gonna give all my secrets away
: pt lis 13, 2026 7:38 pm
6
tell me what you want to hear
something that will light those years
sick of all the insincere
{outfit}
Szara Honda Civic pędzi przez ulice Toronto, nie zwracając na siebie większej uwagi. Nie wygląda jak auto sportowca. Koledzy z drużyny zwykle mają dużo lepsze samochody; błyszczące Mercedesy, potężne BMW, czasami nawet Range Rovery. Niektórzy po prostu lubią przyciągać spojrzenia, inni wybierają auta na podstawie ryku silnika. Mieszkając w Belgii, Frank też miał lepszy samochód, ale okazało się, że sprowadzenie go do Kanady byłoby bardziej skomplikowane niż sprzedaż i kupno czegoś nowego tutaj, na miejscu. Dokładnie na tydzień przed wylotem, z niemałym bólem serca pozbył się więc swojego Audi RS5 Sportback, mówiąc sobie, że na pewno będzie jeszcze mieć okazję do kupienia sobie czegoś lepszego.
Z każdym kolejnym dniem, który spędza w Toronto, Franklin wierzy w to coraz mniej.
Wynagrodzenie, które otrzymuje, nie jest beznadziejne, ale jednocześnie nie pozwala mu na kontynuację życia na poziomie, który utrzymywał w Gent. Nie narzeka na to. Większość ludzi mimo wszystko zarabia dużo mniej niż on. Pieniądze, które dostaje pozwalają mu na wynajem całkiem sporego, wygodnego domu (pluje sobie w brodę za podpisanie tej umowy; Louise uparcie nie chce się do niego wprowadzić, a jedna osoba wcale nie potrzebuje aż tylu metrów kwadratowych), jedzenie na mieście częściej niż tylko w weekendy, opłacenie leczenia siostry i wsparcie rodziców. Kupno całkiem dobrego samochodu, jakim jest Honda Civic, mimo wszystko plasuje się więc w definicji bycia uprzywilejowanym i Frank doskonale zdaje sobie sprawę; to dlatego stara się nie wracać myślami do swojego Audi i nie tęsknić za nim w ten śmieszny sposób, w który przeżarte zgnilizną gwiazdy opowiadają o pięciominutowej przerwie w dostępie do internetu czy utracie takich dóbr jak prywatny odrzutowiec albo ulubiony krem sprowadzany z drugiego końca świata.
Frank nie należy do tego typu ludzi. Uświadomił mu to czas, w którym próbował się nimi otaczać (ściślej rzecz ujmując – gdy zaczął spotykać się z Emmą, która nie stroniła od towarzystwa rozpieszczonych modelek) i prawie oszalał. Nie lubi próżności, hałaśliwości i pozerstwa, co czyni go bardzo słabym ogniwem show-biznesu.
Mimo to, gdy na ekranie samochodu wyświetla mu się kolejna wiadomość od Lauriego, nie jest w stanie powstrzymać nagłej tęsknoty za swoim poprzednim autem. Gdyby je miał, na pewno dotarłby na stadion dużo szybciej. Albo przynajmniej wystarczająco szybko, aby Laurie nie stracił cierpliwości.
Bierze ostatni zakręt. Zbyt ostro. Stojąca na przeciwnym pasie, biała Toyota, za kierownicą której siedzi jakaś blondynka, trąbi na niego ostrzegawczo. Frank niemal się z nią zderza. Klnie i unosi dłoń w przepraszającym geście. Przejeżdża obok, a później szybko klika w wyświetlającą się na samochodowym ekranie opcję „odpowiedz”.
– Poczekaj tylko chwilę, zaraz będę. Już wjeżdżam – nie kłamie. Właśnie jedzie alejką, która prowadzi do maleńkiego parkingu tuż pod wejściem na stadion. Zwykle parkuje tu tylko Fraser, ale teraz na pewno go nie będzie, więc Franklin nie martwi się tym, czy zajmując jego miejsce, nie jest zbyt zuchwały. – Musiałem coś ogarnąć. Tylko zaparkuję i zaraz… – Zerka na ekran i marszczy brwi. Wiadomość, którą dyktuje urządzeniu, jest całkowicie nieskładna. – Kurwa, no nie. Co ty wpisujesz? Cofnij. Nie wysyłaj. Anuluj. Cholera…
Jednak zmienia zdanie. Nienawidzi tego auta i chce swoje Audi. Poza tym chce jeszcze nie spędzać poranków w szpitalach, nie być najbardziej znienawidzoną osobą swojej siostry, nie grać w klubie, który przegrywa prawie z każdą drużyną i nie podpadać kapitanowi, który i tak z trudem go znosi.
Zatrzymuje Hondę byle jak, zajmując nią jednocześnie trzy miejsca parkingowe i lekko stukając zderzakiem w kosz na śmieci. Wyskakuje z auta dokładnie w chwili, gdy boczne drzwi na stadion stają otworem, ukazując Franklinowi uosobienie wściekłości.
– Laurie… – zaczyna, ale zamiast rzucić się na niego z pretensjami (albo pięściami), Matheson po prostu go wymija. To jeszcze gorsze niż jawna złość. – Przepraszam! – Frank przyspiesza do biegu, żeby go wyminąć, a później odwraca się w jego stronę i wyciąga przed siebie jedną rękę, jakby chciał fizycznie zatrzymać Lauriego w miejscu. – Przepraszam – powtarza twardo. – Daj mi to wyjaśnić – prosi, w desperacji w ogóle nie myśląc o tym, że jego prawdziwy problem pojawi się dopiero wtedy, gdy faktycznie dostanie zielone światło na tłumaczenia.
Na razie chce po prostu go zatrzymać.
laurie matheson