MAPLE HEARTS | PBF

Najpierw spojrzał na trzymaną go za ramię dłoń, a potem podniósł oczy na nią.
— Mogłaś o tym pomyśleć, zanim postanowiłaś ułożyć mi życie bez mojej aprobaty — stwierdził chłodnym tonem spod nieco ściągniętych brwi, po czym szarpnął własną rękę, wyswobadzając się z jej uścisku. — Johnny się z tobą skontaktuje i przygotuje do wywiadu. Na razie to tyle — powiedział cicho, znów odwracając wzrok na zawartość bursztynowego trunku.

Johnny być może nie skontaktował się z nią bezpośrednio, ale towarzyszył im w drodze do pałacyku na obrzeżach Toronto. Podczas jazdy Zoya niewiele się odzywała. Była bardziej skupiona na mijanych widokach niż na nudnej wymianie zdań Luciena z menadżerem. Ten drugi od czasu do czasu zagadywał ją ni to wesoło, ni poważnie, pytał o samopoczucie, miniony dzień albo rzucał jakąś suchą anegdotką, na którą odpowiadała uśmiechem.
Zoya nie miała szczególnej ochoty na pogawędkę, zwłaszcza biorąc pod uwagę poważny wyraz twarzy Luciena i jego chłodne spojrzenie, które ciągle dostrzegała we wstecznym lusterku. Pomimo upływu kilku dni nic nie wskazywało na to, aby ich relacja miała się ocieplić.
Na miejscu Johnny rzeczywiście zajął się przygotowaniem Zoi do wywiadu. Zaprowadził ją do pomieszczenia, które na czas wydarzenia miało pełnić funkcję jej garderoby. Czekała tam już makijażystka i fryzjerka, które od razu wzięły ją w obroty. Zdołała nawet złapać z nimi dobry kontakt, dzięki czemu przez dobre półtorej godziny rozmawiały o jakichś babskich błahostkach.
Kiedy wreszcie była gotowa, ledwo przypominała tę codzienną wersję samej siebie. Makijaż okazał się mocny, choć Rose zapewniała ją, że to konieczne, aby dobrze prezentował się na sesji, która miała odbyć się po wywiadzie. Zoya jednak nie mogła przywyknąć do przesadnie obrysowanych konturówką ust, jakie w jej mniemaniu zdawały się nienaturalnie duże. Włosy natomiast prezentowały się znacznie lepiej, bo jedynie starannie je wyprostowano i ułożono na plecach.
W momencie, w którym obie kobiety opuściły pomieszczenie, ponownie pojawił się Johnny. Pochwalił efekt końcowy, po czym wręczył Zoi komplet biżuterii Chanel (kolczyki oraz naszyjnik z bardzo efektowną literą „L”), a także pudełko z białymi butami tego samego projektanta oraz ubranie. Ono również nie przypadło Zoi do gustu, ale kiedy Johnny nakazał jej się rozchmurzyć, natychmiast odpowiedziała złośliwym wyszczerzeniem zębów. Potem trochę nakreślił jej przebieg wywiadu.
Tak przygotowana wyszła na korytarz, ale nie zdążyła pokonać nawet pięciu kroków, kiedy zsunęła ze stóp buty. Nowe, jeszcze nierozchodzone szpilki boleśnie obcierały jej pięty, dlatego uznała, że nic się nie stanie, jak kawałek przejdzie boso. Zdążyła jednak odalić się ledwo parę metrów, gdy z drzwi po lewej stronie wyłoniła się sylwetka Luciena.
Na jego widok mimowolnie wstrzymała oddech. Przez krótką chwilę po prostu mu się przyglądała, przesuwając uważnym spojrzeniem od stóp aż po twarz. Wyglądał znakomicie.
Serce zabiło jej szybciej, a w żołądku pojawił się ten znajomy, uporczywy ucisk, przez który często miała ochotę zwymiotować. Wciąż nosiła w sobie mnóstwo nieuporządkowanych emocji związanych z t a m t y m wieczorem i wciąż uważała, że powinni p o r o z m a w i a ć.
Problem w tym, że nie zdarzyła się jeszcze ku temu okazja.
Problem w tym, że po wyjściu z jego mieszkania i tym, co dostrzegła w jego oczach, nie była już nawet pewna, czy nie zniszczyła tego, co tak pieczołowicie zbudowali.
Nie miała jednak zbyt wiele czasu na dalsze rozważania, bo na drugim końcu korytarza pojawiła się grupka stażystów. Wtedy natychmiast przywołała na twarz swój najpiękniejszy uśmiech; ten uroczy, a zarazem zadziorny, po czym błyskawicznie pokonała dzielęcy ją od Luciena dystans. Następnie wczepiła się w jego ramię, wesoło wymachując szpilkami trzymanymi w drugiej dłoni.

Wspólnie zajęli miejsce na obszernej, jasnej kanapie, ustawionej w centralnej części pałacyku. Naprzeciwko w fotelu czekała już na nich dziennikarka magazynu, Elizabeth Hartley, która przywitała ich ciepłym uśmiechem. Gdzieś w rogu pomieszczenia Zoya zauważyła Johnnego oraz dwójkę innych mężczyzn.
Wywiad zaczął się od zaskakująco lekko, bo od gratulacji dla Luciena za zdobycie mistrzowskiego tytułu i paru innych pochwał odnoszących sie do jego umiejętności, na co Zoya natychmiast się usmiechnęła i mimowolnie wplotła dłoń w jego rękę.
— Właściwie jakie emocje towarzyszyły ci, kiedy stanąłeś na podium? — Dziennikarka uśmiechnęła się, dając Lucienowi chwilę na odpowiedź, po czym na moment przeniosła wzrok na Zoyę i znów na mężczyznę.
— Myślę jednak, że ostatnio nie tylko sportowe osiągnięcia Luciena wzbudziły zainteresowanie. Kilka dni temu media społecznościowe obiegła informacja, która zaskoczyła chyba nawet twoich najwierniejszych fanów. Ogłosiłeś, że od pięciu miesięcy jesteś w szczęśliwym związku. — Tym razem na ustach kobiety rozkwitł już bardziej zaczepny uśmiech.— Zoya, jak to jest nagle znaleźć się w centrum zainteresowania mediów za sprawą związku z jednym z najbardziej rozpoznawalnych kierowców DTM?
Trudne się wylosowało; pomyślała mimowolnie. Podświadomie uciekła spojrzeniem w stronę Johnnego. Nie spodziewała się tak szybkiego i bezpośredniego pytania do siebie, dlatego poczuła, jak od środka zaczęła trawić ją panika. Dopiero mocniejszy uścisk dłoni Luciena i krótkie spojrzenie rzucone w jego stronę dodały Zoyce odrobinę otuchy.
Dyskrednie zaczerpnęła głebszego oddechu.
— Tak naprawdę to dla mnie dopiero początek. — Ponownie, tylko na chwilkę zerknęła w stronę Luciena. — Jak sama zauważyłaś, Lucien dopiero co ogłosił publicznie nasz związek. Nigdy szczególnie nie zabiegałam o uwagę, a już na pewno nie na taką skalę. — Rozplotła dłonie i zatoczyła nimi niewielki krąg, po czym zaśmiała się uroczo. — Na pewno będę musiała się do tego przyzwyczaić, chociaż chyba jeszcze za wcześnie, aby mówić o tym, co właściwie zmieniło się w moim życiu. To, co najważniejsze, mam przecież nadal przy sobie — rzuciła z trochę bardziej figlarnym uśmiechem, po czym sugestywnie poklepała Luciena po udzie.
Pierwsze z głowy. Elizabeth wydawała się zaspokojona taką odpowiedzią, bo nawet potaknęła z pewną dozą uznania. Następnie przełożyła kartkę w notesie i skupiła się na Spencerze.
— Lucien, a jak to wygląda z twojej perspektywy? Jesteś przyzwyczajony do zainteresowania mediów, ale tym razem zdecydowałeś się uchylić rąbka tajemnicy i opowiedzieć o swoim życiu uczuciowym. Co sprawiło, że uznałeś, że właśnie teraz jest odpowiedni moment, aby pokazać światu Zoyę?
Zoya aż zacisnęła usta, bo przez pierwszą chwilę miała nierozsądną ochotę parsknąć śmiechem. Ostatecznie powstrzymała się i z naprawdę udawanym skupieniem przeniosła wzrok na twarz Luciena. Była wyjątkowo ciekawa, jak zamierzał wybrnąć z tak trudnego pytania, a jednocześnie wciąż towarzyszyło jej zdenerwowanie.

