymuszona uprzejmość była wszystkim, na co mógł się przy niej zdobyć, a i tak jego głos ledwie dostrzegalnie drżał pod wpływem czających się emocji.
— Oczywiście — przytaknął przez zęby, bo z takim nastawieniem, jakie właśnie prezentowała, nie sposób było się z nią sprzeczać.
Niechętnie podszedł po stojącą na blacie butelkę ze złotym trunkiem i wyciągnął z szafki jeszcze jedną szklankę. Następnie podszedł do Zoi, ale przystanął po drugiej stronie stolika kawowego, by zachować między nimi dystans.
Chyba podświadomie nie ufał sobie w jej towarzystwie.
— Może zacznijmy od tego, po co tu właściwie przyszłaś? Mało ci jeszcze kłopotów? — zapytał, nie starając się zbytnio ukryć pretensji w głosie. Pozostawało pytanie, czy bardziej próbował wbić szpilkę j e j czy s o b i e i… znał odpowiedź.
W tym czasie przechylił butelkę, by nalać alkoholu do podsuniętej przez nią szklanki, zajmując się tą czynnością z wyjątkową dbałością. Unikał jej wzroku aż do momentu, kiedy nie napełnił także swojego szkła, po czym odłożył butelkę na stolik i sięgnął po swojego drinka. Nie poczekał. Wypił spory haust i rozsiadł się na fotelu naprzeciwko narożnej sofy.
— Miejmy to już z głowy. A potem możesz mi oddać klucze — oparł rękę o podłokietnik i podparł skroń o zaciśniętą pięść, wbijając w nią opanowane spojrzenie.
Wyglądało na to, że również podświadomie próbował wyciągnąć z niej złość na niego, bo chyba łatwiej byłoby mu się z nią pokłócić, niż udawać, że wszystko było w porządku. Naprawdę odczuwał coraz większe zmęczenie całą tą popieprzoną sytuację, ale sądził, że m o ż e da radę wytrzymać to ostatnie wiadro pomyj. To najgorsze i najcięższe, zanim przejdzie do realizacji swojego planu.

Zoya Weasley

Co tutaj robisz?; ani myślała odpowiadać na to pytanie. Zoya nadal potrzebowała oswoić się z sytuacją i odpowiednio nastroić do konfrontacji, dlatego Lucien musiał uzbroić się w jeszcze odrobinę cierpliwości, aż zbierze myśli i znajdzie właściwe słowa.
O wiele łatwiej przychodziły jej jednak zwyczajne, codzienne czynności oraz gesty, które weszły jej w nawyk podczas wspólnego mieszkania z Lucienem. Właśnie dlatego najpierw swobodnie rozgościła się w kuchni, a następnie z impetem poczęstowała mężczyznę rolką sushi. Przy okazji zignorowała jego oburzenie wywołane niezapowiedzianą wizytą i nonszalancko przeszła do salonowej części mieszkania.
— Absolutnie — skłamała. Przez chwilę przyglądała mu się z fałszywą niewinnością, po czym wzruszyła ramionami, wciąż niewiele sobie robiąc z jego niezadowolenia. W rzeczywistości Zoya trzęsła się w środku jak osika, ale zaskakująco dobrze udawało jej się maskować zdenerwowanie. Starała się zachować pewność siebie i bezczelność, co zresztą nieszczególnie odbieało od jej naturalnego usposobienia. — I tu mamy poważny problem, Lucien, bo ja mam ochotę z tobą porozmawiać — powiedziała i ponownie wzruszyła ramionami. Wydęła przy tym usta i posłała mu figlarne spojrzenie, jakby cała interakcja była wyłącznie żartem, a nie konfrontacją.
Jednak brzuch skręcał się Zoi na samą myśl, że lada moment będzie musiała przejść do sedna i przedstawić mu swoją propozycję. Przyszła tu w jednym, konkretnym celu, a kierując się wyłącznie dobrem Luciena, karierą oraz chęcią podtrzymania jego dobrego wizerunku, nie zamierzała ustąpić.
