MAPLE HEARTS | PBF

Po kilku godzinach marszu wzdłuż dojazdówki, jej usta są pełne pyłu i goryczy, a także być może permanentnie wykrzywione w wyrazie niezadowolenia. Prawa słuchawka piszczy cicho na basach. Boli ją już od tego głowa i zabiłaby za papierosa. Przydałaby się chociaż godzina spokojnego snu, ale na to nie może sobie pozwolić, dopóki nie dotrze do cywilizacji.

Jeszcze kilka miesięcy temu zaśmiałaby się szczerze na podobną wizję przyszłości. Miała wszystko. Co poszło nie tak?
Najgorsze jest chyba to, że nie potrafi wskazać konkretnego powodu, dlaczego wszystko tak widowiskowo się s p i e r d o l i ł o. Nie była bez skazy, ale też nic nie wskazywało, że jej życie potoczy się tą trajektorią – że skończy w obcym hrabstwie z wszystkimi swoimi rzeczami w worku przerzuconym przez plecy, w ubraniach które ukradła z lumpeksu na kilka godzin po wyjściu z prowincjonalnego więzienia w North Bay, bez żadnej gotówki ani tym bardziej ojcowskiej karty kredytowej, do której przywilej straciła wraz z wyrokiem.
Jakimś cudem – już wolała więzienie, niż to.
...ale nie może o tym myśleć, bo natychmiast przypomina sobie o zmęczeniu i niewygodzie, a jeśli się tutaj zatrzyma, nigdy nie zdąży znaleźć miasta przed zmrokiem i albo zamarznie, albo zostanie zjedzona przez jakiegoś niedźwiedzia. Jej duma ucierpiała wielokrotnie przez ostatni rok, ale Ace nie poddała się jeszcze na tyle, by pogodzić się z podobnym końcem.

Wisząca w powietrzu wilgoć przybiera cieplejszy odcień, gdy zza zakrętu wyłania się pick-up. Astrid szybko unosi do góry kciuk, próbując zwrócić uwagę kierowcy.
Zatrzymaj się, zaklina w myślach. Oddycha z ulgą, gdy auto spowalnia i zatrzymuje się na poboczu. Korzysta z całej swojej silnej woli, by podbiec te kilka metrów dzielące ją z ciepłym wnętrzem samochodu.
Otwiera drzwi od strony pasażera.

— Dokąd pan jedzie? — pyta. — Dzień dobry — dodaje, uzmysławiając sobie, że kurtuazja opłaca się w tej sytuacji.
— Mattawa — odpowiada zdawkowo kierowca. Ma na sobie czapkę z daszkiem przysłaniającą oczy. We wnętrzu pachnie papierosami, a mężczyzna odgarnia stare gazety i puste plastikowe butelki z fotela, żeby zrobić jej miejsce. Astrid ma ochotę bez słowa zatrzasnąć drzwiczki i iść dalej przed siebie, ale zamiast tego zagryza mocno zęby i zmusza się do sztucznego uśmiechu.
— Może być, dzięki — mówi, wdrapuje się na siedzenie i zatrzaskuje drzwi.
Auto rusza. Ace mruży oczy, stara się nie zastanawiać, do czego została użyta zgnieciona chusteczka higieniczna, którą właśnie niechcący kopnęła końcówką buta.

Kierowca na szczęście przez całą drogę milczy. Mimo to Astrid nie potrafi zrelaksować się na tyle, by zasnąć. Gdy niecałą godzinę później kierowca zwalnia na pustym skrzyżowaniu, wydawałoby się – pośrodku niczego, by ją wysadzić, Astrid prostuje się z trudem, z ulgą łapiąc oddechy na świeżym powietrzu. Zanim zdąży cokolwiek zrobić, auto odjeżdża. Dopiero wtedy Ace podnosi wzrok i rozgląda się dookoła.

To chyba, kurwa, pierdolony żart.

Plan był taki, że gdy dotrze do cywilizacji, na pewno sobie poradzi. Problem polega na tym, że Mattawa wcale nie przypomina cywilizacji.
Wszystko wskazuje na to, że jacyś ludzie tu żyją, ale nie widzi nawet żadnego motelu, z którego mogłaby spierdolić bez płacenia. Tylko rządek domów, jakiś zarośnięty pustostan i stacja benzynowa.
Za chwilę zapadnie zmrok, a ona wciąż nie ma pojęcia, gdzie będzie dziś spać.

Wspaniały pierwszy dzień wolności.

Dostrzega ruch drzwi na stacji benzynowej. Jej wzrok krzyżuje się na chwilę ze spojrzeniem ciemnych oczu. To chyba specyficzny odcień zmęczenia w otaczających je worach sprawia, że Ace bez zastanowienia rusza do przodu, nie spuszczając wzroku z nieznajomej kobiety, która zdąża dokądś zmierzać.
— Hej — mówi Astrid, gdy dzieli je już tylko kilka kroków. Poprawia chwyt na worku. — Hej, mówię do ciebie! — dodaje niestrudzona, gdy kobieta nie odpowiada; ciężko stwierdzić, czy jej nie słyszała, czy postanowiła zignorować. Waters nie obchodzi, czy ma teraz ważniejsze sprawy na głowie albo czy ma ochotę jej pomagać. — Potrzebuję noclegu, wiesz gdzie tu coś znajdę?

Kida Hemingway