Lucien Spencer

W końcu nadszedł moment, w którym rzeczywiście musieli pokazać się światu jako para. Wywiad z umówioną dziennikarką, którą pouczono o tym, jakie pytania może poruszać, a później wspólna sesja zdjęciowa, mająca udokumentować ich związek, były ku temu pierwszym krokiem.
Mimo pozornego opanowania Lucien nie potrafił wyzbyć się z siebie niepokoju względem tego, jak będzie reagował na towarzystwo Zoi. Nie miał pewności, czy będzie potrafił grać tak, jak tego od niego wymagała sytuacja. Tak, jak oczekiwała tego również ciemnowłosa. Przez cały ten czas upominał się, że robił to wyłącznie dla kariery.
Powaga i dystans pozwalały mu skutecznie zachować kontrolę nad własnymi myślami, kierując je ku pracy. Biorąc pod uwagę fakt, jak Zoya siedziała cicho na kanapie z tyłu auta, dosyć dobrze wychodziło mu wyłączenie się i skupienie na tym, co ważne.

Kiedy go przygotowywano pod sesję zdjęciową, Johnny podrzucił mu przykładowy zestaw pytań, które przeanalizował w myślach. Pół godziny później, ubrany w odpowiednio ometkowany strój, z pudrem na twarzy, żeby nie błyszczeć się na zdjęciach i zegarkiem na nadgarstku, czekał na Zoyę, rozmawiając swobodnie a to z menedżerem, a to z dziennikarką. Jakkolwiek czuł się w swoim żywiole, tak równocześnie mimo świadomości, że kobiety zawsze potrzebowały więcej czasu, z każdą upływającą chwilą mimowolnie wzrastało w nim napięcie, które usilnie próbował zignorować. Aż w końcu postanowił wyjść na korytarz.
I wtedy właśnie natrafił na swoją partnerkę. Przystanął w miejscu i przesunął spojrzeniem przez jej wyraźnie wymalowaną twarz, naszyjnik z literą L, starannie dobrane, białe ubranie, po bose stopy. Widok szpilek w jej ręku sprawił, że kącik jego ust ledwie dostrzegalnie drgnął. Jednocześnie zrobiło mu się dziwnie smutno.
Prezentowała się idealnie. Jak na kogoś, kto pochodził z jego świata, ale… nie wyglądała, jak jego Zoya. Dobrze było widzieć chociaż ułamek t e j Zoi, która urzekła go te kilka miesięcy temu. Nie tej, która go zdradziła.
Nie zdążył zatrzymać się na tych myślach dłużej, bo nagle na korytarzu pojawili się stażyści, więc kobieta momentalnie wcieliła się w swoją rolę i wczepiła się w jego ramię. Uśmiechnął się do niej i otworzył przed nią drzwi, by po przejściu wziąć ją za rękę i zaprowadzić na miejsce wywiadu.
Grę czas zacząć.

