MAPLE HEARTS | PBF

6.
(outfit)

Nie zawsze była tak marną przyjaciółką jak ostatnimi czasy. Starała się zachowywać jakiś zdrowy balans między pracą a życiem prywatnym i dopóki nie została szefem kuchni, faktycznie była w tym świetna. Po prostu zostawiała gary w miejscu, w którym stały i wracała do domu. Teraz miała na głowie znacznie więcej rzeczy. Nie było to wyłącznie gotowanie, ale również cała organizacja kuchni, nie tylko pod względem porządku, ale też wymyślania nowych dań, no i przede wszystkim, miała na głowie pracowników. To była jedna z najtrudniejszych kwestii z jaką przyszło jej się zmierzyć, ale to wcale nie oznaczało, że szło jej najgorzej. Właściwie, po kilku miesiącach na tym stanowisku, kiedy na początku nie potrafiła znaleźć złotego środka między byciem przełożonym, a dobrym kumplem kucharzy, z którymi pracowała, teraz dogadywała się ze swoją ekipą świetnie.
Resztę czasu zajmował jej sąsiad. Tego czasu rzeczywiście zostawało niewiele, ale lubiła do niego wpadać albo kiedy on wpadał do niej i prócz fizycznych korzyści, które czerpała z tej znajomości, zasnąć w jego ramionach. Chyba brakowało jej tego od dłuższego czasu, ale nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo.
Tęskniła też za pozostałymi przyjaciółmi. Za Aaronem, z którym przecież wcześniej uwielbiała spędzać każdą swoją wolną chwilę. Ostatnio ich drogi odrobinę się rozeszły, ale czasami myślała sobie, że może to i lepiej. Oprócz tego, że szalenie kochała go jako przyjaciela, to dodatkowo kochała go w zupełnie inny sposób i to właśnie ten sposób dawał jej w kość. Care opuszczała ich spotkania pełna sprzecznych emocji – z jednej strony szczęśliwa, z drugiej przygnębiona, że nie może między nimi być nic więcej. Na szczęście miała Olivię, której mogła wszystko powiedzieć, i która chyba jako jedyna wiedziała o życiu Whitener najwięcej. Nawet, jeśli Calvert ją oceniała, to Caroline wiedziała, że tylko w dobrej wierze, i że jej rady są tymi, które warto wcielić w życie. Może ich znajomość na początku nie wyglądała najlepiej, ale po tych kilku latach w końcu się dotarły.
Nie wiem, czy to była tradycja, czy po prostu dziewczyny czasami miały ochotę na odrobinę rozrywki, ale Care starała się nie organizować im posiadów w domu. Postawiła tym razem na jakiś bar z automatami do gier. Mogły napić się drinka i przy okazji powygłupiać. Spotkały się na miejscu, podeszły do baru i zamówiły coś do picia, by w końcu stanąć na środku i rozejrzeć się dookoła. – Okej, to w co gramy? – zapytała, dając Olivii pierwszeństwo wyboru. – I mów od razu, co u ciebie słychać, bo dawno się nie widziałyśmy. Ale za to już przepraszałam – powiedziała, bo przecież wiedziała, że to Care była tutaj winowajczynią.

