Bang, bang, you're not dead
: wt lis 10, 2026 10:45 pm
Detektywi pojawiali się zawsze w ostatniej kolejności, na specjalne zaproszenie przełożonych. Dla niej, która docierała na miejsce zawsze w pierwszej kolejności wydawało się to niemalże absurdalne. Tego dnia, wyjątkowo było inaczej – świat nie czekał na panów detektywów, a na wezwaną karetkę. Zeskakując z miejsca pasażera, poprawiła pasek torby medycznej na ramieniu, dokonując szybkich oględzin otoczenia. Jej wzrok na chwilę zawiesił się na jednym z nich – jaśnie detektywów. Temu konkretnemu posłała zamknięty w kącie ust rozbawiony uśmieszek, bo przynajmniej ten jeden raz nie wyglądał jakby wrócił właśnie z sesji do kalendarza hot policjantów 2026. Włosy miał lekko rozmierzwione, jakby rzeczywiście dziś praca zmusiła go do jakiegoś wysiłku. Tym razem, to nie ona zakładała zwilżone od pracy w pocie czoła włosy z twarzy, a zdawała się nawet wypoczęta. Pokazowo wyciągając nawet ręce ku górze, żeby się przeciągnąć, jakby właśnie obudziła się z leniwego snu (nawet jeśli jej sen obejmował jedynie medyczną dyżurkę).
Chwilę później dotarła do pacjenta. Wyglądał, jakby zderzył się czołem z oknem, a kiedy objęła spojrzeniem otoczenie, zabezpieczony przez funkcjonariuszy policji teren, jak tylko dostrzegła wybitą wytrynę, nie musiała być geniuszem, żeby domyślić się, że zapewne dokładnie tak było.
— Proszę siedzieć spokojnie, zaaplikuję zastrzyk znieczulający i założę prowizoryczny opatrunek, w szpitalu pana pozszywają.
Zimny dreszcz przebiegł jej wzdłuż kręgosłupa, kiedy do niego podchodziła. Miał coś takiego w spojrzeniu… tę dzikość i nieokiełznanie, jakie miewali w nim ćpuni, zanim rzucali się na sanitariuszy. Instynktownie utrzymała na nim spojrzenie, mając złe przeczucia co do tego typa.
Kilka rzeczy zadziało się jednocześnie. Szyba witryny posypała się w części, która dotąd wydawała się jeszcze cała, a teraz z trzaskiem tłuczonego szkla wylądowala na ziemi. Spojrzała tam tylko na sekundę, a w dwie później nieznajomy, cuchnący potem, fajkami i metaliczną wonią zamachnął się czymś ostrym, nie zdążyła zobaczyć czym, bo odskoczyła w tył, tak gwałtownie, że zawiesiła się ramieniem na klamce karetki, podtrzymując się drzwi. Machnął znów, wcześniej ciął powietrze tym razem jej łopatkę, na chwilę przed tym, jak przyciągnął ją za kurtkę do siebie.
Mówił coś o cofnięciu się, o tym, że zaraz poleje się z niej krew, chwytał się żałosnych metod, żeby uciec przed policją. Ale w tym momencie słyszała tylko bicie własnego serca, szum w uszach i plątaninę własnych myśli. Bronić się? Poddać się? Ulec strachowi? Opierać się mu? Liczyć na pomoc? Zachować spokój? Dało się, kiedy ktoś przykładał Ci coś ostrego do gardła?
Uniosła ręce obronnie w górę, dając napastnikowi do zrozumienia, że nie będzie stawiać oporu.
— Mo…
Nie zdążyła skończyć myśli, kiedy ostrze mocniej docisnęło się do jej skóry. Czuła jego chłód i lekkie strzypanie na skórze. Automatycznie odszukała spojrzeniem Jego. Gdzie był? Aaron stał najbliżej, ale czy to cokolwiek zmieniało? Patrzyła prosto na niego, jak kot, który patrzy na swojego właściciela, żeby dowiedzieć się, czy dzieje się coś niepokojącego. Jeśli on byłby spokojny, ona też mogła być?
Aaron Blackwood
Chwilę później dotarła do pacjenta. Wyglądał, jakby zderzył się czołem z oknem, a kiedy objęła spojrzeniem otoczenie, zabezpieczony przez funkcjonariuszy policji teren, jak tylko dostrzegła wybitą wytrynę, nie musiała być geniuszem, żeby domyślić się, że zapewne dokładnie tak było.
— Proszę siedzieć spokojnie, zaaplikuję zastrzyk znieczulający i założę prowizoryczny opatrunek, w szpitalu pana pozszywają.
Zimny dreszcz przebiegł jej wzdłuż kręgosłupa, kiedy do niego podchodziła. Miał coś takiego w spojrzeniu… tę dzikość i nieokiełznanie, jakie miewali w nim ćpuni, zanim rzucali się na sanitariuszy. Instynktownie utrzymała na nim spojrzenie, mając złe przeczucia co do tego typa.
Kilka rzeczy zadziało się jednocześnie. Szyba witryny posypała się w części, która dotąd wydawała się jeszcze cała, a teraz z trzaskiem tłuczonego szkla wylądowala na ziemi. Spojrzała tam tylko na sekundę, a w dwie później nieznajomy, cuchnący potem, fajkami i metaliczną wonią zamachnął się czymś ostrym, nie zdążyła zobaczyć czym, bo odskoczyła w tył, tak gwałtownie, że zawiesiła się ramieniem na klamce karetki, podtrzymując się drzwi. Machnął znów, wcześniej ciął powietrze tym razem jej łopatkę, na chwilę przed tym, jak przyciągnął ją za kurtkę do siebie.
Mówił coś o cofnięciu się, o tym, że zaraz poleje się z niej krew, chwytał się żałosnych metod, żeby uciec przed policją. Ale w tym momencie słyszała tylko bicie własnego serca, szum w uszach i plątaninę własnych myśli. Bronić się? Poddać się? Ulec strachowi? Opierać się mu? Liczyć na pomoc? Zachować spokój? Dało się, kiedy ktoś przykładał Ci coś ostrego do gardła?
Uniosła ręce obronnie w górę, dając napastnikowi do zrozumienia, że nie będzie stawiać oporu.
— Mo…
Nie zdążyła skończyć myśli, kiedy ostrze mocniej docisnęło się do jej skóry. Czuła jego chłód i lekkie strzypanie na skórze. Automatycznie odszukała spojrzeniem Jego. Gdzie był? Aaron stał najbliżej, ale czy to cokolwiek zmieniało? Patrzyła prosto na niego, jak kot, który patrzy na swojego właściciela, żeby dowiedzieć się, czy dzieje się coś niepokojącego. Jeśli on byłby spokojny, ona też mogła być?
Aaron Blackwood