Strona 1 z 1

We're all gonna die

: ndz lis 15, 2026 6:18 pm
autor: Samira Farhadi
pięć
 Ludzie mieli skłonność do przypisywania urodzinom specjalnych mocy lub wielkich uczuć. Niektórzy ich wyczekiwali, inni nienawidzili i woleli udawać, że te w ogóle nie istnieją. Natomiast stosunek Samiry do urodzin był po prostu obojętny. 
Nie uważała, aby było to święto, które należy świętować. Nie pchała się w końcu na ten świat, na którym już nic dobrego nie miało spotkać ludzi, w związku z czym z całą pewnością nie zamierzała tego celebrować. Co więcej, każdy kolejny rok przybliżał ją do śmierci. — I Samira wcale nie myślała o przyjemnej śmierci, we własnym łóżku, kiedy to będzie zasuszoną staruszką, a wiedziała, że czeka na nią śmierć bolesna i cierpiętnicza, jak na każdą inną osobę z ich pokolenia. Czas ludzi na Ziemi się kończył. Wyginęły dinozaury, a teraz mieli wyginąć również oni. Na własne życzenie zresztą. Zdecydowanie więc nie było czego świętować.
Jednocześnie jednak — być może za sprawą tej okropnej pop kultury i przekazów, które chcąc nie chcąc do Samiry trafiały przez długie lata — było w urodzinach coś przyjemnego. Tego jednego dnia miała się odrobinę większą władzę i więcej przywilejów niż w codziennym życiu. Był to dzień, kiedy bliskie osoby nie były w stanie wymigać się od spotkania, a co więcej, można było samodzielnie wybrać knajpę, w której chciało się świętować upić.
I chociaż Seema się wymigała — a w rzeczywistości została wysłana na bezsensowną delegację z pracy, przez co znajdowała się daleko poza Toronto — to River już nie mogła tego zrobić. Ba! Co więcej, została przez Samirę zmuszona do przyjazdu w najdalszą z dzielnic, gdzie żadna z nich na co dzień się nie zagłębiała. 
Znalezienie się z daleka od centrum miało jednak wiele plusów. Pierwszym z nich, były same ceny. Samira jako pracowniczka naukowa, żyjąca w pojedynkę i zdająca się na siebie, jednak na nie patrzyła i przeklinała pod nosem za każdym razem, kiedy zmuszona była płacić więcej za wodę, niż za piwo. Co więcej ani myślała wspierać te modne, instagramerskie knajpy, w których roiło się od pracowników korporacji, turystów i studenciaków, którzy żyli na garnuszku dobrze uposażonych rodziców. Ucieczka do Scarborough nie tylko gwarantowała więc oszczędność dla portfela, ale również pozwalała wesprzeć mały, lokalny biznes. Nie wspominając już o tym, że była to szansa na zjedzenie czego naprawdę dobrego.
Indyjską knajpę poznała zresztą dzięki Seemie. Była jedną z nielicznych w mieście, którą jej przyjaciółka akceptowała, dając jej swój znak jakości prawdziwej dziewczyny z Indii. No prawie prawdziwej.
Samira nie wątpiła, że gdyby nie były to jej urodziny, River nie dałaby się na to namówić. Dlatego może jednak warto było mieć od czasu do czasu swoje święto. Nawet jeśli teraz to Samira czekała na przyjaciółkę przed restauracją, paląc nieswojego Camela, którego najwyższa pora była spalić. 
Pisnęła z podekscytowaniem, niczym nastolatka, kiedy drzwi Ubera otworzyły się, ukazując wychodzącą z samochodu River. Uniosła przy tym wysoko ręce, sprawiając, że gepardzie futro, które na sobie miało, podwinęło się, odsłaniając jej brzuch i plecy. Zignorowała nagły chłód. I tak umrze przedwcześnie. 
Były daleko od centrum, nikt ich tu nie znał, Samira miała urodziny, co postarała się podkreślić dodatkowo kolorem swoich spodni. Mogła sobie pozwolić na odrobinę szaleństwa. Nie była jeszcze pijana — wbrew swojemu zachowaniu — co planowała jednak szybko zmienić. Objęła przyjaciółkę, gdy tylko znalazły się już obok siebie.
— Dorosłe życie jest chujowe. W ogóle się nie spotykamy. — Powiedziała w ramach powitania, po czym pocałowała River wprost w policzek, pozostawiając na nim błyszczący ślad od swojej lekko różowej, brokatowej pomadki, która w przypadku Samiry zdawała się być prawdziwą ekstrawagancją. — Zwykle albo nie malowała ust, albo robiła to intensywnie czerwoną lub bordową szminką. — I dlatego cudownie jest mieć urodziny! Wiem, że twój wychuchany tyłek w innych okolicznościach nie zawitałby tak daleko od centrum, ale pomyśl o tym z innej strony, tutaj nie będzie problemu ze znalezieniem stolika i co więcej, nie będziemy musiały czekać na to aż jakiś zblazowany kelner nas do niego zaprowadzi. — Był to kolejny z plusów. Wychodziło na to, że Samira powinna częściej uciekać z centrum na jedzenie. — Chcesz dopalić? — Spytała, wyciągając w stronę brunetki papierosa spalonego dotąd wyłącznie w jednej trzeciej. Przede wszystkim Samira nie paliła codziennie. Zwykle robiła to jednak okazjonalnie, podczas imprez, do alkoholu. Co więcej, nie paliła Cameli. I chociaż znawczynią papierosów nie była, to tym razem różnicę odczuwała aż nazbyt wyraźnie. 

