MAPLE HEARTS | PBF

Po raz kolejny tego wieczoru przyjrzała się swojemu odbiciu, poprawiając ciemnoczerwoną koronkę wykańczającą dekolt sukni. Czarny gorset podkreślał talię, a szeroka spódnica swobodnie układała się przy każdym ruchu. Materiał w odcieniach czerni i ciemnego burgundu zdobiły delikatne hafty. Na szyi miała dwa sznury pereł, w uszach niewielkie, połyskujące kolczyki. Część jej włosów była spięta z tyłu głowy. Reszta opadała na ramiona w ładnie ułożonych falach. Całość dopełniała niewielka maska, którą na razie Eiv trzymała w dłoni.
Wyglądała jak jedna z tych arystokratek, których portrety można było podziwiać w muzeach. Brakowało jej tylko odpowiedniego nazwiska, pokaźnego majątku i, rzecz jasna, możliwości decydowania o własnym życiu.
Drobnostka.
Nie pamiętała, kiedy ostatnio uczestniczyła w równie absurdalnym przedsięwzięciu. Co prawda przez ostatnie kilka lat zdążyła przywyknąć do osobliwych upodobań zamożnych klientów, jednak wynajęcie całego zamku w Senneville, by na jedną noc przeobrazić go w coś na kształt siedemnastowiecznego dworu, wydawało się już pewną przesadą.
Oczywistym było też, że organizatorzy nie zamierzali poprzestać na wystawnym bankiecie.

Les Plaisirs de l’Île enchantée.
Rozkosze zaczarowanej wyspy.
Brzmiało pretensjonalnie, pasowało idealnie.
Motyw przewodni nawiązywał do uroczystości organizowanych niegdyś na dworze Ludwika XIV. Była tam jakaś czarodziejka imieniem Alcyna, zaczarowana wyspa i rycerze, którzy mieli paść ofiarą jej uroku. Eiv nie zagłębiała się szczególnie w historię. Zresztą… nie musiała. Zadbano o to, żeby każdy, kto przekroczył próg posiadłości, doskonale wiedział, w jakim przedstawieniu bierze udział. Współczesna wersja zakładała bowiem coś więcej niż przebieranie się w kosztowne stroje i udawanie francuskiej arystokracji.
Była jeszcze Akademia Sztuk Niewidzialnych, tajemniczy rytuał, który należało odprawić pod osłoną nocy, oraz Mroczny Pan, którego uznanie mieli zdobyć uczestnicy zabawy. W lasach otaczających posiadłość przygotowano specjalną scenografię, prowadzące donikąd ścieżki, oświetlone pochodniami przejścia i ruiny, pośród których miała odbyć się ceremonia. Przynajmniej tyle zdołała wywnioskować z informacji przekazanych jej przed rozpoczęciem przyjęcia.
Zamek uchodził za królestwo przyjemności. Ogrody – królestwo czarów.
Bogato zastawione stoły, muzyka wykonywana na żywo, drogie alkohole, narkotyki i kobiety, których obecność zapewniała gościom odpowiednią rozrywkę. Wszystko podane w eleganckiej oprawie, z należytą dbałością o szczegóły. Nawet najprostsze przyjemności nabierały najwyraźniej większego znaczenia, gdy towarzyszyły im złocone świeczniki, jedwabne obrusy i kelnerzy w historycznych kostiumach.
Eiv prychnęła pod nosem, odwracając się od lustra.
Nie pytała, dlaczego wybrano akurat ją. Nie była tam od zadawania pytań, choć tych z chęcią zadałaby wiele. Cóż, jedni kolekcjonowali samochody, inni dzieła sztuki. Jeszcze inni wynajmowali zamki i organizowali w nich pieprzone sabaty.

Raphael Valencourt.
Powtórzyła to nazwisko w myślach, jakby obawiała się, że zdąży je zapomnieć.
