MAPLE HEARTS | PBF

Przyszła do baru wcześniej nie dlatego, że chciała dobrze wypaść w oczach Darling a po to aby rozeznać się w przestrzeni. Aby poobserwować, podpytać i dowiedzieć się, czemu jej brat tak często tutaj bywał. Musiała być dyskretna, więc nie mogła za jednym zamachem zacząć pytać każdego o wszystko. Krok po kroku aby nikt nie nabrał podejrzeń i żeby każdy czuł się w jej towarzystwie dobrze, bo potrzebowała być blisko, żeby dobrać się do ich największych sekretów.
Dziś za cel obrała sobie barmana, z którym niby to bardzo luźno rozmawiała, kiedy ten znajdował się wystarczająco blisko. Zajmując miejsce na wysokim krześle przy barze raczyła się bezalkoholowym piwem, żeby przynajmniej na początku nie stracić czujności oraz koncentracji. Zagadywała niejakiego Drew obsługującego klientów w tak ekspresowym tempie, że nie mogła wyjść w podziwu. Jego umiejętności były cenne, ale nie aż tak jak zegarek na ręce, który od razu zauważyła. Zapamiętała wszystkie charakterystyczne cechy mężczyzny (niedużą łysą plamkę we włosach, która zapewne była miejscem blizny, tatuaże wystające spod koszuli, wszystkie widoczne pieprzyki, jeden z guzików niepasujący do reszty oraz zegarek), wśród których właśnie to ów zegarek nie pasował do całej reszty. Według tego co Fiji wcześniej ustaliła mężczyzna oficjalnie pracował tylko tutaj, nie bawił się na giełdzie i na pewno nie kupił Bitcoina piętnaście lata temu. Był przeciętnym facetem, barmanem, którego stać na zegarek wart tyle co samochód klasy B.
To się nie zgadzało a Zivai nie lubiła, kiedy tak było. Drażniło ją to, dlatego nie mogła się doczekać aż przyjdzie Teddy, z którą będzie mogła się napić i uspokoić umysł.
Zanim jednak to się stało przy barze tuż obok niej pojawiła się inna kobieta z początku tylko w celu zamówienia drinka, lecz jej wzrok przykuł malutki kaktus w doniczce. To zapoczątkowało rozmowę, która ze strony Fiji przerodziła się w flirt, bo sama przed sobą musiała przyznać, że często gubiła granicę między jednym a drugim. Sama uważała, że po prostu mówiła prawdę komplementując drugą osobę, ale ostatnio za tak śmiałe zachowanie dostała po uszach w formie cichych dni od kogoś, kogo wolałaby od siebie nie odstraszyć. Dostała nauczkę, ale nie uczyła się na błędach zwłaszcza, że nieznajoma w barze była po prostu kolejną osobą przewijającą się w jej życiu. Nie uważała i nie czuła aby jakkolwiek miała stać się kimś ważnym w jej otoczeniu. Po prostu była niczym tło, metaforyczną poczekalnią, na to co miało nadejść.
Nieznajoma właśnie sięgała dłonią do jej policzka, na którym wciąż były widoczne skutki zderzenia z rowerzystą, kiedy Fiji poczuła silne uderzenie w ramię. Zaczepna, ale na tyle mocne, że wybudziło ją z flirciarskiego transu.
- Auć! – jęknęła łapiąc się za ramię i spojrzała na Teddy, która powitała ją w ten jakże właściwy sposób. – Ciebie też miło..
- Ej, co ty wyprawiasz?! – nieznajoma wtrąciła się w jej słowo wrogo patrząc na Darling.
- Luz, byłam z nią umówiona.
- Czyżby?
- Jak najbardziej. – Fiji była stanowcza i nagle z flirciarskiego tonu przeszła na odrobinę ignorancki, bo w żaden sposób nie dała kobiecie do zrozumienia, że przez cały wieczór będzie jej towarzyszyć. Ba, tamta sama pojawiła się przy barze, zagadała o kaktusa i.. nie ważne.
- Niech będzie. Gdyby ci się nudziło to siedzę tam ze znajomymi. – Wskazała na stolik bliżej wejścia do baru, przy którym siedziała grupka garniaków.
- Nie dzisiaj. – Pokręciła głową i zamiast odprowadzić kobietę wzrokiem to przepraszająco spojrzała na Teddy. Nie zamierzała się tłumaczyć. Nie było z czego, więc to jedno spojrzenie powinno wystarczyć.
Nie mówiąc słowa sięgnęła po bardzo małą doniczkę i podarowała ją strażaczce (klik).
- Gymnocalycium mini – przedstawiła ich sobie. – Nie mogłam przejść obojętnie obok twojego niezwykłego oddania i uwielbienia do kwiatów doniczkowych. – Uśmiechnęła się bezczelnie podkreślając, że zrobiła to umyślnie. Kupiła małego kaktusa w jeszcze mniejszej doniczce na przekór tego co pisała Teddy, ale nie żeby chamsko wbić jej szpilę między żebra a aby żartobliwie jej dogryźć. – Nasz stolik będzie wolny za około piętnaście minut, więc najpierw zaproponuje drinka tutaj. – Przy barze.
Machnęła ręką do barmana przejmując inicjatywę. Ten oczywiście zajęty od razu nie podszedł, ale z racji, że wcześniej rozmawiał z Zivai po skończeniu robienia aktualnego zamówienia zamierzał od razu do nich podejść.
- Któż to dzisiaj tak pięknie wygląda? Nie żeby coś, w wersji spoconej biegaczki też prezentujesz się wspaniale. – Wcale nie wymyślała. Pomimo stresy, adrenaliny i bólu Fiji pamiętała każdy szczegół. Już tak miała i jak na razie tylko alkohol sprawiał, że traciła swoje umiejętności. – Czy to efekt zerwania? – Momentami brakowało jej delikatności. Nie robiła tego specjalnie aby komuś dopiec. Po prostu była szczera łącząc wszystkie informacje w całość i nie ignorując żadnej z nich. Nie zamierzała jednak bardziej dociekać. Teddy napisała jej, że nie chciała rozmawiać na temat byłej partnerki i tę kwestię Zivai uszanuje.
Jedna żartobliwa wzmianka wystarczyła.


