MAPLE HEARTS | PBF

Dorastała wśród partytur i rozmów o muzyce. Zamiast bajek na dobranoc zdarzało jej się słuchać fragmentów koncertów, a zamiast typowych dziecięcych zabawek znacznie bardziej interesowały ją przedmioty, które wydawały dźwięki. Garnki, szklanki, a nawet skrzypiące drzwi. Wszystko mogło stać się instrumentem. Pierwsze lekcje fortepianu rozpoczęła bardzo wcześnie. Dar miała niewątpliwy, ale nie była dzieckiem, które marzyło o tym, żeby zostać drugą wersją własnej matki. Im bardziej otoczenie zachwycało się jej predyspozycjami, tym mocniej szukała własnych sposobów na obcowanie z muzyką. Fortepian szybko przestał jej wystarczać. Chciała wiedzieć, dlaczego ten sam utwór może wywoływać zupełnie inne emocje, kiedy zostanie zagrany na innych instrumentach. Nie ograniczała się do szkolnych zajęć. Podkradała instrumenty z sal prób, prosiła muzyków współpracujących z matką o pokazanie podstaw gry, a później samodzielnie uczyła się kolejnych.
W domu Riotów talent Rebel traktowano z dumą, choć nie bez oczekiwań. Nazwisko matki otwierało wiele drzwi, ale równocześnie sprawiało, że ludzie patrzyli na nią przez pryzmat cudzych osiągnięć. Zdarzało się, że już podczas pierwszych spotkań słyszała, jak bardzo przypomina matkę i jak wspaniale byłoby zobaczyć ją na wielkiej scenie. Nie znosiła tego.
Zamiast od razu pójść w stronę kariery muzycznej, wybrała studia związane z technologią dźwięku i produkcją audiowizualną. Z dala od Montrealu. Zainteresowała ją możliwość łączenia artystycznej wrażliwości z analitycznym podejściem. Wtedy zrozumiała, że wcale nie musi stać na scenie, żeby mieć wpływ na muzykę i dźwięk. Toronto okazało się wystarczająco duże, różnorodne i inspirujące, żeby nie znudzić się nim przy pierwszej lepszej okazji.
→ jest córką słynnej pianistki i profesora filozofii;
→ kolekcjonuje płyty winylowe i kasety magnetofonowe;
→ nagrywa dźwięki otoczenia - ma archiwum obejmujące między innymi odgłosy stacji metra, starych wind, pracujących maszyn, deszczu uderzającego o różne powierzchnie i rozmów prowadzonych w obcych językach;
→ interesuje ją foley art, czyli tworzeniem i odtwarzaniem efektów dźwiękowych na potrzeby filmów;
→ sama zresztą organizuje prywatne seanse filmowe, podczas których samodzielnie tworzy muzykę na żywo do wyświetlanego obrazu;
→ ma analogowy aparat fotograficzny, a najchętniej fotografuje puste wnętrza, neony i stare szyldy;
→ jest synestetyczką doświadczający chromestezji - bodźce słuchowe automatycznie wywołują w mózgu wrażenie widzenia kolorów, kształtów lub ruchu;
→ nie lubi karaoke, bo uważa, że wybieranie podkładu muzycznego z gotowej listy jest ograniczające;
→ ma ponad 200 playlist na każdą okazję;
→ nie lubi, kiedy ktoś dotyka jej instrumentów bez pytania;
→ zawsze nosi przy sobie słuchawki;
→ ma tendencję do kupowania książek, których nigdy nie czyta, ale za to bardzo lubi je posiadać;
→ zapisuje przypadkowe myśli na paragonach i serwetkach;