Mężczyzna, któremu miała towarzyszyć tamtej nocy. Robić za jego osobisty, piękny dodatek do całej tej starannie wyreżyserowanej farsy. Uśmiechać się wtedy, kiedy wypadało, prowadzić rozmowy i spełniać życzenia, których wolałaby nawet nie usłyszeć. Ot, kolejny wieczór w pracy. Tyle że w nieco bardziej wyszukanym otoczeniu.
Perspektywa spędzenia kolejnych godzin w towarzystwie człowieka, o którym słyszała niewiele, a jednak na tyle dużo, by zacząć się stresować, nie napawała jej szczególnym entuzjazmem. Nie czuła się komfortowo. Ani w ciasnym gorsecie, ani pośród tych wszystkich ludzi, których kaprysy nie znały żadnych granic. Właściwie zaczynała odczuwać mdłości.
Zatrzymała się przed drzwiami biblioteki. Zawahała się. Wreszcie uniosła trzymaną w dłoni czarną maskę i ostrożnie założyła ją na oczy.
Zapukała do drzwi, odczekała kilka sekund, nacisnęła klamkę i weszła do środka.

raphael valencourt

Powóz kołysał się miarowo, jakby starał się utrzymać zgromadzoną w nim energię w ryzach, choć ta dawno wymknęła się porządkowi. W ciasnym wnętrzu wrzało — młodzieńcza brawura, rozbuchana żarliwość, ten rodzaj swobody, który bardziej przypominał niebezpieczną iskrę niż elegancję salonów. Sześciu młodych mężczyzn, każdy z nich przekonany, że noc należała do niego. Że tajemnica wyspy, którą mijali za zamglonymi szybami, była jedynie sceną dla ich własnych podbojów, kolejnym przywilejem zagwarantowanym przez nazwisko, majątek i odpowiednio pielęgnowane przekonanie o własnej bezkarności.
Valencourt siedział wśród nich, a jednak nie z nimi. Głosy odbijały się od drewnianych, pięknie obitych ścian powozu, tłukły jak stado spłoszonych ptaków, ale jego umysł pozostawał poza zasięgiem ich wrzawy. Nie odczuwał potrzeby uczestniczenia w rozmowie, nie widział też szczególnego powodu, dla którego miałby udawać zainteresowanie. Istniały sytuacje, w których milczenie było bardziej wymowne od najstaranniej dobranej riposty, a obecność człowieka mogła być wystarczająco czytelna bez konieczności nieustannego przypominania innym, że zajmował określone miejsce w hierarchii. Nie musiał zdobywać uwagi. Był przyzwyczajony do tego, że uwaga przychodziła do niego sama.
- Ce soir, je vais me mettre une putain de murge, à ne plus pouvoir me lever!
- Tu n’as pas encore rencontré la jument russe, alors on va t’offrir le meilleur des divertissements!
Śmiech, przerysowany, głośny, pusty. Zapach alkoholu, który przesiąknął już kołnierze ich płaszczy, mieszał się ze słodkawym zapachem rozgrzanej skóry i taniej perfumy jednego z Rockefellerów. Raphael czuł wszystko — zmysły miał przecież wyostrzone jak zawsze — lecz nic z tego do niego nie należało. Pozwolił, by ich słowa przesuwały się po nim jak rozbryzgi fal po skale: głośne, pieniste, lecz niezdolne naruszyć spokoju ukrytego w głębi. Miał w sobie ciszę. Ciszę, którą niosło w sobie każde pustkowie — te wewnętrzne i te zewnętrzne. W powozie była ona niczym obcy, niezrozumiały język. Być może dlatego ich słowa odbijały się od niego bez echa.
