you will be poetry
: czw lis 12, 2026 1:20 pm
Elena Santorini najwyraźniej zakładała, że jego sztuka zaczynała się dopiero wraz z pierwszą kroplą krwi.
Być może trudno było widzieć ją inaczej, jeśli znało się wyłącznie efekt; ciało pozostawione na podłodze, ostrze w dłoni i sposób, w jaki śmierć zmieniała znajomą twarz w nieruchomy przedmiot. Dla niej wszystko musiało rozpoczynać się właśnie tam, w miejscu, w którym dla niego znajdowało już wyłącznie zakończenie czegoś znacznie dłuższego.
Jego sztuka zaczynała się wcześniej.
W pierwszym szczególe, który przyciągał uwagę. W powracającej myśli oraz potrzebie ponownego zobaczenia człowieka, nawet jeśli jeszcze nie potrafił powiedzieć, czego właściwie zamierzał w nim szukać. Rozwijała się w poznawaniu kolejnych przyzwyczajeń, słabości, sposobów mówienia i ruchów pojawiających się wtedy, gdy nikt nie wiedział, że był obserwowany. Dopiero kiedy wszystkie te elementy stawały się zbyt znajome, kiedy przestawały przynosić cokolwiek nowego, zaczynał dostrzegać w nich ostatnią kompozycję.
Sama śmierć nie była początkiem jego sztuki. Była jej przedostatnim aktem.
Anastasia stała się dziełem na długo przed garderobą, chociaż sama nigdy nie zdawała sobie z tego sprawy. Najpierw chciał ją oglądać, później posiadać coraz więcej jej uwagi, aż wreszcie zapragnął zachować ostatnie piękno, zanim zdąży zupełnie przestać go poruszać.
Z Eleną Santorini znajdował się dopiero na samym początku.
Nie spieszył się.
Fascynacja wymagała czasu; możliwości obserwowania, jak człowiek zachowywał się w innych okolicznościach, jak wiele z pierwszego wrażenia pozostawało prawdziwe, kiedy znikał strach albo przeciwnie, kiedy zaczynał towarzyszyć mu tak długo, żeby przestał być gwałtowną reakcją, a stał się częścią codzienności. Nie chciał poznawać wyłącznie Eleny Santorini zamkniętej w garderobie z ciałem Romanovej ani tej, która przy grobie Anastasii próbowała utrzymać pomiędzy nimi dystans.
Chciał zobaczyć ją tam, gdzie sama uważała się za artystkę.
Miejsce, które zwykle zajmował na widowni, tego wieczoru pozostało puste. W zasadzie nie był pewien, czy Elena zdążyła je zapamiętać; czy kiedykolwiek zauważyła, że podczas wcześniejszych przedstawień siedział zawsze w tej samej części sali, dostatecznie blisko sceny, żeby widzieć pracę mięśni pod kostiumem i nawet drobne zmiany mimiki.
Tym razem obserwował ją z jednej z bocznych lóż.
Pozostawał poza głównym strumieniem światła, z twarzą częściowo ukrytą w cieniu oraz spojrzeniem skierowanym na scenę, na której Elena nie przypominała kobiety, jaką pozostawił kilkanaście dni wcześniej przy cmentarnej bramie. Nie widział w niej napięcia ramion ani ostrożności, z jaką śledziła każdy jego ruch. Jej ciało podporządkowywało się muzyce z precyzją wyćwiczoną zapewne w tysiącach powtórzeń, ale nie było w niej tej sterylności, która z czasem zaczęła drażnić go u Anastasii.
Miała rację.
Jej sztuka wymagała poświęceń i widział je w sposobie, w jaki stopy przyjmowały ciężar, jak ciało utrzymywało lekkość pomimo wysiłku oraz w doskonałości, która z odpowiedniej odległości miała wyglądać na coś otrzymanego bez bólu.
Przyglądał się jej również podczas ukłonów, kiedy rola zaczynała opuszczać ciało, ale jeszcze nie zdążyła zniknąć całkiem z jej twarzy.
Róże spoczywały na toaletce, ułożone z dokładnością niepasującą do kwiatów kupowanych w pośpiechu przed przedstawieniem. Ich płatki miały ciemny, głęboki odcień czerwieni, a przy krawędziach wręcz czarny; bez żadnego bileciku. Obok znajdowało się podłużne pudełko obwiązane wąską wstążką w tym samym kolorze.