Usiadłszy już wygodnie na kanapie, rozpiął guzik od marynarki i zaczął rozmowę od rzucenia jakiegoś lżejszego żartu, przez co atmosfera zrobiła się trochę bardziej swobodna. Kiwał głową z podziękowaniem i przylepionym do twarzy lekkim uśmiechem na kolejne pochwały, pozwalając Zoi uścisnąć swoje dłonie.
— To było naprawdę fantastyczne przeżycie. To niezwykłe, móc spełnić jedno ze swoich największych marzeń, zwłaszcza, jeśli wiesz, ile pracy się w to włożyło, zarówno przez siebie, jak i cały zespół — zapewnił, na moment wracając wyobraźnią do tamtych chwil, a w jego oczach pojawił się błysk.
Kiedy jednak rozmówczyni przeszła do tematu ich związku, poruszył się na sofie i znów pokiwał głową.
— Pięć miesięcy, a jakby to było pięć dni — uśmiechnął się szeroko i, przekrzywiając głowę na bok, spojrzał na Zoyę. Zaiste, minęło pięć dni, odkąd ogłosili ten fałszywy związek.
Zaraz jednak skupił się na pytaniu skierowanym w stronę ciemnowłosej, a widząc jej niewielkie spięcie, automatycznie uścisnął jej dłoń. Odnalazłszy jej wzrok, nieznacznie na nią skinął, że był przy niej. I poradziła sobie z pytaniem doskonale. Doskonale kłamiąc.
Nigdy szczególnie nie zabiegałam o uwagę, a już na pewno nie na taką skalę.
Mrugnął zawadiacko do Zoi, kiedy go poklepała. Zastanawiało go, co odpowie po kilku tygodniach tyrady, która ich czekała.
Później nastąpiła jego kolej. Postawione przez dziennikarkę pytanie nie należało do łatwych i przywołało mu na myśl same, niezbyt korzystne dla nich odpowiedzi. Przede wszystkim, że postawiono go przed faktem dokonanym, zarówno przez to felerne nagranie, jak i przez samą Zoyę, która najwyraźniej miała parcie na szkło. O ile zbyt szybko przyszła mu ta złośliwość, tym szybciej ją w sobie zdusił, bo w głębi siebie znał prawdę — ciemnowłosa zwykle nie była taka.
Zdążył poznać ją na tyle, by wiedzieć też, że za tym gwałtownym zaciśnięciem jej ust czaiło się rozbawienie. Zabawne. Czuł na sobie jej wnikliwe spojrzenie, toteż nabrał mocniej powietrza w płuca i zamyślił się nad tym, jak ubrać w słowa własne myśli.
— Powszechnie wiadomo, że cenię sobie życie prywatne, jednak nawet zachowanie anonimowości w dzisiejszych czasach staje się coraz trudniejsze — zaczął poważnie, spoglądając na rozmówczynię. — Jakkolwiek chce się chronić to, co uważa się za najcenniejsze, tak prędzej czy później zawsze znajdzie się powód, dla którego chęć ochrony zamienia się w potrzebę podzielenia się swoim szczęściem. Czasem trzeba pozwolić komuś lśnić takim blaskiem, na jaki rzeczywiście zasługuje. — Tu przeniósł swój uśmiech bezpośrednio na Zoyę.
Lucien naprawdę chciał ją chronić, i choć obecne warunki na to uległy diametralnej zmianie, a jego nadal bolało, jak go potraktowała, tak w tej jednej kwestii nie zmienił zdania. Uważał jedynie, że jeśli coś pójdzie nie tak, jej blask może szybko zostać przyćmiony przez oślepiające agresywnie światła reflektorów.
— Czy tym powodem, o którym wspomniałeś, stał się incydent na bankiecie charytatywnym organizowanym dla Northstar Motorsport Foundation? Nagranie, które wyciekło podczas twojej przemowy, odbiło się szerokim echem.
Na zaintrygowanie spojrzenie dziennikarki mężczyzna uniósł wysoko brodę. Bezbłędnie połączyła aluzję, a więc dokładnie tak, jak tego oczekiwał.
— Tak, to właśnie jeden z wielu powodów, dla których zdecydowałem się upublicznić nasz związek — przesunął czule dłonią po kolanie Zoi, zerkając na nią łagodnie, jakby chciał ją zapewnić, że miał wszystko pod kontrolą. — To przykre widzieć, jak jedno nagranie potrafi tak mocno ukształtować opinię publiczną, mimo że nie zna się prawdziwych okoliczności jego powstania — przyznał z nutą krytyki w głosie, dając wyraz temu, że nie tolerował takiego zachowania. — Jak słusznie zauważyłaś, dzięki formie swojej pracy jestem przyzwyczajony do stałego kontaktu z mediami, w tym również do hejtu i plotek, które nie mają żadnego pokrycia z prawdą. Jestem na nie odporny, ale ludzie nie zdają sobie sprawy, jak krzywdzące to może być dla osób trzecich. A ja nie mogę patrzeć bezczynnie na to, jak bliskie mi osoby przez to cierpią. — Mówiąc to, ponownie sięgnął po dłoń ciemnowłosej i wplótł w nią swoje palce, by położyć je sobie na swoim udzie, drugą zaś ręką pogładził plecy Zoi, po czym pozostawił ją na jej biodrze, niejako ją obejmując. — Oczywiście, wolałbym, żeby to wszystko potoczyło się naturalnym biegiem, ale ostatecznie najważniejsze jest to, że cokolwiek się dzieje, jesteśmy w tym razem — znów uśmiechnął się do Zoi kącikiem ust i kciukiem musnął jej skórę dłoni. Jej bliskość, wbrew wszystkiemu, co czuł wewnątrz, wciąż wydawała mu się kojąca.
W idealnym świecie, w którym zostałoby to ustalone na jego zasadach, mógłby w to wszystko uwierzyć. Żałował, że to, co było między nimi, potoczyło się w ten sposób. W innych okolicznościach nie szukałby powodu, by ogłosić światu taką nowinę. Niestety, został postawiony przed faktem dokonanym i musiał udawać, że to wszystko to jego pomysł.
Odwrócił od niej spojrzenie dopiero w momencie, gdy dziennikarka znowu zabrała głos.
— Wspomniałeś, że decyzja o ujawnieniu związku była podyktowana troską o bliskich. Jestem jednak ciekawa, Zoyu, czy od początku podzielałaś jego zdanie? Czy byłaś gotowa na to, że wasza prywatność stanie się przedmiotem publicznej dyskusji?
Na te pytania przełknął z wolna ślinę, a następnie niepostrzeżenie, bardzo odruchowo pogładził kciukiem jej biodro. Sam nie był pewien, czy chciał dodać jej otuchy, czy przypomnieć o tym, żeby nie palnęła czegoś, co będzie musiał odkręcać. Na chwilę spuścił wzrok na ich dłonie i przygryzł policzek, po czym przeniósł jasne, uważne tęczówki na ciemnowłosą. Naprawdę był ciekaw jej odpowiedzi.

Zoya Weasley

Zoya posłała Lucienowi pobłażliwe, odrobinę zakłopotane spojrzenie, po czym uśmiechnęła się niewinnie i uroczo zmarszczyła nosek. Doskonale wyczuła aluzję, ale postanowiła udawać, że wcale nie wiedziała do czego uderzał mężczyzna.
Minęło dopiero pięć dni...
Do tamtego wieczoru była przekonana, że znała Luciena na wylot, jednak właśnie wtedy wyjątkowo zaskoczył ją swoją nieustępliwością i wszechobecnym chłodem. Niemniej kiedy Elizabeth zadała pytanie, najwyraźniej dostrzegł jej zdenerwowanie i zdecydował się dodać Zoi otuchy. Przez miała znów złudne wrażenie, że obok niej siedział ten czuły, troskliwy i wyrozumiały Lucien Spencer sprzed zakończenia układu.
To tylko gra; upomniała się pośpiesznie.
Kiedy zaczął odpowiadać na swoje pytanie, słuchała go z niesamowitą uwagą. I początkowo starała się zachować pogodny, acz łagodny wyraz twarzy, jednak z każdym kolejnym zdaniem z coraz większym trudem była w stanie ukryć swoje zaskoczenie. Na pewno nie spodziewała się tak pięknych słów i musiała w duchu przyznać, że był naprawdę świetnym mówcą.

Jakkolwiek chce się chronić to, co uważa się za najcenniejsze... [...]

Naprawdę chciała wierzyć, że jego skamieniała postawa wynikała wyłącznie z chęci ochrony, jednak w obliczu wszystkich okoliczności nie potrafiła się na to zdobyć.

Czasem trzeba pozwolić komuś lśnić takim blaskiem, na jaki rzeczywiście zasługuje.

W chwili, gdy mężczyzna przeniósł na nią spojrzenie, poczuła przyjemne ciepło. Tak skutecznie i niespodziewanie zamącił jej w głowie, że rumieńce natychmiast wpełzły na jej policzki. Najpewniej poczerwieniałaby jak burak, gdyby nie gruba warstwa podkładu.
Słysząc kolejne pytanie Zoya wysoko uniosła brwi i nazbyt energicznie zerknęła na Luciena. Na jego twarzy wciąż malował się stoicki spokój. Jej zdaniem był zupełnie nieadekwatny do poruszonego tematu, ale widząc to, opuściła głowę i postanowiła uwierzyć w jego pewność.
Zoya słuchała go z coraz większym uznaniem, a napięcie, które jeszcze przed chwilą opadło na jej ramiona zaczęło powoli ustępować. Lucien rzeczywiście doskonale poradził sobie z treścią. W dodatku jego czułe gesty zdawały się w dyskretny sposób przekazywać Zoi ogrom pozytywnej energii. Kiedy więc splótł ich dłonie i ułożył je na swoim udzie, a drugą ręką pogładzził jej plecy, wraz z kolejnym wydechem pozbyła się całego zdenerwowania.
Kontrolował sytuację; ufała mu w pełni. Ufała mu tak bardzo, że mógł to dostrzec w błękitnych oczach Zoi w momencie, w którym zdecydował się ponownie spojrzeć w jej stronę.