Ułożył łokieć na podłokietniku, opierając policzek o zewnętrzną stronę dłoni, i patrzył przez szybę. Île de Montréal mijała w smugach światła — lampy gazowe rzucały refleksy na mokry bruk, tworząc krótkie, drgające zarysy rozsianych po terenie budynków. Widział je nie raz. Nocą nabierały groźniejszej geometrii, jakby posiadłość nosiła maskę, której nie chciała pokazać w świetle dnia. Podróżowali ku głównemu zamkowi, gdzie gromadziła się już elita szukająca zapomnienia i głośnych prowokacji. Nie była to jednak zwyczajna uroczystość, nie w rozumieniu ludzi, którzy utożsamiali przyjęcie z odpowiednio kosztownym cateringiem, orkiestrą i możliwością sfotografowania się w towarzystwie kogoś bardziej wpływowego od siebie. Organizatorzy postanowili odtworzyć coś znacznie starszego, sięgającego czasów, w których władza rozumiała, że widowisko było jednym z najskuteczniejszych sposobów sprawowania kontroli. Les Plaisirs de l’Île enchantée, dworskie święto Ludwika XIV, miało być tutaj czymś więcej niż historycznym odniesieniem. Miało stać się filozofią wieczoru. Wyspa zaczarowana, odcięta od zwyczajnego świata, na której rzeczywistość podporządkowywała się kaprysom gospodarzy, a zaproszeni goście mogli przez kilka godzin udawać, że uczestniczą w czymś wyjętym z kart dawnej kroniki. Oczywiście, Raphael dostrzegał w tym pewną ironię. Ludzie, którzy nieustannie rozprawiali o postępie, wolności i nowoczesności, wciąż potrzebowali średniowiecznych symboli, koron, dworskich ceremonii i teatralnych przedstawień, aby poczuć się dostatecznie ważni.
Valencourt niczego tam nie szukał. Garrett Astor jednak owszem. Młody Brytyjczyk siedział naprzeciwko, lekko odchylony, z oczami rozszerzonymi w podekscytowaniu. Zafascynowany każdym ruchem, każdą nową kulturą, każdym akcentem mieszającym się z zapachem mokrego podniecenia. Miał długie palce i nerwowy sposób poruszania nimi po mankiecie płaszcza, jakby dotykał sekretów, których jeszcze nie widział, ale już chciał poznać.
Raphael zerknął na niego kątem oka. W tradycji Astorów, tak jak i w każdej przynależącej do Trzynastu Linii Krwi, istniały rytuały. Inicjacje. Granice przejścia. Przybycie Garretta do Kanady miało znaczenie. Było niczym wyprawa młodego wojownika na obcą pustynię, by posmakować jej piachu, poczuć jej wiatr i wrócić silniejszym, mądrzejszym. Gotowym. A co otrzymał? Hałaśliwą bandę spitych dziedziców, którzy chcieli zepchnąć go w dół własnego poziomu. Uśmiechnął się na tę myśl lekko, choć uśmiech był bardziej pociągnięciem mięśni niż emocją. W granicach Château du Bois-de-la-Roche nie było nic wartego uwagi. Te same kobiety, których obecność traktowano jak element wystroju, te same opasłe wieprze przekonane, że pieniądze zwalniają ich z obowiązku posiadania osobowości, te same elementy bogatych do porzygu ekstrawertycznych przedstawień, w których każdy próbował udowodnić, że jego życie było bardziej interesujące od życia sąsiada.
W końcu zatrzymali się przed zamkiem, podobnie jak wiele innych powozów sunących tą samą drogą. Raphael nie czekał na mieszankę dalszych i bliższych kuzynów. Wziął jedynie maskę i nałożył ją na twarz. Chłodny metal przylgnął do skóry, a ciężar konstrukcji spoczął na nosie i policzkach. Maska przypominała oblicze istoty, której człowieczeństwo zostało odebrane przez coś znacznie starszego i bardziej pierwotnego. Srebrzysta powierzchnia, ostro wyprofilowane kości policzkowe, wydłużona, niemal zwierzęca dolna część twarzy, dwa zakrzywione rogi wyrastające ponad czołem i głębokie, czarne otwory zamiast oczu. Nie była groteskowa. Groteska wymagała przesady, podczas gdy ten przedmiot miał w sobie coś nieprzyjemnie dostojnego. Przypominał ceremonialne oblicze demona, który nie musiał już udowadniać swojej natury. Czarny smoking, wysoko zapięty pod szyją, dopełniał całości. Nie zamierzał prezentować się jak jeden z uczestników balu. Zamierzał wyglądać jak ktoś, kto przyszedł sprawdzić, czy pozostali pamiętają, po co właściwie zostali zaproszeni.