W środku leżały rękawiczki. Czarna, miękka skóra, pozbawiona zbędnych zdobień, podszyta materiałem wystarczająco ciepłym na kanadyjską zimę. Rozmiar wybrał na podstawie samego wspomnienia jej dłoni. Nie potrzebował niczego więcej dla pewności, że będą idealne.
Czekał w części pomieszczenia, do której nie docierało światło otaczające lustro. Ciemny materiał płaszcza wtapiał się w pozostawiony za jego plecami cień, a on sam pozostawał bez ruchu, wsłuchując się w odgłosy kończącego życie teatru; przesuwane elementy scenografii, kroki na korytarzu, urywane rozmowy oraz drzwi kolejnych garderób otwierane i zamykane przez ludzi, dla których wieczór właśnie dobiegał końca.
Dla niego dopiero się rozpoczynał.
Rozpoznał jej kroki, zanim klamka poruszyła się w dół.
Drzwi otworzyły się, wpuszczając do środka pas światła z korytarza, a później zamknęły za Eleną. Pozwolił na moment, w którym odnotowałaby obecność prezentów. Być może na konsternację, wywołaną ich pojawieniem; pozwolił również, aby dostrzegła jego przesuwające się odbicie w lustrze, kiedy wyłaniał się z półmroku.
— Dzisiaj jest wyjątkowo chłodno, Eleno. Pomyślałem więc że ci się przydadzą. — Jego spojrzenie przesunęło się na pudełko, zatrzymało na jej dłoniach, a następnie powróciło do odbicia jej twarzy. Przez krótką chwilę miało w sobie coś innego niż dotychczasowa, niemal łagodna ciekawość, którą ją obdarowywał; coś bardziej pierwotnego, właściwego zwierzęciu, które dostrzegło cudzą obecność na terytorium, jakie dopiero zaczynało uznawać za własne. — Byłaby szkoda, gdyby twój dzisiejszy wieczór zepsuło ci coś tak prozaicznego jak pogoda.
Unforeseen turns are simply part of any path
Być może trudno było widzieć ją inaczej, jeśli znało się wyłącznie efekt; ciało pozostawione na podłodze, ostrze w dłoni i sposób, w jaki śmierć zmieniała znajomą twarz w nieruchomy przedmiot. Dla niej wszystko musiało rozpoczynać się właśnie tam, w miejscu, w którym dla niego znajdowało już wyłącznie zakończenie czegoś znacznie dłuższego.
Jego sztuka zaczynała się wcześniej.
W pierwszym szczególe, który przyciągał uwagę. W powracającej myśli oraz potrzebie ponownego zobaczenia człowieka, nawet jeśli jeszcze nie potrafił powiedzieć, czego właściwie zamierzał w nim szukać. Rozwijała się w poznawaniu kolejnych przyzwyczajeń, słabości, sposobów mówienia i ruchów pojawiających się wtedy, gdy nikt nie wiedział, że był obserwowany. Dopiero kiedy wszystkie te elementy stawały się zbyt znajome, kiedy przestawały przynosić cokolwiek nowego, zaczynał dostrzegać w nich ostatnią kompozycję.
Sama śmierć nie była początkiem jego sztuki. Była jej przedostatnim aktem.
Anastasia stała się dziełem na długo przed garderobą, chociaż sama nigdy nie zdawała sobie z tego sprawy. Najpierw chciał ją oglądać, później posiadać coraz więcej jej uwagi, aż wreszcie zapragnął zachować ostatnie piękno, zanim zdąży zupełnie przestać go poruszać.
Z Eleną Santorini znajdował się dopiero na samym początku.
Nie spieszył się.
Fascynacja wymagała czasu; możliwości obserwowania, jak człowiek zachowywał się w innych okolicznościach, jak wiele z pierwszego wrażenia pozostawało prawdziwe, kiedy znikał strach albo przeciwnie, kiedy zaczynał towarzyszyć mu tak długo, żeby przestał być gwałtowną reakcją, a stał się częścią codzienności. Nie chciał poznawać wyłącznie Eleny Santorini zamkniętej w garderobie z ciałem Romanovej ani tej, która przy grobie Anastasii próbowała utrzymać pomiędzy nimi dystans.