— Wspomniałeś, że decyzja o ujawnieniu związku była podyktowana troską o bliskich. Jestem jednak ciekawa, Zoyu, czy od początku podzielałaś jego zdanie? Czy byłaś gotowa na to, że wasza prywatność stanie się przedmiotem publicznej dyskusji?

Nie spojrzała więcej na Luciena, nawet w momencie, w którym mocno czuła na sobie jego zapalczywie wbity wzzrok; nawet wtedy, kiedy trochę intensywniej pogładził kciukiem jej biodro.
Rozplotła ich dłonie, skrzyżowała nogi i swobodnie ułożyła ręce na kolanie, przy czym wydęła usta, jakby właśnie zastanawiała się nad odpowiedzią.
— Nigdy wcześniej nie rozmawialiśmy o upublicznieniu naszej relacji, więc trudno powiedzieć, aby była na to przygotowana. Tak naprawdę, kiedy poznałam Luciena, nie miałam nawet pojęcia kim jest. Nawet raz, może dwa pomyliłam jego imię i nazwałam go Lionel — zaśmiała się uroczo. Dopiero wtedy posyłała mężczyźnie szczere, rozbawione spojrzenie. Doskonale pamiętała jednak, że okoliczności zwracania się do Luciena per Lionel były dość osobliwe. — Nigdy nie byłam wielką fanką motorsportu, więc potem jego popularność nie zrobiła na mnie szczególnego wrażenia. — Przesunęła wzrokiem po twarzy Johnnego, który delikatnie potaknął, a następnie odruchowo po sylwetach dwóch innych mężczyz, aby ostateczie skupić się na Elizabeth. Wówczas mimowolnie spoważniała, czując jednocześnie jak serce gwałtownie jej przyśpieszyło. Nie była pewna, czy powinna tak się uzewnętrzniać. Z drugiej strony Zoi bardzo zależało, aby Lucien usłyszał to wszystko. Wątpiła, aby miała jeszcze okazję z nim szczerze porozmawiać; albo porozmawiać tak jak kiedyś. — Poza tym jesteśmy ze sobą stosunkowo krótko. Tak naprawdę dopiero podczas Blackoutu mieliśmy okazję spędzić ze sobą więcej czasu i po prostu się dotrzeć. To właśnie wtedy zaczęłam patrzeć na naszą relację trochę poważniej. Pomyślałam, że... że być może Lucien jest tym jedynym — powiedziała to zdanie z wyraźnym zawahaniem i odrobinką niepewności. Być może podświadomie obawiała się reakcji Spencera, choć przez role, które musieli odgrywać, wątpiła, aby uwierzył. Pomimo tego Zoya poczuła się lżejsza, a z drugiej strony wciąż jednak pozostawała zagubiona we własnych emocjach. — Sama decyzja o ujawnieniu związku nie była dla mnie łatwa. Najchętniej bym z tym poczekała. — Tu krótko, ale znacząco zerknęła na Luciena. — Ale tak, jak wspomnial Lucien, to wszystko z troski o bliskich.

,,I nieświadoma wszystkich nazw swoich emocji, mimowolnie pomyślała, że mogłaby się w nim zakochać." 

— Myślę, że niewiele osób może dziś powiedzieć, że poznało Luciena, zanim dowiedziało się, jak wielką rozpoznawalnością się cieszy. Jako kobieta mam wrażenie, że właśnie dlatego wasza znajomość od początku miała szansę rozwijać się na innych zasadach i mówiąc szczerze jestem pod wrażeniem. — Elizabeth przesunęła spojrzenie z twarzy Zoi do Luciena i stanowczo potaknęła. — Jest jednak jeszcze jedna sytuacja, która w ostatnich tygodniach wzbudziła spore zainteresowanie fanów Luciena. Podczas finału mistrzostw, który odbył się zaledwie trzy tygodnie temu, zostałeś pocałowany przez Agathę Thompson; córkę sponsora, prawda? — Krótka pauza. — Tamten incydent wywołał sporo spekulacji na temat tej relacji. Więc, Zoya, jak sama to wszystko odebrałaś?
Wspomnienie Agathy, która rzuciła się na usta Luciena, natychmiast zamajaczyło jej przed oczami. Musiała włożyć naprawdę sporo wysiłku, aby zdobyć się na uśmiech. Poza tym nie do końca rozumiała, dlaczego pytanie zostało skierowane akurat do niej. W jej mniemaniu Lucien znacznie lepiej by sobie poradził.
— Myślę, że po prostu nie całuje się cudzych mężczyzn. — rzuciła ze słyszalną kąśliwością, a potem spojrzenie Zoi powędrowało w stronę Luciena. — Prawda?
Elizabeth niekontrolowanie prychnęła śmiechem, po czym chyba zażenowana własną reakcją pośpiesznie przekartkowała notatki.
— Zoya ma chyba dość jasne stanowisko w tej kwestii. — Kobieta uśmiechnęła się i odłożyła skoroszyt na stolik, a następnie wygodniej rozsiadła się w fotelu. — Lucien, chciałabym jednak wrócić do tamtego wieczoru. Zoi nie było w Hockenheim. Była natomiast Agatha, która, świętowała twoje zwycięstwo i na domiar zdecydowała się na ten dość spontaniczny gest. Muszę się więc upewnić, bo takie pytania padły w mediach społecznościowych, czy z twojej perspektywy był to wyłącznie niewinny wyraz radości, czy może za tym kryło się wówczas coś więcej? Nie wahałeś się?