- Allons chasser - rzucił jedynie i wysiadł na zewnątrz jako pierwszy.
- Amusons-nous! - wrzasnął dwudziestopięcioletni James Kennedy, uśmiechając się szeroko, z tą swoją lekkością kogoś, kto nigdy nie poniósł realnych konsekwencji własnych decyzji.
Przy powozie czekała już na nich zamaskowana postać, która gestem nakazała im podążać za sobą. Wszystko było przesączone przepychem. Nocne światła uwydatniały architekturę mającą naśladować europejskie zamki oraz pałace, kusząc tajemnicami. Wzdłuż alei ustawiono wysokie kandelabry, a pomiędzy drzewami zawieszono setki niewielkich lampionów, których ciepłe światło przypominało zawieszone w powietrzu świetliki. Na odleglejszym dziedzińcu pojawiły się sylwetki aktorów w strojach antycznych bóstw, nimf i dworskich dostojników. Jedna z kobiet, odziana w srebrzystą suknię, stała na niewielkim podwyższeniu, otoczona przez mężczyzn przebranych za faunów. Inna, z twarzą ukrytą pod złotą maską, przechadzała się pomiędzy gośćmi, niosąc na srebrnej tacy kielichy wypełnione ciemnoczerwonym winem. Z oddali dobiegł dźwięk rogów, po którym rozległy się pierwsze takty muzyki. Orkiestra smyczkowa, rozmieszczona w kilku punktach posiadłości, prowadziła ze sobą muzyczny dialog, tworząc wrażenie, że cała wyspa oddycha jednym rytmem.
Raphael dostrzegał staranność przygotowań. Każdy szczegół miał swoje uzasadnienie, każdy element był częścią większego przedstawienia. Widział ludzi, którzy podziwiali dekoracje, i takich, którzy z większym zainteresowaniem obserwowali pozostałych uczestników. Niektórzy nosili maski weneckie, bogato zdobione złotem i piórami, inni zdecydowali się na proste, niemal anonimowe osłony twarzy. Były też maski zwierzęce, trupie czaszki, oblicza błaznów i postaci z mitologii. Wszyscy mieli możliwość ukrycia swojej tożsamości, choć Valencourt nie miał złudzeń, że w tym towarzystwie anonimowość była przede wszystkim kolejną formą przywileju. Wystarczyło rozpoznać sygnet, sposób poruszania się, sylwetkę czy charakterystyczny głos, by wiedzieć, z kim ma się do czynienia. Maska nie odbierała ludziom ich nazwisk. Pozwalała jedynie udawać, że na kilka godzin mogli się od nich uwolnić.
Kiedy weszli do głównej sali, światło złamało się o jego sylwetkę jak o ostrze. La Roche było luksusem wypaczonym tajemną magią — eleganckim, wykwintnym, ale jednocześnie pełnym tej niemej obietnicy, że noc mogła zakończyć się tu pięknie albo katastrofalnie. Wysokie sklepienia zdobiły malowidła przedstawiające sceny z mitologii, a złocone ornamenty przechodziły wzdłuż ścian, otaczając ciężkie, aksamitne zasłony. Na marmurowej posadzce odbijały się płomienie setek świec. Pomiędzy kolumnami ustawiono posągi, których marmurowe twarze zdawały się obserwować zgromadzonych z obojętnością właściwą bogom, którzy dawno przestali interesować się ludzkimi modlitwami. W jednej części sali odbywał się taniec, w innej niewielka grupa muzyków wykonywała utwory skomponowane specjalnie na tę okazję. Pomiędzy nimi przemykali służący, niosąc tace z kryształowymi kielichami.