Chyba Lucien musiał dostrzegać upór Zoi skoro za każdym razem wytrzymywała jego spojrzenie i nie odwracała głowy, choć kosztowało ją to naprawdę wiele energii. Najwyraźniej jego również, skoro z trudem wykrzesywał z siebie uprzejmość.
Obserwowała więc, jak sięgnął po butelkę i wyciągął kolejną szklankę, a następnie zatrzymał się po drugiej stronie stolika. Wtedy zachichotała i uroczo zmarszczyła nosek, wyciągając w jego stronę dłoń, z której oddała mu szklankę.
Słysząc okraszone pretensją pytanie, której wbrew pozorom nie zdołał całkowicie ukryć, przymrużyła oczy, ułożyła usta w dzióbek i udała zamyśloną.
— Hmm... — Prześledziła ruch rąk Luciena, kiedy nalewał im alkohol. — Ostatnio mam ich nadwyżkę, więc jeden w jedną czy w drugą... Hmm... — Odebrała szklankę i poczekała, aż mężczyzna rozsiadł się w fotelu po drugiej stronie stolika. Wtedy obiegła mebel i chcąc zmniejszyć dzielący ich dystans, zajęła miejsce tuż obok niego na blacie. Była tak blisko, że kolanami trąciła łydkę Luciena — Naprawdę nie zrobi mi to już większej różnicy — dokończyła.
Zoi nie spodobało jej się, jak łapczywie Lucien opróżnił sporą część swojej szklanki, co natychmiast zdradził grymas niezadowolenia na jej twarzy. Równie mocno drażnił ją chłód z jakim ją traktował, ale na razie musiała to przełknąć.
I może trochę na przekór, uniosła własne szkło, po czym upiła znacznie większy łyk od niego. Szybko jednak pożałowała tej decyzji, bo alkohol nieprzyjemnie zapiekł ją w przełyku. Zakrztusiła się. Potem odkaszlnęła, a jednocześni przytknęła wierzch dłoni do ust, aby zamaskować fakt, że dała się zaskoczyć sile trunku.
Kiedy mężczyzna oparł rękę na podłokietniku i podparł skroń zaciśniętą pięścią, a przy okazji obdarował Zoykę opanowanym spojrzeniem, o zgrozo, postanowiła po raz kolejny trochę go wytrącić. Znienacka poklepała Luciena po kolanie, po czym nie cofnęła ręki. Pozostawiła ją na jego nodze, zupełnie tak swobodnie jak wtedy, kiedy byli razem. Następnie ponownie uniosła szklankę i już znacznie ostrożniej upiła łyk alkoholu.
— Pewnie. Nie są mi potrzebne — odpowiedziała zgodnie z tym co naprawdę myślała. Ledwie jednak powstrzymała się przed okazaniem, jak bardzo zabolał ją ten rozkaz. Pomimo tego niezmiennie nie spuściła wzroku ze zmęczonych, przesyconych rezygnacją oczu Luciena. Nawet postarała się dla odmiany łagodnie uśmiechnąć, bo nigdy wcześniej mężczyzna nie patrzył na nią w ten złamany, osobliwy sposób. Zoya mimowolnie poczuła, jak zaczynało brakować jej powietrza.