River Cross

We're all gonna die

: wt lis 17, 2026 1:41 pm
autor: River Cross
Jak mogłaby odmówić świętowania? Nie musiała być zaproszona przez przyjaciółkę, żeby od razu zgodziła się na porządne zachlanie mordy. W sumie to dałaby się pociągnąć nawet komuś obcemu. W końcu to nie pierwszy i nie ostatni raz. Ale nie miała zamiaru w żaden sposób umniejszać Samirze. Spotkanie z nią musiało mieć w sobie coś z wyjątkowości, skoro sama dziewczyna stanowiła taki fragment życia Cross. Nie wierzyła w niezwykłą moc urodzin, ale zawsze traktowała te dni jako wyjątkowe. Swoje własne starała się celebrować hucznie, ale nie zapominała też o bliskich. Tym razem naprawdę musiała się postarać. Wiedziała, że Farhadi nie narzeka tylko dla picu. Ostatnio naprawdę rzadko się widywały i choć winę za to ponosiły obie, River czuła, że powinna jakkolwiek odpokutować.
Wybór lokalu jej nie zaskoczył. Wiedziała, że Samira zasugeruje coś dziwacznego i nie miała zamiaru protestować. Niech jej będzie. Fakt, że musiała tłuc się tam przez całe miasto też wcale nie był taki zły. W Scarborough bywała głównie przypadkiem i jakoś tak się to wszystko układało, że przytrafiały jej się tu wyjątkowo absurdalne sytuacje. Czy tym razem będzie tak samo? Oby. Ostatnie, na co miała ochotę, to nuda.
Uśmiechnęła się, gdy tylko usłyszała żywiołową reakcję na swój widok. Właśnie w taki sposób powinna być witana zawsze i wszędzie. Jak prawdziwa gwiazda, której obecności ludzie wprost nie mogą się doczekać. Chwilowo nie otrzymywała wiele tego typu nobilitacji, ale to był dobry początek. Podeszła do przyjaciółki i objęła ją mocno jedną ręką, bo w drugiej trzymała jakiś pakunek.
— Ja za tobą też — odparła. Oczywiście, że dorosłe życie wszystko utrudniało. Niby wolny zawód, który wybrała rysowniczka, powinien dawać jej sporo swobody i wolnego czasu, ale to wcale tak nie wyglądało. Roboty zawsze było sporo, a komiks, nad którym obecnie pracowała, pochłaniał jej dni i myśli tak intensywnie, że czasami zapominała, na jakim świecie żyła. Może nie byłoby między tą dwójką tak źle, gdyby od jakiegoś czasu Cross nie poświęcała sporej ilości wolnego czasu swojej nowej partnerce. Nie znosiła, gdy komuś resetował się mózg, gdy tylko wchodził w jakiś związek. Nie wolno w takich momentach zapominać o przyjaciołach. I co? Dawała kiepski przykład. Ale hej, pojawiła się tutaj. Zwarta, gotowa i z wyczyszczonym kalendarzem. Chciała dziś w całości należeć do Samiry.
— Masz urodziny, ale to ty rozdajesz prezenty? Zajebiście. Gdybym wiedziała, że gramy na takich zasadach, to oszczędziłabym naprawdę sporo czasu — przyznała, przejmując od niej niedopalonego papierosa. No patrzcie ją, jaką miała do przyjaciółki słabość. Nie była w stanie jej odmówić. No dobra, może to jednak kwestia słabości do fajek. Wsunęła ją między usta i chwyciła w obie dłonie sporych rozmiarów pudełko, z którym przyjechała. Było zawinięte w czarny, matowy papier i przewiązane bordową kokardą.
— Wszystkiego najlepszego. Oby patriarchat upadł i sobie głupi ryj rozwalił i takie tam, sama wiesz. Nie przekażę ci życzeń od Georgii, bo nam odmarzną dupy, zanim skończę, ale razem z Minju kazały cię wyściskać — powiedziała, gdy Samira przejęła od niej pudliszcze. W połowie komunikatu nawet zdała sobie sprawę, że będzie brzmieć wyraźniej, gdy wyjmie papierosa spomiędzy ust i będzie mówić bez niego. Położyła wolną dłoń na jej potylicy i nachyliła się do przyjaciółki, by złożyć krótki pocałunek na jej skroni, który miał być chyba streszczeniem życzeń od jednej z jej matek. Gerogia była jedną z bardziej entuzjastycznych i towarzyskich osób, jakie River kiedykolwiek w ogóle poznała. Rysowniczka ufała gustowi obu swoich matek, a jedna i druga bardzo ceniła Samirę... po prostu Minju wyrażała to dużo mniej entuzjastycznie, czyli bardziej po swojemu.
Dopalała podarowanego jej papierosa, przyglądając się Samirze rozpakowującej prezent. Papier otaczał spore pudło, w którym znajdowała się kurtka ze sztucznej skóry. Na jej plecach namalowana była grafika nawiązująca do jednego z dzieł Shirin Neshat. Ostry, szarpany styl jasno wskazywał na to, że całość została ręcznie namalowana przez River. Sama kurtka sprawiała wrażenie niedawno odrestaurowanej. Nie miała metek, zdecydowanie nie była nowa. Przy bliższych oględzinach dało się zauważyć takie drobiazgi jak fakt, że wszyty zamek jest dużo nowszy od reszty materiału. To oczywiście też była sprawka River. Oprócz kurtki w pudełku znalazło się też opakowanie kocich przysmaków z mięsa preferowanego przez Safonę.
— No chodź, piękna. Sprawmy kelnerowi rozrywkę, stając się dwiema piątymi klientów, jakich dziś pewnie obsłuży. — Wrzuciła niedopałek papierosa do stojącego obok kosza na śmieci i wyciągnęła rękę w stronę Farhandi, którą chciała pociągnąć za sobą do wnętrza lokalu.

