you can stand under my umbrella, -ella, -ella
: pt lis 13, 2026 10:21 pm
Zsunął na nos ciemne okulary, które miały chronić jego oczy przed aż nadto rażącym słońcem. Problem polegał na tym, że na niebie nie widać było słońca; ciemne chmury spowiły cały nieboskłon zapowiadając obfite deszcze, przed którymi ostrzegały nawet "przeładne" pogodynki w telewizji. Winston sądził jednak, że to ich zwykłe wróżenie z fusów jak zwykle się nie sprawdzi, dlatego wychodząc z mieszkania siostry nie wziął parasola. Gdyby chociaż o nim nie pomyślał, a jednak! Cavendish nawet bezczelnie wziął go do ręki tylko po to, aby odrzucić w kąt, twierdząc, że nie będzie niepotrzebnie nosić czegoś, co i tak mu się nie przyda. Pluł sobie za to w brodę, słysząc pojedyncze grzmoty.
To jednak nie tak, że okulary były mu w tym wszystkim niepotrzebne - wręcz przeciwnie! Może i przed deszczem nie uchronią, ale oszczędzać miały nieprzychylnych spojrzeń. Za ciemnymi szkłami kryła się purpurowa śliwa, która dopiero nabierała kolorów po minionym wieczorze, który potoczył się nie po myśli Winstona (jak zwykle zresztą). Mijający go ludzie mogli dzięki temu pomyśleć, że jest z lekka niedostosowany do panujących warunków atmosferycznych i przy okazji nie rozpoznać w nim tak często uciekającego w używki aktora, który poprzedniej nocy ponownie się im oddał - chociaż zarzekał się przed najbliższymi i terapeutą, że aktualnie jest czysty. Nie miał ochoty na kolejne skandale, które nieprzychylne portale plotkarskie rozdmuchałyby aż za bardzo. Bo chociaż sądził, że w Toronto uda mu się uciec od świateł fleszy i faktycznie było ich mniej niż w Los Angeles, to jednak nie była to dziura zabita dechami, a tętniące życiem miasto. Tutejsze hieny zwane też dziennikarzami nie za wysokich lotów potrafili uchwycić Bear'a w momentach dla niego nienajlepszych i sprzedać te informacje w miejsca, które odpowiednio to wykorzystywały. A mógł się zdecydować na wioskę w Montanie.
Winston nie był fanem deszczu, a szczególnie, gdy ten łapał go tak niespodziewanie. Wracał z mieszkania swojej siostry, gdzie otrzymał reprymendę gorszą niżeli udzieliłaby jej ich matka. Kierował się do swojego lokum. Mógł wziąć taksówkę, jednak pamięć o wypitym alkoholu była w jego organizmie dalej żywa i uznał, że spacer dobrze mu zrobi. Orzeźwi go trochę. Nie oczekiwał jednak orzeźwienia w aż tak dosłownym tego słowa znaczeniu. Pierwsze parę kropli skutecznie starał się ignorować, jednak gdy stukot kropel przestał być tak rytmiczny i zaczął bardziej przypominać masowy ostrzał, przyśpieszył kroku. I to dość znacznie. Urwanie chmury wpędziło go w pierwsze lepsze miejsce, którym okazała się być księgarnia.
Wszedł do niej umoczony, bo chociaż na jedynie chwilę takiego deszczu się załapał, to jednak ten zdążył zrobić swoje. Kapało mu z rękawów, nogawek, kosmyków włosów, a i czubka zadartego nosa. Spojrzał na kałużę, która powoli się pod jego butami tworzyła, a następnie ekspedientkę, która się temu przyglądała. — Ja po książkę — odezwał się, co by nie wyjść na interesownego typa, który jedynie schronienia przed deszczem poszukiwał. Chciał nawet sięgnąć po jedną z książek, jednak prędko przypomniało mu się, że woda i papier nie za bardzo do siebie pasowały i współgrały. — Szukam takiej na prezent. Ma pani coś o zwierzętach? — zapytał, po czym przeczesał mokre włosy do tyłu, aby wciąż spadające krople aż tak mu nie przeszkadzały.
Cassandra Wildbird
To jednak nie tak, że okulary były mu w tym wszystkim niepotrzebne - wręcz przeciwnie! Może i przed deszczem nie uchronią, ale oszczędzać miały nieprzychylnych spojrzeń. Za ciemnymi szkłami kryła się purpurowa śliwa, która dopiero nabierała kolorów po minionym wieczorze, który potoczył się nie po myśli Winstona (jak zwykle zresztą). Mijający go ludzie mogli dzięki temu pomyśleć, że jest z lekka niedostosowany do panujących warunków atmosferycznych i przy okazji nie rozpoznać w nim tak często uciekającego w używki aktora, który poprzedniej nocy ponownie się im oddał - chociaż zarzekał się przed najbliższymi i terapeutą, że aktualnie jest czysty. Nie miał ochoty na kolejne skandale, które nieprzychylne portale plotkarskie rozdmuchałyby aż za bardzo. Bo chociaż sądził, że w Toronto uda mu się uciec od świateł fleszy i faktycznie było ich mniej niż w Los Angeles, to jednak nie była to dziura zabita dechami, a tętniące życiem miasto. Tutejsze hieny zwane też dziennikarzami nie za wysokich lotów potrafili uchwycić Bear'a w momentach dla niego nienajlepszych i sprzedać te informacje w miejsca, które odpowiednio to wykorzystywały. A mógł się zdecydować na wioskę w Montanie.
Winston nie był fanem deszczu, a szczególnie, gdy ten łapał go tak niespodziewanie. Wracał z mieszkania swojej siostry, gdzie otrzymał reprymendę gorszą niżeli udzieliłaby jej ich matka. Kierował się do swojego lokum. Mógł wziąć taksówkę, jednak pamięć o wypitym alkoholu była w jego organizmie dalej żywa i uznał, że spacer dobrze mu zrobi. Orzeźwi go trochę. Nie oczekiwał jednak orzeźwienia w aż tak dosłownym tego słowa znaczeniu. Pierwsze parę kropli skutecznie starał się ignorować, jednak gdy stukot kropel przestał być tak rytmiczny i zaczął bardziej przypominać masowy ostrzał, przyśpieszył kroku. I to dość znacznie. Urwanie chmury wpędziło go w pierwsze lepsze miejsce, którym okazała się być księgarnia.
Wszedł do niej umoczony, bo chociaż na jedynie chwilę takiego deszczu się załapał, to jednak ten zdążył zrobić swoje. Kapało mu z rękawów, nogawek, kosmyków włosów, a i czubka zadartego nosa. Spojrzał na kałużę, która powoli się pod jego butami tworzyła, a następnie ekspedientkę, która się temu przyglądała. — Ja po książkę — odezwał się, co by nie wyjść na interesownego typa, który jedynie schronienia przed deszczem poszukiwał. Chciał nawet sięgnąć po jedną z książek, jednak prędko przypomniało mu się, że woda i papier nie za bardzo do siebie pasowały i współgrały. — Szukam takiej na prezent. Ma pani coś o zwierzętach? — zapytał, po czym przeczesał mokre włosy do tyłu, aby wciąż spadające krople aż tak mu nie przeszkadzały.
Cassandra Wildbird