MAPLE HEARTS | PBF

Dni wolne zdarzały się Birdie na tyle rzadko, że kiedy już któryś pojawiał się w kalendarzu, przez pierwszych kilka godzin nie bardzo wiedziała, co właściwie powinna z nim zrobić. Przywykła do poranków odmierzanych kolejnymi obowiązkami, do szybkiej kawy wypijanej bardziej z konieczności niż dla przyjemności i do tego specyficznego poczucia, że niezależnie od tego, jak wcześnie wstanie, zawsze będzie już odrobinę spóźniona. Dlatego tego ranka świadomie zabroniła sobie robienia czegokolwiek produktywnego. Żadnych zaległości, żadnego nadrabiania rzeczy, które spokojnie mogły poczekać do jutra. Miała wolne. I zamierzała potraktować je niemal ceremonialnie. Nie spieszyła się więc z wyjściem, zjadła coś lekkiego, długo kręciła się po mieszkaniu i pozwoliła sobie na ten rzadki luksus zupełnego braku pośpiechu. Dopiero po pewnym czasie przypomniała sobie, że przecież umówiła się z siostrą, a ta myśl natychmiast nadała porankowi konkretniejszy kształt. Nie widziały się zdecydowanie za długo. Rozmowy telefoniczne i krótkie wiadomości były tylko marnym substytutem spotkania twarzą w twarz, szczególnie kiedy każda z nich miała własne życie, obowiązki i imponujący talent do odkładania wspólnej kawy na „następny tydzień”. Ów następny tydzień przeciągnął się niebezpiecznie długo, dlatego najwyższy czas było trochę pogonić uciekający czas i nadrobić wszystko to, na co wcześniej zwyczajnie go brakowało.

Kawiarnię wybrały niewielką, schowaną przed największym miejskim ruchem, a Birdie pojawiła się pierwsza, mając przed sobą więcej czasu, niż początkowo zakładała. Wyjątkowo wcale jej to jednak nie przeszkadzało. Wnętrze od razu przypadło jej do gustu. Nie było sterylne ani przesadnie nowoczesne. Drewniane stoły nosiły drobne ślady po kubkach i latach użytkowania, krzesła wyglądały tak, jakby każde pochodziło z nieco innego kompletu, a wzdłuż jednej ze ścian ciągnęły się półki zastawione książkami, paczkami kawy i najróżniejszymi drobiazgami. Przy dużych oknach stały doniczki z roślinami wyciągającymi liście w stronę światła, a wpadające przez szyby słońce rozlewało na podłodze i blatach ciepłe, złotawe plamy. Gdzieś za ladą co chwilę syczała dysza ekspresu, po chwili odpowiadał jej stuk filiżanki odstawianej na spodek albo przytłumiony dźwięk mielonych ziaren. W powietrzu mieszał się słodkawy zapach wypieków z mocnym aromatem świeżo parzonej kawy. Birdie zamówiła dużą kawę, taką, przy której można było siedzieć długo i bez najmniejszych wyrzutów sumienia. Do tego, po krótkim wewnętrznym sporze dotyczącym zasadności jedzenia czegoś słodkiego przed południem, dobrała niewielkie ciastko. Dzień wolny miał przecież swoje prawa i Birdie nie zamierzała akurat dzisiaj z nimi dyskutować.

Znalazła miejsce przy długim drewnianym stole niedaleko okna, odłożyła telefon obok filiżanki i przez moment po prostu obserwowała przesuwające się po blacie światło. Nie musiała nigdzie biec, niczego pilnować ani zerkać nerwowo na zegarek. Sam fakt wydawał się podejrzanie luksusowy. Po kilku łykach kawy sięgnęła po czytnik. E-book czekał rozgrzebany mniej więcej w połowie od zdecydowanie zbyt dawna. Birdie kilka razy obiecywała sobie, że przeczyta jeszcze jeden rozdział przed snem, lecz zazwyczaj kończyło się na kilku stronach, po których litery zaczynały się zlewać, a czytnik lądował gdzieś obok poduszki. Teraz mogła wreszcie wrócić do historii bez ciągłego zerkania na godzinę. Przez jakiś czas rzeczywiście jej się to udawało. Czytała powoli, od czasu do czasu sięgając po filiżankę, a otaczający ją świat stopniowo kurczył się do spokojnego szumu rozmów, cichej muzyki, odgłosów ekspresu i kolejnych przewracanych wirtualnie stron. Nawet telefon pozostawał nietknięty, choć trwało to tylko do momentu, kiedy dzwonek nad drzwiami oznajmił pojawienie się kolejnego gościa. Birdie niemal odruchowo uniosła wzrok. Nie tym razem. Wróciła więc do książki, ale kilka minut później sytuacja się powtórzyła. Kolejny dźwięk otwieranych drzwi, kolejne szybkie spojrzenie i ponownie nie ta osoba, na którą czekała.

Parsknęła cicho pod nosem i pokręciła głową nad własną niecierpliwością. Miała przecież książkę, kawę, coś słodkiego i jeden z niewielu całkowicie wolnych poranków. Mogła poczekać. Tyle że na niektórych ludzi czekało się inaczej. Birdie spojrzała na telefon, sprawdzając godzinę, po czym przesunęła palcem po ekranie właściwie bez konkretnego celu. Przez moment próbowała sobie przypomnieć, ile czasu naprawdę minęło od ich ostatniego spotkania. Nie od wiadomości wysłanej gdzieś pomiędzy jednym obowiązkiem a drugim, nie od krótkiego telefonu ani pospiesznej wymiany kilku zdań. Od zwyczajnego siedzenia naprzeciwko siebie i rozmowy, której nie trzeba było kończyć słowami: dobra, muszę lecieć. Zdecydowanie za dużo. Birdie upiła kolejny łyk kawy, odstawiła filiżankę i ponownie otworzyła e-booka, próbując odnaleźć miejsce, w którym przed chwilą skończyła czytać. Jeszcze jeden rozdział, zdecydowała. Może dwa, jeżeli siostra postanowi się spóźnić. Potem, gdy tylko znajoma sylwetka pojawi się w drzwiach kawiarni, książka będzie mogła spokojnie poczekać. Miały w końcu trochę czasu do nadrobienia.

Alexis Chamberlain