Nie pozostawiono ich jednak w głównej sali razem z przypadkową zbieraniną. Wiedział, że dziedziców o ich nazwiskach nie zamierzano pozostawić bez opieki. Postać bez wyrazu poprowadziła ich dalej, aż nie weszli do starej biblioteki, gdzie świece stanowiły jedyną formę oświetlenia. Za ciężkimi drzwiami muzyka stała się odległym pomrukiem, a gwar przyjęcia zaledwie niewyraźnym szmerem. Pomieszczenie miało zupełnie inny charakter niż reprezentacyjne sale. Wysokie regały, ciemne drewno, skórzane fotele i ciężkie zasłony tworzyły atmosferę miejsca, w którym nie rozmawiało się o rzeczach przeznaczonych dla publiczności. Na jednym ze stolików stała karafka z bursztynowym alkoholem, obok niej zaś sześć niewielkich kopert, każda opatrzona odmiennym symbolem.
Raphael nie przejmował się tak bardzo, jak pozostała piątka towarzyszących mu młodych arystokratów. Rozparł się w wygodnym fotelu obitym purpurową skórą, pozwalając, by czarny garnitur smokingowy niemal zlał się z panującym wnętrzu półmrokiem. Maska sprawiała, że jego twarz przestawała być czytelna. Pozostawały ruchy, postawa, dłonie i głos. W pewnym sensie było to wygodne. Ludzie mieli nieprzyjemną skłonność do poszukiwania emocji na cudzych twarzach, jakby każda rozmowa wymagała od nich potwierdzenia, że wywołali odpowiednią reakcję. Teraz nie mieli takiej możliwości.
Po chwili podnieconych głosów młodej zbieraniny drugie drzwi biblioteki otworzyły się, a do pomieszczenia weszło sześć kobiet. Każda z nich szła do innego przedstawiciela wielkich rodzin. Ich pojawienie się nie było przypadkowe ani spontaniczne. Poruszały się z wyćwiczoną swobodą, jak uczestniczki widowiska, które znały swoje role, choć niekoniecznie znały zakończenie przedstawienia. Raphael przesunął wzrokiem po kolejnych sylwetkach, nie okazując szczególnego zainteresowania. Dopiero ostatnia przykuła jego uwagę.
Jej suknia była niemal teatralnym przeciwieństwem skromności, ale nie miała w sobie nic z pospolitej ostentacji. Czerń i głębokie bordo tworzyły kompozycję przypominającą zaschniętą krew na ciemnym jedwabiu. Dopasowany gorset, usztywniony i misternie sznurowany, podkreślał talię, przechodząc w rozłożystą spódnicę, której kolejne warstwy materiału układały się w ciężkie, falujące płaszczyzny. Ciemnoczerwone hafty, wijące się po czarnych fragmentach tkaniny, przypominały ornamentalne pnącza. Przy odsłoniętych ramionach spoczywały warstwy bordowej koronki, miękkie i niemal nieprzyzwoicie delikatne w zestawieniu z surową konstrukcją gorsetu. Włosy miała upięte w sposób przywodzący na myśl dworskie portrety, z ciemnymi falami opadającymi po bokach twarzy i pojedynczym puklem zawijającym się na czole. Na szyi spoczywały dwa sznury pereł. Na jej twarzy znajdowała się niewielka, ozdobna osłona zasłaniająca wystarczająco, ale zakrywająca tyle, by wciąż nęcić tajemnicą.