teddy darling

Znała lokal, który wybrała Fiji. Miała z nim raczej dobre wspomnienia, chociaż wiązały się one głównie z urodzinami byłej narzeczonej (wtedy jeszcze najlepszej przyjaciółki), które opijały tutaj na początku roku. Później Teddy bywała w tym miejscu jeszcze kilkakrotnie, przeważnie w towarzystwie znajomych. Nie znała jednak nikogo z obsługi. Zdarzało jej się czasami (totalnie nieświadomie!) zawiesić oko na jakiejś kelnerce, ale później już nigdy więcej jej nie widziała. Być może wynikało to z roszad kadrowych, które w takich barach były przecież na porządku dziennym. Darling doskonale to rozumiała. Nawet w straży ludzie odchodzili do innych jednostek albo decydowali się na przedwczesną emeryturę. No i umierali, ale to akurat był zdecydowanie najmniej optymistyczny wariant.
Weszła do środka chwilę przed czasem. Nie lubiła spóźniać się na spotkania, bo mogło to zostać odebrane jako brak zainteresowania, a przecież strażaczka, przyjmując zaproszenie, wcale nie pozostała obojętna. Gdyby nie chciała ponownie zobaczyć Fiji, po prostu grzecznie dałaby jej kosza odmówiłaby, znajdując po drodze sto tysięcy różnych wymówek. Zawsze mogła przecież udawać, że w jej życiu nadal jest ktoś, z kim spędza wolne wieczory i komu poświęca całą swoją uwagę. Tyle że nikogo takiego nie było, a od rozstania minęło już wystarczająco dużo czasu, żeby Teddy przestała traktować samotne wieczory jak coś, do czego musi się przyzwyczajać. Może właśnie nadszedł odpowiedni moment, żeby znów otworzyć się na ludzi i zacząć umawiać na randki. Tylko czy dzisiejsze spotkanie można było już tak nazwać? Trudno stwierdzić. Wyjście na jedzenie i picie mogło, ale wcale nie musiało wpisywać się w tę kategorię.
Dostrzegła ją przy barze w towarzystwie jakiejś kobiety. Początkowo przyglądała się tej scenie z rozbawieniem, ale w końcu musiała jakoś zaznaczyć swoją obecność. Uderzenie pięścią w ramię okazało się skuteczne, bo od razu zyskała uwagę Zivai.
— Nie tłukłabym jej, gdybyśmy nie były umówione — wyjaśniła z uśmiechem, kiedy nieznajoma zgromiła ją spojrzeniem. Wyglądała tak, jakby chciała jeszcze ocenić stylówkę Darling, ale nie mogła jej niczego zarzucić. Umówmy się - Teddy wyglądała świetnie.
Dziewczę ostatecznie oddaliło się do swojego stolika, a strażaczka - tak, jak wcześniej zrobiła to nieznajoma - sięgnęła do twarzy Fiji, żeby przyjrzeć się lepiej pozostałościom po otarciach. Miała do tego pełne prawo, w końcu to ona ją opatrywała!
— Ładnie się zagoiło — stwierdziła po krótkich oględzinach i spuściła wzrok na małego kaktusika. — No chyba sobie żartujesz. Naprawdę życzysz mu tragicznej śmierci? — westchnęła, oczami wyobraźni widząc, jak kwiatek, którego w teorii ciężko zamordować, umiera w męczarniach. — Ale ja też mam coś dla ciebie! — sięgnęła po swoją torebkę, żeby wyciągnąć z niej miniaturową apteczkę wyposażoną w różne opatrunki, plastry i preparat odkażający. — Nigdy nie wiadomo, kiedy ci się przyda — dodała z łobuzerskim uśmiechem. Teddy również z premedytacją wybrała taki, a nie inny upominek. Był przemyślany i jak najbardziej trafiony.
Przyjmując do wiadomości informację, że na swój stolik będą musiały jeszcze chwilę poczekać, zdjęła kurtkę i usiadła na hokerze, odwracając się przodem do Fiji.
— To jeszcze nic. Poczekaj, aż zobaczysz mnie w mundurze — machnęła ręką na komplement, jakby właśnie usłyszała coś zupełnie zwyczajnego. — Nie mam pojęcia, czy to efekt zerwania. Może? Cholera wie, czy to działa tak samo jak w przypadku zakochania, ale przez ostatnie tygodnie raczej czołgałam się po chodniku, zamiast unosić się nad nim kilkanaście centymetrów. Trochę jak ty — rzuciła, nie mogąc powstrzymać się od drobnej złośliwości. Zwłaszcza że dziewczyna sama dostarczyła jej całkiem pretekst. — Zaprosiłaś mnie po to, żeby wypytywać o mój zakończony związek? Chcesz dowiedzieć się, jak bardzo jestem popierdolona, czy postawisz mi drinka? Szoty też będą w porządku — podkreśliła. Miała mocną głowę. To po ojcu. Co prawda z wiekiem coraz gorzej znosiła poranki po mocno zakrapianych wieczorach, ale znajomości ze strażakami do czegoś zobowiązywały. Nie mogła przecież pozostawać w tyle, kiedy na stole pojawiała się trzecia butelka.

Fiji Zivai