I'm done running
: pt lis 13, 2026 11:56 am
Randkowanie wcale nie przychodziło jej łatwo. Samo spędzanie czasu z drugą osobą było jeszcze znośne, ale kiedy ta osoba zbyt szybko naruszały jej przestrzeń osobistą, robiło się mniej miło. Sorcha pewnie po prostu źle trafiała. Umawiała się z mężczyznami, którzy najpierw zapraszali ją na kolację, a dwie godziny później zwykle już liczyli na więcej, choćby to miał być zwykły całus. Ona tego dotyku nie chciała. Nie lubiła. Miała swoje traumy, których nie chciała tłumaczyć i gdzieś głęboko w jej głowie tkwiło przekonanie, że każdy dotyk prowadzi do przymusu, a przymus ją paraliżował. Cholerni bojownicy z Mali ją skrzywili. Wiedziała o tym. Pewnie powinna iść na terapię, ale kogo było na to stać? Przecież nie ją.
Inna sprawa, Sorcha nie do końca wierzyła w terapię. Nie wyobrażała sobie, co ktoś mógłby jej powiedzieć, żeby wymazać wspomnienia, albo je zaakceptować.
Jej terapią miał być ten pieprzony Tinder. Wyobrażała sobie, że dopuszczając do siebie ludzi, w końcu da radę przekonać samą siebie, że kiedy ktoś ją obejmuje, wcale nie oznacza to, że wrzuci ją do rozklekotanego auta i wywiezie w nieznane.
Logan wydawał się miły. Był całkiem przystojny. Nie tak pospolicie przystojny, ale to coś w sobie miał. Jakąś siłę, charyzmę. Miał czterdzieści kilka lat, więc dzieliło ich ponad dziesięć. To właściwie była jedna z lepszych randek ostatnich tygodni, a było ich kilka.. i wszystkie pierwsze i ostatnie. Z Loganem mogła umówić się kolejny raz.
Tak jej się przynajmniej wydawało, do czasu aż wylądowali z barze. Bar był zwyczajny, muzyka dobra, a rozmowa nadal się kleiła. Poprosiła o drinka bez alkoholu, on zamówił whiskey. Bańka pękła nie przez niego. Przez nią.
Albo przez Demiana.
Wchodząc do baru nie odnotowała jego obecności, przynajmniej nie świadomie, ale musiała go dostrzec gdzieś końcem oka, bo poczuła coś w rodzaju niepokoju niemal od razu, kiedy zamknęły się za nią drzwi tego przybytku.
Chciała to uczucie ignorować, ale kiedy Demi przeszedł tuż przed jej oczami, już nie mogła. Myśli w jej głowie wybuchły, równając Logana z ziemią. Nie potrafiła się skupić. A jej towarzysz był przecież taki miły. I oczywiście szybko zauważył w niej zmianę. Oczywiście też o to zapytał, a ona, równie oczywiście, płynnie skłamała.
Zakręciło jej się w głowie. Pewnie od hałasu. Nic takiego.
Przytaknął bez przekonania.
Próbowała to nadrobić. Na nowo zaangażować się w rozmowę. Logan, na szczęście, nie miał pojęcia co dzieje się w jej głowie, mogła więc przeprosić, wymyślić pretekst i przerwać tę randkę, zanim całkiem zniknie iskra, która między nimi zatańczyła. Potem sama zaprosiłaby go gdzieś. Byle nie do baru. Dałoby się to uratować. Spróbować jeszcze raz.
Jej związek z Demim, chociaż budowany na poczuciu bezpieczeństwa i wsparciu, z czasem stał się zwyczajnie toksyczny i niszczycielski dla nich obojga. Nie uciekła przecież bez powodu. Nie chciała tego powtarzać, chociaż za nim tęskniła.
Rany. Jak ona ogromnie za nim tęskniła. Aż ją ta tęsknota rozrywała od środka. Aż nie mogła jej znieść. Nie umiała więc też znieść z godnością tego, że był w pobliżu.
Ucieczka może nie była dojrzałym sposobem na rozwiązywanie spraw, ale z jej doświadczenia - była sposobem całkiem skutecznym.
- Możemy stąd wyjść? - zapytała, przerywając Loganowi jego opowieść o.. cholerna, nawet nie wiedziała o czym mówił. Poczuła się wstrętnie.
Spojrzał na nią z niekrytym zdziwieniem, nie zdążyli nawet dopić swoich drinków, a jednak po chwili przytaknął, bez zbędnych pytań. Bez niego też by wyszła, ale poczuła przyjemną ulgę, kiedy zgodził się w taki sposób.
Przeprosiła jeszcze i wyszła do toalety. Potrzebowała chwili dla siebie. Na głęboki oddech, uporządkowanie myśli i zebranie sił.
Wcale nie czuła się silniejsza patrząc na swoje odbicie w lustrze. Wręcz przeciwnie, była żałosna w tej swojej ucieczce. Logan z pewnością zasługiwał na kogoś lepszego, kogoś gotowego na zaangażowanie w relację, nie takiego jak ona, szukającego lekarstwa, odwrócenia uwagi, ochrony.
Chyba ta chwila dla siebie wcale nie pomogła. Na pewno nie wewnętrznie.
A zewnętrznie? Tak. Poprawiła włosy, przećwiczyła uśmiech. Mogła wracać.
Albo i nie.