Lucien Spencer

Gdy rozplątała ich dłonie, mimowolnie umiejscowił swoją na własnym udzie i założył nogę na nogę, drugą rękę zaś położył na oparciu kanapy za Zoyą, zginając ją w łokciu. Wzrok wbił gdzieś w podłogę przed nim, z uwagą wsłuchując się w to, co kobieta miała do powiedzenia. Prezentował się bardzo swobodnie i nonszalancko, ale to była tylko poza. Tak naprawdę znów dopadł go nieokreślony niepokój i spięcie.
Na wspomnienie Lionela, chcąc nie chcąc, uśmiechnął się lekko kącikiem ust. Zaraz, gdy tylko ciemnowłosa odwróciła się w jego stronę, automatycznie podniósł na nią wzrok i na ułamek sekundy zetknął się z jej niebieskimi tęczówkami. Pamiętał te jej pomyłki, które niekiedy wcale nimi nie były. Lubiła mu w ten sposób dokuczać, ale… tego już reszta świata nie musiała wiedzieć.
I wbrew temu, jak bardzo mu nie odpowiadało przyznawanie jej racji, tak znów w myślach musiał częściowo to zrobić: jego popularność dla Zoi nigdy nie miała szczególnego znaczenia. Do niedawna był wręcz przekonany, że akceptowała go po prostu takim, jaki był. Z tym, że nie liczyła się z jego zdaniem w najważniejszej z kwestii.
Podczas dalszej części wypowiedzi powrócił wzrokiem ponownie na drewniany parkiet gdzieś przed nim. Mimowolnie odpłynął myślami do czasów ich wspólnego mieszkania oraz wielu spędzonych razem beztroskich chwil, więc jej słowa docierały do niego pobieżnie. Na dźwięk swojego imienia drgnął nieznacznie, nagle powracając do rzeczywistości.
Być może Lucien jest tym jedynym.
Odwrócił głowę w jej kierunku i przyjrzał się uważniej jej profilowi — ciemnym włosom opadającym na jej plecy oraz delikatnym rysom jej twarzy. I żałował, że z tej perspektywy nie był w stanie zbyt wiele wyczytać. Usłyszał natomiast to wahanie w głosie. I choć samo to wyzwanie mocno nim wstrząsnęło, wywołując przyspieszenie tętna, tak w następnej chwili stwierdził, że to, co powiedziała, musiało być wyłącznie na potrzeby gry. Gdyby myślała o nim poważnie, nie musiałaby go stawiać pod ścianą. A uściślając, drzwiami gabinetu.
Dlatego postanowił wyprzeć z siebie tę błąkającą się w nim nadzieję na prawdziwość jej słów.
Wszystko z troski o bliskich.
Bezwiednie przesunął swoją dłonią po udzie, pokiwał głową, a nawet uśmiechnął się pod nosem. Ale tym razem nie podniósł na nią wzroku, zatrzymując go na swojej własnej dłoni.
Dźwięk głosu Elizabeth przywołał go do rozsądku, toteż poruszył się na kanapie, ułożył dłoń na kolanie i spojrzał na dziennikarkę z uprzejmym uśmiechem.
Nie dało się uniknąć pytania o Agathę, której obecność na finale mistrzostw wywołała wiele spekulacji na temat tego, czy Lucien zachował lojalność. Rozumiał, że należało wzmocnić wiarygodność związku z Zoyą, więc był na to przygotowany. Obawiał się wyłącznie zdania ciemnowłosej. To okazało się krótkie, kąśliwe i wymagało od niego potwierdzenia jej racji.
Z tym, że wtedy nie byli razem, więc teoretycznie nie powinien być za to szykanowany.
I gdy poczuł dyskomfort związany z ponownym tłumaczeniem się za coś, co teoretycznie nie było jego winą, na myśl nasunęły mu się słowa Zoi — teraz musisz wziąć za mnie odpowiedzialność. Musiał posprzątać ten bałagan.
— W rzeczy samej — potwierdził, kiedy na moment ich spojrzenia się skrzyżowały, choć tym razem posłany jej lekki uśmiech nie posiadał w sobie blasku.
— Określenie tego mianem czegoś więcej byłoby sporym nadużyciem — odparł po chwili, zwracając się swobodnym tonem do dziennikarki. W tym czasie odłożył rękę z oparcia na kanapę tuż za plecami ciemnowłosej. — Powiem to, co mówiłem już wcześniej — Agatha to tylko przyjaciółka, która dała się ponieść emocjom. Stres, adrenalina, ulga, triumf, to wszystko buzowało w naszych głowach i pocałunek zaskoczył mnie zapewne tak samo, jak i pannę Thompson — wzruszył ramionami, na moment urywając. — Nie mogła też wiedzieć, że myślałem wtedy wyłącznie o jednej kobiecie, z którą chciałem tak naprawdę świętować swoje zwycięstwo. — Wyprostował się po to, by objąć Zoyę w pasie i pochylił się ku niej, by musnąć wargami jej skroń. — Nie zamieniłbym jej na żadną inną — zapewnił odrobinę niższym tembrem głosu, nadając swoim słowom znacznie większą wagę. Jeszcze przez kilka sekund wpatrywał się w ciemnowłosą spokojnie, jakby całą tę sytuację opisywał nie na potrzeby wywiadu, tylko dla Zoi.
Choć rozstali się tuż przed wyjazdem do Hockenheim i przestała być jego, to on nadal był jej. W Niemczech naprawdę za nią tęsknił i tylko z nią chciał się podzielić swoim szczęściem. Pragnął jej wyjaśnić to, co pewnie widziała na żywo, lub co później obiegło internet, ale, ponownie, nie byli już razem. I uważał wtedy, że milczenie będzie znacznie bardziej rozsądne i stosowne.
Hartley pokiwała głową, przez chwilę przypatrując im się z namysłem, po czym wyprostowała się na fotelu.
— No, dobrze. W takim razie na sam koniec chciałabym zadać wam nieco bardziej osobiste, ale zdecydowanie lżejsze pytanie. Gdybyście mieli opisać siebie nawzajem za pomocą zaledwie trzech słów, jakie by one były? Lucien, jakimi trzema słowami opisałbyś Zoyę? — zapytała z uśmiechem, przenosząc spojrzenie z jednego na drugie.
Zadane pytanie wymusiło na nim ponowne skupienie wzroku na Zoi. Zmrużył delikatnie oczy.
— Tylko trzy? — upewnił się, zerkając nieco zawadiacko na dziennikarkę.
Zaraz powrócił wzrokiem ponownie na ciemnowłosą. Wpatrywał się w jej niebieskie tęczówki, a po głowie chodziło mu znacznie więcej określeń. Krnąbrna, złośliwa, nieusłuchana, szalona.
— Uparta — zaczął, unosząc znacząco brew. Następnie zwilżył wargi, wydłużając sobie czas do namysłu. — Empatyczna. Dzielna. Wyjątkowa — wyznał w końcu, starając się zachować opanowanie.
— To już cztery — zauważyła dziennikarka z rozbawieniem.
— I mogłoby być znacznie więcej — stwierdził przekornie, uśmiechając się kącikiem ust. Dla mistrza świata DTM nie było limitów, na co Elizabeth pokręciła lekko głową, ostatecznie zaliczając mu to wyzwanie.
— Zoya? — poprosiła dziennikarka i dała jej chwilę na odpowiedź.
A potem oficjalnie zakończyła wywiad, wyciągając do nich ręce na pożegnanie i życząc im wszystkiego dobrego. Pozostało im już tylko wiarygodnie wypaść na zdjęciach.