Musiała jednak być dzielna i za wszelką cenę nie wypaśc z roli
— Przyszłam, bo mam pomysł, jak możemy wybrnąć z tego, co... — Urwała na moment, zabierając rękę z jego kolana. Wraz z drugą dłonią, w której wciąż trzymała szklankę wykonała koło. — Z tego wszystkiego, co dzieje się wokół nas. — Celowo użyła liczbzy mnogiej. Zaraz odstawiła szklankę, ułożyła dłonie na własnych udach i pochyliła się bardziej w stronę Luciena. Tym razem twarz Zoi wyraźnie spoważniała, a jej oczy rozbłysły dziwnym, może niepokojącym blaskiem. — Lucien, wiem, jak musi ci być ciężko, dlatego proszę, nie odpychaj mnie i po prostu wysłuchaj, dobrze? Pomyślałam, że moglibyśmy ogłosić, że jesteśmy razem. Wtedy to, co wydarzyło się na nagraniu, przestałoby być postrzegane jako coś... niemoralnego. Moglibyśmy udzielić kilku wspólnych wywiadów. Nie znam się na tym najlepiej, ale może warto byłoby pokazać się w paru publicznych miejscach, hmm? Przyznalibyśmy, że trochę nas poniosło i poprosili media, aby przestały rozdmuchiwać te wszystkie nieprawdziwe plotki.
W końcu dała upust zdenerwowaniu i naprawdę mocno splotła palce na swoich udach. Niecierpliwie wyczekiwała reakcji mężczyzny, ale wstrzymała oddech, gdy tylko dostrzegła, jak niebezpiecznie pociemniały mu oczy.

Lucien Spencer

I tu mamy poważny problem, Lucien, bo ja mam ochotę z tobą porozmawiać.
Czyli jej własne przekonanie, jakoby miał coś do powiedzenia, traktowała wybiórczo, bo sądząc po tonie jej głosu, w tym momencie zamierzała go kompletnie zignorować.
Na jej figlarne spojrzenie i znaczące wydęcie warg na kilka sekund wstrzymał powietrze, zanim z wolna je wypuścił. Czuł w sobie złowrogie iskry i miał niepokojące przeczucie, że jeśli dziewczyna nie przestanie go prowokować, to pewnie skończy się to dla nich jeszcze gorzej. Wstrzymywanie się przed tym, co kołatało mu się w środku, sprawiało mu sporo wysiłku, czego nie chciał dać jej po sobie okazać.
Drażniło go jej zachowanie. Jej upór, zaborczość i to dziwne poczucie humoru, które nie zarażało go tak, jak dotychczas. Zamiast tego rosło w nim trudne do określenia napięcie, które wzmagał każdy jej beztroski gest.
Nie odpowiadało mu, że przyszła do niego bez zapowiedzi, do wejścia użyła swoich kluczy i zachowywała się, jakby nadal była u siebie. Nie chciał dopuścić do siebie faktu, jak bardzo przerażało go, że nic nie było już takie samo. Jak bardzo niekomfortowo czuł się w jej towarzystwie, które do tej pory przynosiło mu wyłącznie radość i spokój. Jak naszła go w jedynej przestrzeni, w której mógł być całkowicie sobą, a obecnie wymuszał na sobie to, co robił przez ostatnie dni przed wszystkimi. Tego wieczoru miał się zregenerować i ukoić swoje zszargane nerwy, ale wraz z obserwowaniem przenoszącej się do części salonowej Zoi uświadomił sobie, że najwyraźniej nie będzie mu to dane.
Po zajęciu miejsca na fotelu mimo raczenia jej dość lekceważącym nastawieniem, bacznie przypatrywał się ciemnowłosej, która postanowiła zająć miejsce tuż przy nim. Odnotował również delikatne smagnięcie jego łydki, gdy przysunęła się tak niewiarygodnie blisko. Musiała uchwycić sposób, w jaki przesunął spojrzeniem po jej kolanie, aż powrócił na jej twarz, ale pod jej dotykiem nawet nie drgnął.
— A powinno. Raczej nie chciałabyś się ponownie natknąć na moją matkę — zauważył zdystansowanym tonem, który nie do końca do niego pasował w stosunku do Zoi.
Zachodził w głowę, czy ona naprawdę była tak lekkomyślna, żeby chcieć się nadal plątać w jego życie? A może jedynie chciała znaleźć wygodne dla siebie rozwiązanie dla obciążającej j e j życie sytuacji? W obliczu tego, czego była świadkiem na bankiecie, to wydawało się najbardziej logicznym uzasadnieniem. Postanowił więc nie przyjmować do wiadomości innej opcji.