Przyglądał się jej bez pośpiechu. Było coś osobliwego w tym zestawieniu. Nie przypominała kobiet, które zazwyczaj pojawiały się na podobnych wydarzeniach, przebranych za nimfy, królowe albo fantastyczne stworzenia, z całym tym wysiłkiem wkładanym w uzyskanie efektu uwodzicielskiej niewinności. Jej strój miał w sobie ciężar. Był kostiumem kobiety z innej epoki, ale również czymś w rodzaju deklaracji. Czerń nie stanowiła tła dla czerwieni. Obie barwy walczyły ze sobą, żadna nie zamierzając ustąpić. Przypominało mu to niektóre obrazy przedstawiające dworskie intrygantki, kobiety, które potrafiły uśmiechać się do króla, jednocześnie rozważając, w jaki sposób doprowadzić do jego upadku. Nie oznaczało to oczywiście, że przypisywał jej podobne intencje. Wiedział jedynie, że w takich miejscach wygląd rzadko bywał pozbawiony znaczenia. Podobnie jak wszystko.
Zauważył, że jej spojrzenie zatrzymało się na masce. Nie wiedział, czy był to wyraz zainteresowania, ostrożności, czy zwykłej ciekawości, lecz nie zamierzał ułatwiać jej odczytania własnych intencji. Przyglądał się jej w milczeniu, rejestrując sposób, w jaki poruszała się w ciężkiej sukni. Materiał przesuwał się po podłodze, zbierając wokół jej stóp cienie, a drobne elementy biżuterii odbijały światło świec. Nie wyglądała na osobę, która musiała walczyć z własnym strojem. Nosiła go tak, jakby od początku został pomyślany właśnie dla niej.
Zastanawiał się, jak wiele z tego przedstawienia było jej własnym wyborem. Wiedział, że na pewno nie decydowała o kolorach, o perłach, o fryzurze, a otrzymała ścisłe instrukcje, których wykonanie stanowiło część wieczoru. Nie zadawał sobie zbędnych pytań z troski. Interesowała go mechanika całego przedsięwzięcia. Ktoś wybrał sześć kobiet, ktoś dopasował je do sześciu mężczyzn, ktoś zadbał, aby każdy z nich otrzymał odpowiednią oprawę. W tym tkwiła właściwa natura podobnych spotkań: uczestnicy mogli wierzyć, że improwizują, ale scenografia, kolejność i okoliczności zostały ustalone wcześniej. Wolność bywała najłatwiejsza do sprzedania wtedy, kiedy starannie wyznaczono jej granice.
Kobieta zatrzymała się przed jego fotelem i wyciągnęła dłoń. Raphael przesunął spojrzeniem po jej ciele, następnie zatrzymał je na damskiej twarzy. Przez krótką chwilę nie wykonał żadnego ruchu. Pozwolił, aby pomiędzy nimi zawisła cisza, wystarczająco długa, by sprawdzić, czy będzie próbowała ją wypełnić. Nie zrobiła tego. Kolejny drobny szczegół, który odnotował bez komentarza. Nie należał do ludzi, którzy potrzebowali instrukcji, aby wiedzieć, kiedy wypadało przyjąć wyciągniętą dłoń. Pozwolił jej objąć jego rękę swoją, a czerń cienkiej, skórzanej rękawiczki zetknęła się z delikatnymi palcami. Powoli wstał, a różnica wzrostu zwiększała się, gdy zaczął nad nią górować. Metal maski przesunął się nieznacznie, kiedy pochylił głowę. Z bliska dostrzegał więcej szczegółów: precyzyjne hafty, delikatny połysk pereł, zapach perfum, który nie był przesadnie słodki. Nie próbował zgadywać ich nazwy. Nie miał też zamiaru rozpoczynać rozmowy tylko po to, by usłyszeć coś, co równie dobrze mógłby usłyszeć od dowolnej innej uczestniczki balu.
- Conduis - mruknął jedynie, a metaliczny głos wydobył się zza bezustnej twarzy.

k3
punktacja -1
Eiv Merritt