Po wyjściu dziennikarki podszedł do nich Johnny, dzieląc się z nimi spostrzeżeniami dotyczącymi wywiadu, że poszło im bardzo przyzwoicie jak na ich pierwszy wspólny raz, ale zwrócił Zoi uwagę, by starała się powstrzymać swoją kąśliwość. A potem wskazał im drogę do czekającego na nich w pomieszczeniu obok fotografa.
Lucien w tym czasie zerknął nieznacznie na Zoyę, po czym jakby nigdy nic ruszył z menedżerem w tamtym kierunku i zajął się rozmową. Dopiero po paru dobrych sekundach zauważył, jak wolno i dość nieporadnie Zoya radzi sobie w szpilkach. Spojrzał na nią przez ramię i zawahał się.
Miał mieszane uczucia, czy powinien interweniować, bo przecież sama zesłała na siebie taki los, lecz widząc jej minę, westchnął niepostrzeżenie i postanowił do niej podejść. Bez słowa ofiarował jej swoje ramię i poprowadził ją ostrożnie na miejsce sesji. Wmawiał sobie przy tym, że miał dobre maniery i tak po prostu będzie szybciej, nie dopuszczając do siebie podświadomości szepczącej mu, że trudziła się dla niego.
Obszerne pomieszczenie z drewnianym parkietem, ozdobną sztukaterią na ścianach oraz wysokimi oknami robiło wrażenie. Po przywitaniu się z fotografem, jednym z najlepszych w mieście, oraz zamienieniu z nim paru słów, przystąpili do pracy.
Najpierw rozpoczęli zdjęcia portretowe w luźnym stylu, osobno. Lucien raz opierał się nonszalancko o ścianę, raz spoglądał z uśmiechem gdzieś w bok, raz udawał, że szukał czegoś wzrokiem. Miał do tego naturalny talent.
W czasie, gdy fotografowano Zoyę, znowu konsultował coś z Johnnym, zerkając na nią od czasu do czasu. Widział jej spięcie i wahał się przez chwile, zanim ponownie postanowił wkroczyć do akcji. M u s i a ł a wyjść dobrze, przekonywał siebie w myślach, gdy przystanął tuż obok fotografa.
— Potrzebujesz maseczki w zwierzątka? — zapytał niewinnym tonem, przypominając jej ich prywatną sesję z polaroidem. Tam nic nie wymagało udawania. — Bądź jak kung fu panda — posłał jej delikatny uśmiech.
Ostatecznie, gdy po raz kolejny zachwiała się na tych niebotycznie wysokich szpilkach, dołączył do niej i objął ją w pasie. Gdy ich spojrzenia się spotkały i poczuł jej bliskość, przemknęło mu przez myśl, że może nie skończyć się to dla niego dobrze. Mimo to musiał grać.
Niespodziewanie wziął ją na ręce, niczym królewnę i uśmiechnął się do niej łobuzersko, pochylając ją do przodu. Następnie dopytał fotografa, czy może ją posadzić na parapecie, na co ten ochoczo się zgodził, proponując, by zajął się jej butami, bo to wyjdzie naturalnie.
Kiedy więc Lucien usadowił Zoyę przy oknie, zaraz uklęknął przy jej stopach na jedno kolano. Oboje zostali poinstruowani, jak się najlepiej ustawić, a potem mężczyzna delikatnie zaczął zdejmować jej pantofla. Jeszcze będąc tak nisko, za namową profesjonalisty, podniósł na nią wzrok i uśmiechnął się w jej stronę. Sposób, w jaki na niego patrzyła, sprawił, że odezwało się w nim coś, czego nie chciał czuć.
Słysząc następne instrukcje, natychmiast odwrócił wzrok i wstał. To tylko sesja zdjęciowa, powtarzał sobie w głowie.
Teraz, skoro Zoya była już na boso, zostali poproszeni o pochwycenie się za ręce i spacerowanie raz w jedną, raz w drugą stronę, patrząc to na siebie, to przed siebie, to na splecione dłonie. W pewnej chwili znów stanęli objęci, ze splecionymi dłońmi trzymanymi między sobą, patrzyli sobie czule w oczy, pozwalając fotografowi uchwycić grę światła wpadającego przez okno za nimi.
I znów zaczęli biegać w tę i z powrotem, udając wielce rozbawionych. Lucien ścigał Zoyę, próbując ją dorwać, co przypomniało mu wszystkie te chwile, gdy to robili wcześniej.
— Tylko tym razem spokojnie — zastrzegł gdzieś w międzyczasie. A później ją złapał, tak samo, jak ostatnim razem, z nadzieją, że tym razem nie wykona jakiegoś nieprzewidzianego manewru. Mieli udawać szczęśliwych.
I momentami, choć Lucien zdawał sobie sprawę z tego, że to tylko część pracy, którą musieli wykonać, czuł się odrobinę lżej. Jakby całe to udawanie rzeczywiście przychodziło mu łatwiej, niż się tego spodziewał. Z drugiej strony pomiędzy tym wszystkim zdarzały się drobne szczegóły, które przypominały mu, że to nadal nie było do końca właściwe. Wolał jednak tego w tej chwili nie analizować.
Finalnie znaleźli się z powrotem na parapecie. Teraz siedzieli przodem do siebie, z Zoyą siedzącą na jego udach tak, jak zwykli to robić na osobności.
— Zoya, zapleć Lucienowi ręce na karku i zbliżcie się do siebie jeszcze bardziej — poprosił fotograf, na co mężczyzna posłusznie przysunął się do niej, starając się zignorować narastające w nim napięcie, bo już bardziej się nie dało. — A teraz zacznijcie muskać się ustami, jakbyście chcieli się pocałować.
Przełknął ślinę, nie odrywając od niej spojrzenia.
— Jeśli nie chcesz, nie musimy tego robić — mruknął do niej z rozszalałym biciem serca. Wiedział jednak, że lubiła zdjęcia, poza tym wyglądała na zdeterminowaną, więc zbliżył swoje wargi i przymknął oczy, delikatnie dotykając jej ust w niezwykle sensualnym geście.

Zoya Weasley

Uważała, że tylko słowo u p a r t a idealnie odzwierciedlało jej osobowość, jednak z uwagi na toczącą się grę przecież nie zamierzała zaprzeczać. Kiedy natomiast Elizabeth zwróciła się z prośbą o udzielenie podobnej odpowiedzi, natychmiast nabrała głębszego wdechu.
— Arogant. Zuchwalec i osioł — powiedziała bardzo pewnie, bez krzty rozbawienia. Zupełnie mimowolnie, trochę przypadkiem, zerknęła wówczas na Johnnego. Ten wydawał się niepocieszony, wręcz niezadowolony z takiej odpowiedzi, więc cmoknęła z dezaprobatą, po czym natychmiast uśmiechnęła się w stronę dziennikarki. — Tylko żartowałam — Cholera, nie żartowała. — Zawzięty, odpowiedzialny i baaardzo opiekuńczy — dodała szczerze, przypisując mu dokładnie te cechy, które równie dobrze opisywały charakter Luciena.

Już po wszystkim Zoya z pełnym zrozumieniem i pokorą przyjęła reprymendę od Johnnego, a dla dobra sprawy obiecała poprawę. Następnie ruszyła w stronę kolejnego stanowiska. Buty niezmiennie ją obcierały i najchętniej rzuciłaby nimi prosto w menedżera, ale ostatecznie dzielnie starała się wymierzać kolejne kroczki. Wtedy niespodziewanie pojawił się Lucien i ku jej ogromnemu zaskoczeniu, zaoferował swoje ramię, które ochoczo przyjęła.

Obszerne pomieszczenie z drewnianym parkietem, ozdobną sztukaterią na ścianach oraz wysokimi oknami robiło wrażenie. Po przywitaniu się z fotografem, jednym z najlepszych w mieście, oraz zamienieniu z nim paru słów, przystąpili do pracy. Najpierw rozpoczęli zdjęcia portretowe w luźnym stylu, osobno.

Początkowo nie czuła się przed aparatem tak swobodnie jak Lucien i właściwie wypadała trochę sztywno. Wydawało jej się jednak, że to nie sam obiektyw ją stresował, a obecność Spencera, na którego spojrzenie mimowolnie natrafiała przy tej cy tamtej pozie. Kiedy wiec meżczyzna zbliżył się do fotografa, rzucił swoje frywolne pytanie, a następnie polecił, aby zachowywała się jak Kung Fu Panda, mimowolnie prychnęła z jeszcze bardziej nasilonym zdenerwowaniem.
Pięty bolały ją do tego stopnia, że naprawdę ledwo była w stanie ustać na nogach. I gdy po raz kolejny niebezpiecznie się zachwiała, z wdzięcznością przyjęła pomoc Luciena, który w porę ją podtrzymał i objął w pasie. W jego ramionach poczuła się ciut stabilniej.