Kolejną niecodzienną dla Luciena rzeczą było to, jak ochoczo przyjmował kolejne ilości alkoholu. Od razu dostrzegł spowodowany tym grymas na twarzy Zoi, dlatego zaraz po odsunięciu szkła od ust posłał jej wymowne, aroganckie spojrzenie. Pieprzony Lucien Spencer mógł wszystko.
Prawdopodobnie to właśnie pchnęło Zoyę, by złośliwie pójść w jego ślady, ale raptowne zakrztuszenie się mocnym trunkiem na ułamek sekundy zrodziło w jego głowie niepokój. Skrzywił się nieznacznie.
— Podobno to ja miewam problemy z chciwością — skomentował pod nosem, odnosząc się do ich pierwszej rozmowy w Huntsville, która niepostrzeżenie wkradła się do jego umysłu.
Miał wrażenie, że od tamtego czasu minęła wieczność, a nie zaledwie cztery miesiące. Cztery miesiące znajomości z Zoyą. Kiedy to zleciało? W żadnym jego układzie nie trwało to t a k długo. W żadnym też nie wydarzyło się t a k wiele.
W trakcie takiej przyjaźni nie pozwalał ani sobie ani drugiej stronie na czułości. Z ciemnowłosą się zapędził. A teraz ona postanowiła świadomie poklepać go po kolanie i swobodnie spocząć swojej dłoni na jego nodze, jakby to było dla niej najbardziej naturalne miejsce. Sam był sobie winien.
Udawał, że wcale go to nie ruszyło, ale napięcie w jego barkach, które poczuł wraz z przenikającym przez materiał jego dresów ciepłem jej ręki, nasiliło się. Już nie byli razem. Już niejako się ze sobą pożegnali. Czemu więc teraz usilnie próbowała łamać między nimi dystans? I to jeszcze wbrew temu, że przytaknęła na to, by oddać mu klucze.
Mętlik w jego głowie nie pozwalał mu się ruszyć nawet na milimetr. Patrzył więc na kobietę w skupieniu i oczekiwaniu na atak, cokolwiek, przed czym będzie się musiał wybronić albo za co z n o w u będzie musiał ją przeprosić.
Nie spodziewał się, że przyjdzie do niego z propozycją. Już po usłyszeniu pierwszych jej słów, gdy tylko zdał sobie sprawę, że znów kierowała się empatią, podniósł głowę i opuścił rękę na podłokietnik.
— Nie ma n a s. Nigdy nie było. To był tylko układ. A to jest wyłącznie m ó j problem — powiedział zdecydowanym głosem, patrząc na kobietę z nadzieją, że łomot jego serca w klatce na to perfidne kłamstwo nie dotrze do jej uszu. Sam chciał w nie uwierzyć. To jednak nie przeszkodziło Zoi, by zaproponować mu rozwiązanie, z którym do niego przyszła.
Musi ci być ciężko.
Nie odpychaj mnie.
Moglibyśmy ogłosić, że jesteśmy razem.
Bezwiednie zacisnął palce na krawędzi fotela, a całe jego ciało momentalnie zesztywniało. Nie oderwał od ciemnowłosej wzroku przez cały czas, w trakcie którego opowiadała, na jakie rozsądne wyjście wpadła. I patrzył jeszcze przez chwilę, aż skończyła i spoglądała na niego niepewnie z wstrzymanym oddechem.
Pod naporem z nagła kłębiących się w nim skrajnych emocji drgnęła mu powieka.