Samira Farhadi

We're all gonna die

: wt lis 17, 2026 7:31 pm
autor: Samira Farhadi
 Samira nie miała wielkiego grona przyjaciół i znajomych. Bywała niezręczna społecznie, ale ludzi lubiła i co więcej, sama, mimo wszystkich swoich dziwactw, była również lubiana. Tym sposobem zaskarbiła sobie grono kilku najbliższych przyjaciółek. Królowała wśród nich oczywiście Seema, zyskując miano przyjaciółki jeszcze na pierwszym roku studiów, a niedługo wkrótce status najlepszej. Przyjaźniły się przez lata, niezależnie od tego, jak bardzo nie byłyby zajęte, a w ostatnim roku były bardzo — Samira w końcu najpierw dokończyła, a później obroniła doktorat, Seema natomiast zaczęła prawdziwe dorosłe życie, które wiązało się z własnoręcznym kupnem mieszkania, a później jeszcze przeprowadzką do niego. Oprócz jednak Shah, Samira miała również kilka innych, bliskich przyjaciółek. River była jedną z nich. 
 Przyjaźniły się niezmiennie na przestrzeni lat, swoją znajomość rozpoczynając jeszcze w liceum. Przetrwały wspólnie wielkie miłości, rozstania i milion przypadkowych przygód łóżkowych. I wszystko to oczywiście należało tylko i wyłącznie do River. Samira podobnych perypetii nie przeżywała, choć nie przyznawała się do tego nawet przed przyjaciółkami. Uchodziła po prostu za skrytą. Można było z nią porozmawiać naprawdę o wszystkim, ale kiedy ostatecznie padało w jej stronę jakiekolwiek pytanie na temat związków, miłostek, czy seksualnych doświadczeń, odwracała je szybko i skutecznie, w taki sposób, aby już po chwili nikt o nim nie pamiętał. Tym sposobem uchodziła za kobietę o lodowatym sercu — co było nadzwyczajnie nieprawdziwe! — i paradoksalnie przyjaźniła się z kobietami, które zakochiwały się szybko, często i niezmiernie intensywnie.
 I właśnie w ten sposób Samira chciała myśleć o nowej miłostce River, która, jak wiedziała, miłostką wcale nie była. Nie było to jednak coś, czym chciała sobie psuć nastrój w swoje urodziny, tym bardziej że już i bez tego miała powód do niezadowolenia.
 — Wiadomo, zakochana to już o przyjaciółkach nie pamięta. — Nie byłaby sobą, gdyby tego nie powiedziała, unosząc przy tym gęste brwi w surowej i poważnej minie, której jednak nie utrzymała długo. Oczywiście, że miała to za złe River, ale teraz, kiedy w końcu udało im się spotkać, nie zamierzała dawać jej bury. 
Roześmiała się, uszczęśliwiona. Wiadomo, prezenty nie były najważniejsze i Samira nie miała względem nich żadnych oczekiwań — a w większości przypadków w ogóle była ich przeciwniczką, ponieważ kupowanie czegokolwiek wyłącznie dla samego gestu, było dla Samiry wyrazem najgorszego konsumpcjonizmu, którego szczerze nienawidziła; i nie było to wcale przesadzone stwierdzenie. Prezenty od River były jednak szczególne. Po pierwsze, przyjaciółka znała ją na tyle dobrze, aby wiedzieć, z czego Samira zawsze gotowa była się ucieszyć, ale przede wszystkim, River sprawiała prezenty prawdziwie autorskie i niesamowite, a przy tym piękne i takie, obok których nie dało się przejść obojętnie. I właśnie dlatego już na sam widok paczki zawiniętej w czarny, matowy papier, oczy Sami wręcz się zaświeciły. 