To, co działo się później, przypominało już prawdziwą sesję dla par, choć nie spodziewała się, że będzie mogła pozbyć się tych koszmarnych szpilek. Jeszcze kiedy Lucien niósł ją na rękach, poczuła paraliżujący, acz przyjemny gorąc. Z wdzięcznością wyszeptała mu do ucha zmysłowe dziękuję, po czym ponownie skupiła się na zdjęciach.
Zoya zdawała sobie sprawę, że wyszedł z inicjatywą przede wszystkim z myślą o udanej sesji, ale była mu za nią ogromnie wdzięczna. Nie potrafiła jednak oddzielić własnych emocji od tych wszystkich osobliwych, a zarazem przyjemnych póz, jakie pozwoliły jej nacieszyć się obecnością Luciena, uśmiechem oraz błyszczącymi w światłach flesza oczami. Prezentował się doskonale nawet z tym obłudnym szczęściem w spojrzeniu, gdy raz za razem obejmował jej ciało, które nadal było spragnione jego bliskości.
— Będę grzeczna — rzuciła z zaczepnym uśmieszkiem, po czym pisnęła, gdy uniósł ją wysoko-wysoko w górę. I znów przemknęło Zoi przez umysł, że mógłby być tym jedynym, gdyby tylko niefortunny zbieg sytuacyjny nie rozdzielił ich tamtego nieszczęsnego wieczoru. I gdyby sama odważyła się wcześniej z nim porozmawiać o tym, co czuła.
Kolejne ujęcia miały odbyć się na parapecie. Przerzuciła więc nogi przez uda Luciena i zgodnie z poleceniem fotografa splotła na jego karku ramiona, po czym przysunęła się bliżej; tak blisko, że jej kolana z łatwością dotknęły żeber partnera. Po tych wszystkich szaleńczych harcach była o wiele bardziej odprężona, choć równocześnie niesamowicie zgrzana.
— Przecież to ty mnie nie chcesz. Ja nie mam z tobą problemu — powiedziała zupełnie poważnie z trudnym do opisania ciężarem, który nagle ścisnął jej serce.
Pierwszy raz na głos, sama przed sobą przyznała, że już jej nie chciał.
Kiedy Lucien zaczął delikatnie muskać jej usta swoimi, musiała włożyć naprawdę wiele wysiłku w to, aby nie nadać tym z pozoru niewinnym pocałunkom większej głębi. Zoya drżała pod wpływem tych znaczących dla niej gestów. Jednocześnie naprawdę nieśmiało wplotła palce we włosy mężczyzny. Ich symulację przerwał fotograf, który zaproponował zmianę.
— Teraz Lucien, przesuń usta na szyję Zoi. Tylko popraw jej łańcuszek, aby opadał pomiędzy obojczykami.
Zoya jedynie przelotnie spojrzała Lucienowi w oczy, po czym odchyliła głowę, aby zrobić mu więcej miejsca. Wzrok utkwiła w suficie, starając się zignorować rumience, które oblały jej policzki. Lucien najpierw odgarnął włosy, a następnie złożył pocałunek na jej tętnicy. I jeszcze jeden. I kolejny. I następny. Czuła na skórze jego gorący oddech, przez co sama zaczęła łapczywiej nabierać powietrza. Ogarnęło ją nieznośne napięcie, a gdy przymknęła powieki, głowę natychmiast wypełniły namiętne wspomnienia ich wspólnie spędzonych nocy.
Wtem lampa błyskowa mrugnęła kilkukrotnie. Zoya momentalnie otworzyła oczy i odruchowo zacisnęła dłoń na ramieniu Luciena, prosząc błagając d e s p e r a c k o, aby przestał.
— Chyba już gdzieś to robiliśmy — zauważyła niby żartobliwie, chociaż głos bardzo mocno jej zadrżał. Odkaszlnęła nerwowo, aby przywołać bardziej naturalny ton, po czym uśmiechnęła się filuternie.
Fotograf ponownie zrobił zdjęcie, na co ona w ramach dalszej sesji, ułożyła obie dłonie na biodrach mężczyzny i przybliżyła usta do jego ucha. Owiała je gorącym, urywanym oddechem.
— Wiesz, Lucien... — szepnęła. A potem po prostu zdradziła mu to, na co naprawdę miała ochotę. To, co chciałaby, aby jej zrobił i to, co sama najchętniej zrobiłaby jemu, gdyby tylko wyraził na to zgodę. Bez zgody również.
Och, tęskniła za nim okrutnie. Każdą komórką ciała odczuwała brak obecności Luciena w swoim życiu. Jednocześnie z każdym dniem coraz dobitniej do Zoi docierało, że ten fikcyjny związek w końcu może sprawić, że po ich minionej relacji zostaną same zgliszcza.
I dlatego... świadoma jak niewiele praw miała już do Luciena, ostatkiem odwagi postanowiła wyznać, że nadal pragnęła jego bliskości. Nie chodziło wyłącznie o dotyk, który potrafił rozpalić ją w ułamku sekundy. Potrzebowała również poczucia, że ich znajomość nadal mogła płynąć własnym, niewymuszonym nurtem.
Były to jedynie płonne nadzieje, ale przez tych kilka krótkich sekund pozwoliła sobie nimi żyć. Dopiero kolejny błysk wyrwał Zoyę z tego osobliwego letargu i skłonił do odsunięcia ust od ucha mężczyzny. Mimowolnie też rozluźniła uścisk dłoni na jego biodrach.

Lucien Spencer

Arogant. Zuchwalec i osioł.
Biła od niej taka pewność siebie, że aż rozchylił lekko wargi i uniósł wyżej brodę, nie będąc pewnym, jak powinien zareagować na ten przytyk. Ukradkiem zerknął na Johnny’ego, który nie wyglądał na zbyt zadowolonego z jej osobliwej odpowiedzi.
Lucien powinien być na nią zły. Oficjalnie próbowała go zdyskredytować. Biorąc pod uwagę jej ostatni wygłup, uważał ją za nieobliczalną nawet, jeśli później coś mu obiecała. Z drugiej strony, kiedy patrzył w jej niebieskie oczy, dostrzegł w nich coś znajomego. Znała go. Znał też siebie i wiedział, że to prawda. Finalnie przekrzywił więc głowę na bok i parsknął śmiechem.
— Wcale nie — pokręcił głową z rozbawieniem na jej tylko żartowałam, ale nie przejął się tym. Była jedyną, której pozwolił tak o sobie mówić. I to wcale nie dlatego, że nie chciał jątrzyć sprawy przy dziennikarce. Naprawdę stanowiła dla niego niezrozumiały wyjątek.
Gdy po chwili usłyszał jej szczerą odpowiedź, zdążył już spoważnieć. Zbyt zawzięty. Zbyt odpowiedzialny. Zbyt opiekuńczy. Według niego tak to powinno brzmieć.