— Nie — powiedział twardo. Dopiero wtedy pokręcił głową i odwrócił od niej wzrok. Nagle jej bliskość stała się dla niego znacznie bardziej niewygodna. Podniósł się z fotela. — Zapomnij. Trzymaj się od tego wszystkiego z daleka — zawyrokował, kierując swoje kroki w kierunku przeszklonej ściany z widokiem na rozświetlone wieczorową porą Toronto, przy której przystanął. — To się niedługo skończy. Agatha mi pomoże — dodał po krótkiej ciszy i opróżnił trzymaną w dłoniach szklankę, nieco krzywiąc się na ostrość alkoholu, którą chciał zalać gorycz w ustach po jej bzdurnej propozycji.
Od przytłaczającego ciężaru winy zrobiło mu się gorąco. Oparł się wolną ręką o szybę, po czym przymknął oczy i wziął głębszy oddech, by uspokoić swoje myśli. Jeden, drugi, trzeci.
— Wiem, że może to wyglądać, jakbym nie zrobił dla ciebie wystarczająco wiele, ale uwierz, że najlepiej będzie nie drążyć tego tematu i nie podsysać go bardziej. Zamierzam odnieść się do niego wyłącznie raz, żeby skończyć z tym absurdem. Media niedługo zajmą się czymś innym, a ty nie będziesz bezsensownie skupiać ich sobą swojej uwagi — wyznał finalnie, powoli miarkując każde słowo, już bardziej wyważonym głosem, jakby nadal wszystko kontrolował. Przez cały ten czas stał wciąż w niezmienionej pozycji, z zamkniętymi powiekami, w obawie przed tym, by Zoya nie zobaczyła wżerających się w niego wyrzutów sumienia.

Zoya Weasley

Zoya tym razem nie zdołała ukryć, jak bardzo dotknęły ją słowa Luciena. Nie ma nas. Nigdy nie było; uniosła wysoko brwi, patrząc na niego ze smutkiem, który aż iskrzył w jej oczach. To był tylko układ; już miała na końcu języka, aby powiedzieć mu, jak wiele znaczył dla niej tamten wspólny czas i jak bardzo była wdzięczna za każdą spędzoną razem chwilę. W dodatku pokazał jej, jak powinna wyglądać zdrowa relacja damsko-męska.
W porę jednak ugryzła się w język. Zacisnęła usta w wąską kreskę, aby po chwili zdobyć się na łagodny uśmiech. Nie mogła teraz zacząć się uzewnętrzniać, więc postanowiła kontynuować to z czym tu przyszła.
Musi ci być ciężko.
Nie odpychaj mnie.
Moglibyśmy ogłosić, że jesteśmy razem. Zoya drgnęła i mimowolnie zaczerpnęła głębszego oddechu, gdy przestrzeń wypełniło stanowcze n i e Luciena. Chwilę później niespodziewanie podniósł się z fotela, więc i ona odruchowo poderwała się ze stolika. Wstrząśnięta jego upartą, tak okrutnie obcą postawą, obserwowała, jak ruszył w stronę przeszklonej ściany.
Niewiele myśląc, poszła za mężczyzną, jednak zatrzymała się tuż za jego plecami.
— Mam się trzymać z daleka? — zapytała retorycznie. — Przecież to też mnie dotyczy! — dodała z wyrzutem, jednocześnie patrząc na tył jego głowy.
I wtedy wspomniał o Agathcie. Zoya nerwowo zacisnęła dłonie w pięści, a z jej ust wyrwało się głośne, pełne szyderstwa prychnięcie.
Nie rozumiała, dlaczego Lucien tak desperacko trzymał się blondynki, skoro pomysł Johnnego (a obecnie jej) wydawał się o stokroć lepszym rozwiązaniem. Po rozmowie z menedżerem zaczęła łączyć ze sobą poszczególne fakty. Lucien i Agatha wcale nie zachowywali się jak para. Zoya doskonale znała jego wylewne gesty i mimikę, które przecież zdradzały, kiedy czuł się przy kimś swobodnie. W towarzystwie Thomson ograniczał się do formalnych uprzejmości, nijak pasujących do tego, co sami niegdyś mieli.