Olivia Calvert

Miała wrażenie, że wyjątkowo się zapuściła. Przez to, że praca niemal całkiem pochłaniała jej czas wolny oraz przez tajemniczego osobnika, który od tygodni zatruwał jej życie, niemal całkiem zrezygnowała z biegania, które przecież tak lubiła! O ściance wspinaczkowej nie wspominając, bo jeszcze kilka miesięcy temu była jej stałą bywalczynią, teraz niemal zapominając jak to miejsce wyglądało.
Nic dziwnego, że w którymś momencie naszła ją tak wielka ochota, by do tego wrócić nawet, jeśli będzie musiała na to poświęcić kilka godzin snu dziennie. Od dawna żyła na kofeinie więc teoretycznie nie powinna mieć z tym problemu. Dodatkowo sport, przynajmniej zdaniem Calvert, był idealnym sposobem na radzenie sobie ze stresem i problemami, które siedziały jej w głowie. A tych miała całkiem sporo, chociażby z Mikhailem, który od ich pierwszego spotkania ani razu nie zachował się przy niej agresywnie, ale nadal skutecznie sprawiał, że spinała się w jego obecności. Tylko co, jeśli to nie miało niczego wspólnego z czujnością, ani zachowawczym zadaniem?
Odgarnęła włosy z czoła, które zdążyły jej się przykleić do mokrej skóry. Miała za sobą cztery okrążenia, co napawało ją optymizmem - czyli mimo tak długiej przerwy nie było z nią aż tak tragicznie. Z pewnością lepiej, niż zakładała, kiedy wychodziła z domu.
W chwili, w której wracała do domu uznając, że na dzisiaj wystarczy, dostała wiadomość od swojej przyjaciółki. Bo chyba tak mogła ja nazywać, chociaż początki ich znajomości były raczej burzliwe, a wszystko za sprawą Alexa. Dorosłość jednak zweryfikowała ich charaktery i szybko okazało się, że kobiety były w stanie się dogadać znacznie łatwiej, niż można było zakładać na początku.
Z uśmiechem odpisała, że tak, chętnie się z nią spotka i wróciła do siebie, by wziąć szybki prysznic i przygotować się na babski wieczór. Zarzuciła na siebie jakąś kieckę, do tego płaszczyk bo robiło się już chłodno i niespełna godzinę później razem z Care wparowały do baru, który różnił się od tych wszystkich spelun, których było pełno, a które od wejścia zlatywały sfermentowanym alkoholem.
Za jej przykładem zamówiła sobie na dobry początek malibu z colą i rozejrzała po pomieszczeniu, w którym muzyka mieszała się z dźwiękami wydobywającymi się z różnych automatów oraz stanowisk z grami integracyjnymi.
-Może porzucamy do kosza? Wygląda fajnie, a lepiej to zrobić zanim całkiem się sponiewieramy - zaśmiała się, ciągnąc ją w stronę wcześniej wspomnianej rozgrywki. - Później wypróbujemy resztę. Dawno nie bawiłam się w taki sposób - stwierdziła, pociągając ze szklanki. - Daj spokój, nie musisz za nic przepraszać. Też byłam ostatnio mniej dostępna, więc jak coś to winą się dzielimy - uśmiechnęła się do niej ciepło. Niczego nie musiała jej wybaczać, bo niczym nie zawiniła. - U mnie? Cóż, nadal wychodzi na to, że randkowanie nie jest moją mocną stroną, albo trafiam na takich typów, z którymi po jednym razie człowiek już więcej się nie chce widzieć. Mój ostatni był porażką - zaśmiała się. Co innego no z kolegą ze szpitala. nie była jednak pewna, czy od razu chce o tym mówić. - A u ciebie? Podoboje? A może ktoś stały o kim jeszcze mi nie powiedziałaś? - zainteresowała się, przykładając kartę do auutomatu, żeby podładować kredyty.