Im dłużej spędzali razem czas w danej scenerii, tym Lucien odczuwał większą swobodę i przyzwyczajał się do nowych okoliczności. A przede wszystkim do obecności Zoi jako swojej partnerki. Atmosfera panująca w pomieszczeniu, a także charakter sesji zdjęciowej, który niejako narzucił fotografowi w momencie zaproponowania zdjęcia kobiecie obcasów, pasował do nich bardziej, niż sztywne, pozowane zdjęcia, jakie zdarzało mu się robić z Melanie.
To nie był jego pierwszy raz na sesji z płcią piękną, więc również i w tej kwestii posiadał doświadczenie. Swoją naturalnością i lekkością w zachowaniu, posłusznie wykonując kolejne zadania, starał się wpłynąć także na samopoczucie ciemnowłosej. W końcu tkwili w tym razem. Mimo przylepionego do jej twarzy uśmiechu, nadal nie wiedział, czy wszystko, co właśnie działo się wokół nich, nie było dla niej przytłaczające.
Był z b y t opiekuńczy.
I nie spodziewał się tak bezpośredniej odpowiedzi, która na ułamek sekundy zbiła go z tropu. W pierwszym odruchu miał ochotę stanowczo temu zaprzeczyć, że była w ogromnym błędzie. Powinien jednak powstrzymać swoje zapędy.
— To nie jest takie proste — wyszeptał, drażniąc jej wargi swoimi. — W zasadzie sama postanowiłaś skomplikować to jeszcze bardziej — dodał cicho, owiewając jej skórę swoim ciepłym oddechem.
Z każdym leniwym przesunięciem warg wzrastało w nim poczucie, że chciał jej. Wbrew rozsądkowi, który nie pozwalał mu zapomnieć o zadrze w jego sercu, coraz trudniej było mu poprzestać na ponętnych odruchach i powstrzymywał się przed tym, by nie pochwycić jej warg w prawdziwym pocałunku. Jego myśli były pełne sprzeczności, tworząc istny chaos.
Ten wzbił się jeszcze bardziej, gdy fotograf poprosił ich o zmianę pozy. Lucien na chwilę zagryzł mocniej wargę i przesunął wzrokiem od oczu Zoi przez jej wyciągniętą w niezwykle zachęcającym geście szyję, zatrzymując się na literce L usytuowanej tuż nad jej piersiami. Do niedawna uwielbiał obsypywać ją pocałunkami. I wiedział, jak to robić, by chciała więcej.
Delikatnie odgarnął jej włosy z ramienia i powoli pochylił się ku niej, najpierw celowo otulając jej skórę swoim oddechem, by ostatecznie spocząć na niej swoimi ustami. Jeden raz, drugi, trzeci, schodził niżej i oddawał się temu z pieczołowitą dbałością.
Tortury. Sam je stworzył dla nich obojga, mimowolnie zaciskając swoje palce mocniej na jej plecach. Czuł, jak drżała pod wpływem jego dotyku oraz jak falował jej dekolt w urywanym oddechu. Czuł, że sam chciał więcej. Jakby nie istniało nic pomiędzy nimi.
Odgłosy wokół nich docierały do niego jak przez szybę, dając mu złudne wrażenie, że znów istnieli we własnej bańce. Gdy więc zacisnęła mocniej palce na jego ramieniu, w końcu się od niej oderwał.
— Tak, wydaje mi się to znajome — mruknął, a przez jego twarz przebiegł cień szelmowskiego uśmiechu. — I pamiętam, czym to się skończyło — ściągnął nieznacznie brwi, by w końcu odchrząknąć i otrząsnąć się z majaczących mu przed oczami wspomnień.
To nadal miała być tylko praca, zganił się w myślach.
Mimo to, kiedy poczuł jej oddech tuż przy swoim uchu, ledwo zdusił w sobie dreszcz. Nieznośne napięcie momentalnie zawładnęło jego ciałem wraz z szeptanymi przez nią konspiracyjnie fantazjami, których nie spodziewał się usłyszeć teraz. Nie w takim miejscu, wśród obcych ludzi, pod okiem aparatu, który uchwycił w kadrze sposób, w jaki na ułamek sekundy mężczyzna wstrzymał powietrze.
I nagle rozpętała się w nim okrutna walka między pragnieniem spełnienia każdego z jej życzeń, a rozsądkiem grzmiącym, by nie poddawać się jej za każdym razem, kiedy próbowała wykorzystać jego słabość.
Ciężar buzujących w nim emocji spłycił jego oddech. Kiedy Zoya odchyliła się z powrotem i spojrzał w jej oczy, szczere, okrągłe, pełne nadziei i pożądania, nadal nie wiedział, co zrobić. Instynktownie uniósł swoją dłoń na jej kark i pogładził czule kciukiem jej policzek. Wciąż się w nią wpatrując, łagodnie przyciągnął ją ku sobie. W ostatniej chwili podniósł swoją brodę i delikatnie pocałował ją w czoło. Zaraz oparł się o nią swoim i przymknął oczy.
— Mącisz mi w głowie, wiesz? — wyszeptał, słysząc w uszach gwałtowne uderzenia swego serca.
Kołatało się w nim pytanie: Czemu? Czemu musiała go tak kusić? Powoli zaczynała kiełkować w nim również świadomość, że musieli porozmawiać. Jednocześnie obawiał się, czy był na to gotowy. Na pewno nie tu, nie w tych okolicznościach.
Czemu wszystko musiało się tak piekielnie skomplikować?

Scena na parapecie była ostatnią, jaką przyszło im wykonać. Po niej oderwali się od siebie i Lucien ponownie przyjął swoją opanowaną, niczym niewzruszoną postawę, próbując zignorować emocje, które rozpaliła w nim ciemnowłosa.
Podeszli do fotografa i porozmawiali z nim chwilę. Następnie pokazał im na monitorze serię zdjęć. I Spencer musiał przyznać, że jako para naprawdę dobrze się spisali. Wtedy też fotograf zatrzymał się na zdjęciu Zoi.
— Zobacz, jak świetnie tu wyszłaś. Masz nietuzinkową urodę, nie myślałaś może o modelingu? Niedługo będę robił sesję do reklamy Hermesa, pasowałabyś do niej — uśmiechnął się w stronę ciemnowłosej, na co Lucien ściągnął brwi.
— Dziękujemy za propozycję, ale Zoya zwykle nie uczestniczy w takich kampaniach — stwierdził z grzeczną odmową i jakby nigdy nic schował dłonie w kieszenie spodni, po czym odwrócił się w stronę swojej dziewczyny, która najwyraźniej miała się już odezwać, ale ostatecznie się powstrzymała. I może nie chciała tego dać po sobie poznać, ale znał ją na tyle, by dostrzec wyostrzoną z nagła linię żuchwy i chmurne tęczówki.
— Och, no trudno. Jakbyś miała jednak ochotę to daj znać. — Fotograf wzruszył lekko ramionami i poszedł rozmontowywać sprzęt. Lucien odprowadził go wzrokiem, chcąc się upewnić, że byli już sami.
— Co? — zapytał Zoyę, powracając do niej. Jej wymowne milczenie oraz następujące po nim wyminięcie go wzbudziło w nim niepokój, więc po chwilowym wahaniu, z ciężkim westchnieniem okręcił się na pięcie i podążył za nią.

Zoya Weasley