— Nie jesteś z Agathą — zaprzeczyła twardo, po czym podeszła bliżej, kiedy stał już oparty dłonią o szybę. Zatrzymała się z boku, aby przynajmniej spróbować doglądnąć twarzy mężczyzny. — Nawet kiepsko udajesz, że ona ci się podoba. Mam uwierzyć, że chwilę po wyjściu z fwb naprawdę zainteresowałeś sie jakąś kobietą? Hmm? Nie rób ze mnie idiotki.
Po kolejnej wypowiedzi Luciena w Zoi wezbrał gniew. Był niewyobrażalnie uparty i zawzięty, a jego nieustępliwość zaczynała działać jej na nerwy. Im zacieklej obstawał przy swoim, tym mocniej zamierzała naciskać.
— Najlepiej dla kogo? — podjęła temat. — Dla ciebie? Czy dla mnie? Bo jeżeli nie zaprzeczysz, to w oczach ludzi dalej będę prostytutką pieprzonego Luciena Spencera. Fajnie było się ze mną zabawiać, ale wzięcie za to odpowiedzialności to już za wiele, tak? — zakpiła.
Normalnie poczuła, że sama zaczęła się rozpadać, a pomimo tego z wręcz niezdrową determinacją wciąż stała obok. Patrzyła, jak w osobliwy sposób stał przed oknem z zaciśniętymi powiekami i niecierpliwie oczekiwała momentu, w którym łaskawie spojrzy jej w oczy.
Więc go szturchnęła.
— Przecież to jest świetny pomysł! — wyrzuciła z siebie, po czym nerwowo przytupnęła, nie potrafiąc już zapanować nad narastającym rozdrażnieniem. Niespodziewanie sięgnęła po dłoń mężczyzny, objęła ją obiema rękami i mocno przzycisnęła do własnej klatki piersiowej. — Znamy się na wylot! Podczas wywiadów nic nas nie zaskoczy, nawet jeśli zaczną wypytywać o jakieś bzdury. Poza tym mamy za sobą intensywne trzy miesiące, podczas których byliśmy naprawdę blisko, Lucien. Przytulaliśmy się, całowaliśmy, a nawet ze sobą spaliśmy, co przecież widać na tym cholernym filmie. Udawanie zażyłości przed kamerami nie powinno sprawić nam żadnego problemu. Dzięki temu wszyscy uwierzą i w końcu dadzą ci spokój. Dlaczego wybierasz Agatę, a nie mnie? — wyliczała kolejne argumenty, coraz bardziej rozpaczliwie próbując przekonać go do swojego pomysłu. Zoi naprawdę zależało, aby w końcu dostrzegł w nim sens, ale przede wszystkim, aby przestał traktować ją jak kogoś, kto nie miał prawa mu pomóc.
Przez całą wizytę czuła się odtrącana. O ile wcześniej starała się to ignorować, co początkowo wychodziło świetnie, to o tyle teraz coraz usilniej zastanawiała się, dlaczego Lucien traktował ją w tak podły sposób. Zoya nie potrafiła uwierzyć, że mógł zmienić się aż tak w ciągu zaledwie trzech tygodni.
— Do cholery, jeżeli boisz się, że po wszystkim znowu zrobię ci awanturę, to obiecuję, że tego nie zrobię. P r z e p r a s z a m. Źle się zachowałam, wiem, ale pozwól sobie pomóc. Proszę, Lucien!
Zoya Weasley, ta Zoya Weasley, była gotowa przełknąć własną dumę, aby tylko nakłonić Luciena do zgody. Z każdą kolejną chwilą coraz trudniej było jej panować nad emocjami, co śmieszne, bo przyszła do jego apartamentu z zupełnie innym planem. Niemniej czuła, jak narosła w niej panika, a myśli zaczęły niebezpiecznie dryfować w różnych kierunkach. Splatały się z rozbitymi uczuciami.

Lucien Spencer