care whitener

Faktycznie, Care nazwałaby ich znajomość przyjaźnią. Znały się już kilka dobrych lat i Whitener wydawało się, że Olivia była jedną z osób, które wiedziały o brunetce dość sporo. Nie dzieliła się jakimiś ważnymi aspektami jej życia z ludźmi, którzy nie byli dla Care ważni. A Calvert z pewnością była. Może okoliczności poznania dziewczyn nie były zbyt szczęśliwe, bo obie lubiły tego samego chłopaka (pewnie Olivia nawet bardziej, mimo że ten chłopak był facetem Care). Care wtedy i w sumie zawsze nie interesowała się nikim innym prócz Aarona. To było słabe z jej strony, biorąc pod uwagę, że Alex był świetnym chłopakiem. Ale Care była młoda i głupia. Od tamtego czasu minęło naprawdę dużo i wydarzyło się jeszcze więcej bolesnych spraw. Alex nie żył i chyba właśnie to połączyło dziewczyny. Wspólne przeżywanie jego nieobecności. Choć wtedy nie za bardzo za sobą przepadały, to wraz z ubiegającym czasem powoli się to zmieniało. Aż do teraz, kiedy mogły się widywać. Może nie robiły tego szczególnie regularnie, ale za każdym razem rozmawiały ze sobą, jakby te tygodnie nie miały żadnego znaczenia. Bo rzeczywiście nie miały.
Niestety dorosłość nie zawsze była fajna i czasami inne obowiązki zabierały im większość czasu, ale chyba dla wszystkich było to zrozumiałe. Na tym polegało życie.
Care dzisiaj postawiła na wygodę. Jeśli miały się wygłupiać, a taki miała dzisiaj plan, to nie chciała, by cokolwiek krępowało jej ruchy. Miała ochotę na lekką poniewierkę, alkohol, dużo dobrej zabawy i zero myślenia o czymkolwiek, co ją trapiło. Nie było tego zbyt wiele, głównie kwestie miłosne. Bo niestety, ale wszystko, co było stricte powiązane z jakimikolwiek emocjami, nie było dla niej łatwe do rozwiązania. Inne problemy, z którymi się mierzyła zawsze dało się jakoś rozwiązać, z lepszym lub gorszym rezultatem. Z bardziej lub mniej zadowalającym Care, ale dało.
- Dobra, ale później Air hockey – zastrzegła. Miała ochotę powalić w ten głupi krążek i rozładować emocje. Skinęła głową. Podobało jej się to, że w tej relacji wszystko było takie proste. Że nad trudnymi albo po prostu mało wygodnymi kwestiami przechodziły natychmiast do porządku dziennego. – Co odwalił? – zapytała, bo miała przeczucie, że ta historia była naprawdę mocna. – Ja? Przecież wiesz, że jestem słaba w te klocki. Był taki jeden strażak, bardzo sympatyczny, naprawdę, ale chemii żadnej. Emocje jak na grzybobraniu – stwierdziła. Podobał jej się, ale cóż, to raczej Care nie wpadła w oko jemu. I w sumie nie było jej z tego powodu jakoś smutno. – Aaron to wiesz, niezmiennie od kilku lat. Chociaż ostatnio się nie widzieliśmy. I czasami tak bardzo za nim tęsknię, że to aż boli, ale jego widok boli jeszcze bardziej, więc… – zostawiła resztę tej wypowiedzi w atmosferze. Olivia była na tyle świadoma uczuć Care do przyjaciela, że mogła sama dopowiedzieć sobie resztę. – Ale poznałam kogoś, a właściwie znałam już wcześniej, ale dopiero teraz byliśmy na randce, bo wcześniej nie bardzo za sobą przepadaliśmy i nie wiem, jak to możliwe, ale ten facet powoduje, że… ja coraz rzadziej o Aaronie myślę. No wiesz w jakim aspekcie. Myślałam, że to się nigdy nie wydarzy, ale to się naprawdę dzieje – opowiedziała swoją krótką historię w zaledwie parę minut. Większość z tego, co powiedziała, Olivia już wiedziała. Care nie chciała rozkładać na czynniki pierwsze swojej relacji z Garrettem, bo zabrzmiałoby to zbyt poważnie, a ona nawet nie wiedziała, czy mogła sobie na to pozwolić. Ustalili, że ta randka nie będzie ostatnią i na samą myśl, Care czuła ogromne podekscytowanie, ale z drugiej strony bała się tego, co dalej. Bo już raz przeżywała coś nieodwzajemnionego i to z pełną pompą, bo prawie od dziesięciu lat. Nie chciała znów tego czuć.

Olivia Calvert