Tuż za drzwiami łazienki zatrzymała się gwałtownie, wstrzymując przy tym oddech, bo pojawił się przed nią jak ściana. Demian. Akurat przechodził? Czy tutaj czekał?
Jej serce zabiło dwa razy mocniej i dwa razy szybciej, wtłaczając w jej żyły żywy ogień. Palący pod skórą jakby za karę, ale może trochę w nagrodę?
Po prostu sobie idź.
Próbowała, ale tymi myślami nie przekonała ani siebie, ani jego.
Demian Crowe
Inna sprawa, Sorcha nie do końca wierzyła w terapię. Nie wyobrażała sobie, co ktoś mógłby jej powiedzieć, żeby wymazać wspomnienia, albo je zaakceptować.
Jej terapią miał być ten pieprzony Tinder. Wyobrażała sobie, że dopuszczając do siebie ludzi, w końcu da radę przekonać samą siebie, że kiedy ktoś ją obejmuje, wcale nie oznacza to, że wrzuci ją do rozklekotanego auta i wywiezie w nieznane.
Logan wydawał się miły. Był całkiem przystojny. Nie tak pospolicie przystojny, ale to coś w sobie miał. Jakąś siłę, charyzmę. Miał czterdzieści kilka lat, więc dzieliło ich ponad dziesięć. To właściwie była jedna z lepszych randek ostatnich tygodni, a było ich kilka.. i wszystkie pierwsze i ostatnie. Z Loganem mogła umówić się kolejny raz.
Tak jej się przynajmniej wydawało, do czasu aż wylądowali z barze. Bar był zwyczajny, muzyka dobra, a rozmowa nadal się kleiła. Poprosiła o drinka bez alkoholu, on zamówił whiskey. Bańka pękła nie przez niego. Przez nią.
Albo przez Demiana.
Wchodząc do baru nie odnotowała jego obecności, przynajmniej nie świadomie, ale musiała go dostrzec gdzieś końcem oka, bo poczuła coś w rodzaju niepokoju niemal od razu, kiedy zamknęły się za nią drzwi tego przybytku.
Chciała to uczucie ignorować, ale kiedy Demi przeszedł tuż przed jej oczami, już nie mogła. Myśli w jej głowie wybuchły, równając Logana z ziemią. Nie potrafiła się skupić. A jej towarzysz był przecież taki miły. I oczywiście szybko zauważył w niej zmianę. Oczywiście też o to zapytał, a ona, równie oczywiście, płynnie skłamała.
Zakręciło jej się w głowie. Pewnie od hałasu. Nic takiego.
Przytaknął bez przekonania.
Próbowała to nadrobić. Na nowo zaangażować się w rozmowę. Logan, na szczęście, nie miał pojęcia co dzieje się w jej głowie, mogła więc przeprosić, wymyślić pretekst i przerwać tę randkę, zanim całkiem zniknie iskra, która między nimi zatańczyła. Potem sama zaprosiłaby go gdzieś. Byle nie do baru. Dałoby się to uratować. Spróbować jeszcze raz.
Jej związek z Demim, chociaż budowany na poczuciu bezpieczeństwa i wsparciu, z czasem stał się zwyczajnie toksyczny i niszczycielski dla nich obojga. Nie uciekła przecież bez powodu. Nie chciała tego powtarzać, chociaż za nim tęskniła.
Rany. Jak ona ogromnie za nim tęskniła. Aż ją ta tęsknota rozrywała od środka. Aż nie mogła jej znieść. Nie umiała więc też znieść z godnością tego, że był w pobliżu.
Ucieczka może nie była dojrzałym sposobem na rozwiązywanie spraw, ale z jej doświadczenia - była sposobem całkiem skutecznym.
- Możemy stąd wyjść? - zapytała, przerywając Loganowi jego opowieść o.. cholerna, nawet nie wiedziała o czym mówił. Poczuła się wstrętnie.
Spojrzał na nią z niekrytym zdziwieniem, nie zdążyli nawet dopić swoich drinków, a jednak po chwili przytaknął, bez zbędnych pytań. Bez niego też by wyszła, ale poczuła przyjemną ulgę, kiedy zgodził się w taki sposób.
Przeprosiła jeszcze i wyszła do toalety. Potrzebowała chwili dla siebie. Na głęboki oddech, uporządkowanie myśli i zebranie sił.
Wcale nie czuła się silniejsza patrząc na swoje odbicie w lustrze. Wręcz przeciwnie, była żałosna w tej swojej ucieczce. Logan z pewnością zasługiwał na kogoś lepszego, kogoś gotowego na zaangażowanie w relację, nie takiego jak ona, szukającego lekarstwa, odwrócenia uwagi, ochrony.
Chyba ta chwila dla siebie wcale nie pomogła. Na pewno nie wewnętrznie.
A zewnętrznie? Tak. Poprawiła włosy, przećwiczyła uśmiech. Mogła wracać.
Albo i nie.
Tuż za drzwiami łazienki zatrzymała się gwałtownie, wstrzymując przy tym oddech, bo pojawił się przed nią jak ściana. Demian. Akurat przechodził? Czy tutaj czekał?
Jej serce zabiło dwa razy mocniej i dwa razy szybciej, wtłaczając w jej żyły żywy ogień. Palący pod skórą jakby za karę, ale może trochę w nagrodę?
Po prostu sobie idź.
Próbowała, ale tymi myślami nie przekonała ani siebie, ani jego.
Demian Crowe