— Pozdrów je koniecznie. Zresztą wiesz co? Sama to zrobię! Jutro do nich zadzwonię! — Rzuciła całkowicie szczerze. Odkąd jej kontakt z własnymi rodzicami osłabł, tym bardziej pogłębił się jej kontakt z rodzicami praktycznie wszystkich przyjaciółek. — Wiesz, jaki mam stosunek do urodzin, ale tylko z uwagi na te prezenty od ciebie, mogłabym je chyba jednak mieć codziennie. — Stwierdziła z zadowoleniem, jeszcze przez chwilę patrząc na przyjaciółkę, nim nie skupiła się w pełni na paczce, którą przejęła.
— Ja pieprzę, River, jest piękna! — Zachwyt Samiry był całkowicie nieudawany. Kurtka rzeczywiście była piękna w każdym cholernym calu. Sami przyjrzała się jej uważnie, poświęcając uwagę kolejnym elementom, po czym bez słowa przekazała przyjaciółce swoją torebkę, następnie nową kurtkę, aż w końcu zdjęła z siebie gepardzie futro, którym również obładowała kobietę, odbierając od niej swoją nową zdobycz. Ubrała ją, nim jeszcze zdążyła zaszczekać zębami. — I? — Spytała, okręcając się powoli, aby River mogła zobaczyć ją w całej okazałości, po czym sama spojrzała w dół, jakby chciała się obejrzeć. — No nie mogę, jest niesamowita! — Odpowiedziała sobie sama, wciąż pełna entuzjazmu. — Dziękuję! Serio! — Nie czekając, przytuliła się do przyjaciółki, a wkrótce potem odebrała od niej i torebkę, i futro, które włożyła do pudełka, w którym dostała prezent i ostatecznie je również przejęła. 
— Zaraz mi opowiesz o swojej wielkiej miłości… — Nie powstrzymała tego znaczącego spojrzenia. Było za wcześnie, aby była w stanie zaufać starej-nowej dziewczynie River. — Ale jako że dzisiaj są moje urodziny to ja zarządzam dla siebie pierwszeństwo. — Oznajmiła, otwierając drzwi do knajpy. W środku pachniało indyjskimi przyprawami. Samira nie miała wątpliwości, że będzie czuła ten zapach na swoich ubraniach i włosach już do końca dnia, ale nie zamierzała z tego powodu narzekać. Było to tego warte. — To żadna historia miłosna! — Uprzedziła, odwracając się gwałtownie.
W restauracji nie było pusto, a jednak nie brakowało wolnych stolików. Samira bezgłośnie wskazała na jeden z takich, który znajdował się najbardziej na uboczu, po czym ruszyła w tamtym kierunku, po drodze porywając jeszcze dwa zalaminowane menu. Po kelnerze nie było śladu, ale nie była to nowość. Musiał przepaść gdzieś na kuchni.
— Ogólnie to wszystko to historia, o której Seema nic nie wie i wolę, żeby jak coś to dowiedziała się ode mnie. — Zaznaczyła od razu. Fatalnie to brzmiało! Naprawdę fatalnie! — Więc powiem to, czego nigdy nie mówię: musi to zostać pomiędzy nami. — I Samira rzeczywiście nigdy tak nie mówiła, ponieważ miała skłonność do mówienia wszystkiego, co tylko przychodziło jej do głowy bez względu na konsekwencje. 

River Cross