Pojebało cię?, słyszy i w jednej chwili zaczyna szybko rozumieć, że tak naprawdę nie powinno go w ogóle to obchodzić, nie powinno mu zależeć - powinien w tym momencie ruszyć przed siebie, prosto, tak jak planował wcześniej, aby nareszcie zaszyć się w mieszkaniu znużony swoim dyżurem po którym mętne zmęczenie zaczynało utleniać się na nim jak patyna. Powinien wziąć dłuższą kąpiel, bo pierwszy pospieszny prysznic, jakiemu poddał się w pracy, wydawał mu się niewystarczający. Powinien być obojętny. Patrzył się, stojąc przy samym wejściu do zaułka, świadomy, że najwyraźniej nie zdążyli go do tej pory zauważyć. Ich kształty, wycięte nożyczkami żółtej, nieśmiałej lampy zawieszonej w pobliżu pomiędzy budynkami, odcinały się w ciszy, z której mogło wyniknąć jeszcze absolutnie wszystko. Nie zerwał smyczy spojrzenia. Serce biło mu szybciej, tłukąc się w koszu jego żeber. Nóż zdążył błysnąć. Złowrogo.
Na początku należy zawsze ocenić własne bezpieczeństwo.
Dlaczego teraz się wahał? Ktoś musiał zareagować, ktoś w końcu miał obowiązek się tym zająć - od zawsze mówił w ten sposób, kiedy pytano go, dlaczego wybrał jedną z najbardziej podłych, niewdzięcznych specjalizacji. Bał się? Nie bał się? Nie miało to już znaczenia, napięcie płynęło obok, nie będąc w stanie wywierać wpływu na decyzje. Był dobrze wytresowany. Dlaczego teraz się wahał? Wypuścił oddech przez usta najciszej jak potrafił. Ktoś musi zareagować i tym kimś będziesz
ty, nikt inny nie zdoła cię wyręczyć - nauczyłeś się tego, wiesz, że jesteś posłuszny. Mówią, że lekarzem nie przestaje się być po opuszczeniu miejsca pracy. Jesteś dumny, że pełnisz zawód zaufania publicznego? Widzisz coś, co nie powinno wcale cię dotyczyć, to nie jest udar mózgu, krwotok czy nagłe zatrzymanie krążenia, ale wytresowali cię, tresowali tak dobrze, że stałeś się nadmiernie reaktywny i czujesz, że musisz teraz wziąć sprawy w swoje ręce.
Chcesz, żeby wkrótce stała mu się krzywda? Niekoniecznie. Czy to oznacza że tak naprawdę ci zależy? Tłumaczysz się, że to nie jest ze sobą powiązane i pewnie w tym przypadku masz rację. Nikt normalny nie życzy źle drugiemu człowiekowi.
Oderwał się bez pośpiechu - podchodził do nich ostrożnie, starając się wydawać możliwie najmniejszy pogłos. Napastnik cieszył się chwilą, którą najwyraźniej zdążył już uznać za zwycięstwo. Zaszedł go od tyłu, wyrastając momentalnie za powierzchnią jego pleców. Szybkim, zdecydowanym ruchem złapał go za nadgarstek. Odepchnął go od Leviego, przyciągając do siebie, tak, aby niemal przykleił się do jego torsu. Różnica wzrostu przyniosła na całe szczęście podobnie różnicę siły, jego uścisk był zdecydowany i w tym momencie nie pozwalał mu się ruszyć. Agresor szarpnął się, rejestrując, że było to nieskuteczne. Zadarł jego rękę jeszcze wyżej. Ostrze, które w niej trzymał znalazło się niebezpiecznie blisko jego gardła.
-
Nie ośmieszaj się - rzucił szorstko -
nawet nie umiesz dobrze wycelować - ocenił z cieniem pogardy, zadając równocześnie samemu sobie to pytanie,
czy ja bym umiał?, przełknął ślinę, czując, jak zasycha mu w ustach na samą próbę uzyskania odpowiedzi,
czy chciałbym?,
czy podobało mi się, kiedy w szkolnej łazience… Rozluźnił nieznacznie chwyt, celując palcem wskazującym i środkowym w kierunku jego szyi. Tętnica zaczęła wierzgać pod opuszkami jego palców. Odnalazł ją natychmiast, zupełnie, jakby bezbłędnie wiedział, w którym miejscu się znajduje. Docisnął ją do ściany jego krtani.
-
Oddaj ten nóż - wycedził wreszcie ze spokojem. -
Oddaj go, to cię puszczę - postawił mu warunek, bo w tym momencie dalej niemal kurczowo trzymał swoją broń. Puls, który wciąż wyczuwał, był jedynym zegarem potwierdzającym obecnie upływ czasu. Powstrzymał się, by nie westchnąć z odcieniem nerwowości. Przez moment po jego myślach prześlizgnęły się obrazy - on sam, dużo młodszy, oblizujący usta i patrzący na krew, która zdążyła skrzepnąć na śródręczu, ruch piły, jaką pochwycił na sali operacyjnej oraz widok kończyny odciętej jak martwy pień. Kenneth wybuchający śmiechem w gabinecie.
Iverson, z twoim szczęściem do pracy, pozbawisz ludzi z Toronto połowy ich narządów. Zamyślił się, a mężczyzna wykorzystał w tej chwili jego nieuwagę. Szarpnął ponownie, silniej niż chwilę wcześniej. Upadł z impetem na kolana. Podniósł się najszybciej jak potrafił, wyraźnie rezygnując, gdy stracił swoją przewagę,
psychol, wypluł tylko z odrazą, oddychając płytko, w jątrzącym się niepokoju jak zahukane zwierzę. Otrzepał się i w jednej chwili wystrzelił pędem przed siebie.
Zniknął, pochłonięty przez miasto.
Został sam na sam z Levim. Odkrył, że czuł się teraz jeszcze gorzej niż wcześniej. Rozczarowany. Wściekły.
-
Jesteś idiotą - poprawił płaszcz oraz torbę wiszącą mu na ramieniu. Dopiero wtedy popatrzył prosto w jego oczy.
levi shelby