Chciał zobaczyć ją tam, gdzie sama uważała się za artystkę.
Miejsce, które zwykle zajmował na widowni, tego wieczoru pozostało puste. W zasadzie nie był pewien, czy Elena zdążyła je zapamiętać; czy kiedykolwiek zauważyła, że podczas wcześniejszych przedstawień siedział zawsze w tej samej części sali, dostatecznie blisko sceny, żeby widzieć pracę mięśni pod kostiumem i nawet drobne zmiany mimiki.
Tym razem obserwował ją z jednej z bocznych lóż.
Pozostawał poza głównym strumieniem światła, z twarzą częściowo ukrytą w cieniu oraz spojrzeniem skierowanym na scenę, na której Elena nie przypominała kobiety, jaką pozostawił kilkanaście dni wcześniej przy cmentarnej bramie. Nie widział w niej napięcia ramion ani ostrożności, z jaką śledziła każdy jego ruch. Jej ciało podporządkowywało się muzyce z precyzją wyćwiczoną zapewne w tysiącach powtórzeń, ale nie było w niej tej sterylności, która z czasem zaczęła drażnić go u Anastasii.
Miała rację.
Jej sztuka wymagała poświęceń i widział je w sposobie, w jaki stopy przyjmowały ciężar, jak ciało utrzymywało lekkość pomimo wysiłku oraz w doskonałości, która z odpowiedniej odległości miała wyglądać na coś otrzymanego bez bólu.
Przyglądał się jej również podczas ukłonów, kiedy rola zaczynała opuszczać ciało, ale jeszcze nie zdążyła zniknąć całkiem z jej twarzy.
Róże spoczywały na toaletce, ułożone z dokładnością niepasującą do kwiatów kupowanych w pośpiechu przed przedstawieniem. Ich płatki miały ciemny, głęboki odcień czerwieni, a przy krawędziach wręcz czarny; bez żadnego bileciku. Obok znajdowało się podłużne pudełko obwiązane wąską wstążką w tym samym kolorze.
W środku leżały rękawiczki. Czarna, miękka skóra, pozbawiona zbędnych zdobień, podszyta materiałem wystarczająco ciepłym na kanadyjską zimę. Rozmiar wybrał na podstawie samego wspomnienia jej dłoni. Nie potrzebował niczego więcej dla pewności, że będą idealne.
Czekał w części pomieszczenia, do której nie docierało światło otaczające lustro. Ciemny materiał płaszcza wtapiał się w pozostawiony za jego plecami cień, a on sam pozostawał bez ruchu, wsłuchując się w odgłosy kończącego życie teatru; przesuwane elementy scenografii, kroki na korytarzu, urywane rozmowy oraz drzwi kolejnych garderób otwierane i zamykane przez ludzi, dla których wieczór właśnie dobiegał końca.
Dla niego dopiero się rozpoczynał.
Rozpoznał jej kroki, zanim klamka poruszyła się w dół.
Drzwi otworzyły się, wpuszczając do środka pas światła z korytarza, a później zamknęły za Eleną. Pozwolił na moment, w którym odnotowałaby obecność prezentów. Być może na konsternację, wywołaną ich pojawieniem; pozwolił również, aby dostrzegła jego przesuwające się odbicie w lustrze, kiedy wyłaniał się z półmroku.
— Dzisiaj jest wyjątkowo chłodno, Eleno. Pomyślałem więc że ci się przydadzą. — Jego spojrzenie przesunęło się na pudełko, zatrzymało na jej dłoniach, a następnie powróciło do odbicia jej twarzy. Przez krótką chwilę miało w sobie coś innego niż dotychczasowa, niemal łagodna ciekawość, którą ją obdarowywał; coś bardziej pierwotnego, właściwego zwierzęciu, które dostrzegło cudzą obecność na terytorium, jakie dopiero zaczynało uznawać za własne. — Byłaby szkoda, gdyby twój dzisiejszy wieczór zepsuło ci coś tak prozaicznego jak pogoda.
Unforeseen turns are simply part of any path