the art of keeping your distance
: ndz lis 15, 2026 7:24 pm
T r z y tygodnie.
Nie liczył, ale doskonale wiedział ile dni spędził w towarzystwie Nory Alistair. Potrafił dokładnie powiedzieć, co robili, z kim się spotykali i ile słów zamienili od pamiętnych zakupów w luksusowym butiku, z którego wyszli z, kurwa, n i c z y m.
Jedyne, co stamtąd wynieśli, to potworny ból głowy Gavina, którego skutki odczuwał jeszcze następnego ranka.
Przez kolejne dni funkcjonowali obok siebie w dość osobliwym układzie, przypominającym życie dwóch ludzi, którzy dzielili tę samą przestrzeń, ale niekoniecznie mieli ochotę dzielić ze sobą cokolwiek w i ę c e j. Ona robiła swoje, on robił swoje. Nora wychodziła na spotkania, załatwiała sprawy zawodowe, odwiedzała ulubione lokale i realizowała plany, które najwyraźniej zmieniały się w zależności od jej aktualnego nastroju. Gavin pozostawał w pobliżu, pilnując, by żaden z tych punktów codziennego harmonogramu nie zakończył się czymś, co wymagałoby jego interwencji. Dawał jej dokładnie tyle przestrzeni, na ile sama mu pozwalała i nie próbował na siłę wkraczać w jej życie.
Był oszczędny w słowach, również w raportach przesyłanych jej ojcu; Arthur otrzymywał od niego krótkie wiadomości, pozbawione zbędnych szczegółów i komentarzy.
Bez zmian.
Jest spokojnie.
Po trzech tygodniach obserwacji coraz trudniej było mu znaleźć przekonujący argument przemawiający za tym, że taka forma ochrony rzeczywiście była konieczna. Nora nie wyglądała na osobę, która potrzebowała kogoś stojącego jej nad głową przez całą dobę, być może jej ojciec wiedział więcej niż zdecydował mu się przekazać, skoro w c i ą ż nalegał, by Gavin pozostawał jej cieniem.
Był nim więc nawet, gdy spotykała się z Timothym, a dzisiaj wypadała ich środa. Pozwalał im na więcej swobody, pozostając w odpowiedniej odległości i nie ingerował w spotkanie. Był niemal pewien, że Timothy nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, że mają ogon. Wydawał się wystarczająco inteligentny, by prowadzić interesy na Bay Street i wystarczająco zajęty sobą, by nie zwracać uwagi na samochód, który od czasu do czasu pojawiał się w jego polu widzenia.
Siedział którąś godzinę z rzędu w aucie zaparkowanym w niewielkiej odległości od domu kobiety; najpierw czekał, aż gołąbeczki znikną za drzwiami, później na to, aż Timothy łaskawie zakończy wizytę i wróci do siebie. Nie zamierzał nawet zgadywać, ile jeszcze czasu przyjdzie mu spędzić na obserwowaniu okien, ale z każdą kolejną minutą coraz bardziej przekonywał się, że powinien był wybrać sobie mniej wymagające zajęcie.
Zegarek wskazywał trzecią, kiedy dostrzegł światło zapalające się na ganku. Natychmiast wyprostował się na fotelu, odruchowo skupiając wzrok na wejściu i dopiero po chwili rozpoznał znajomą sylwetkę zmierzającą w jego kierunku. Westchnął ciężko, przesuwając dłonią po twarzy, bo była pieprzona t r z e c i a t r z y n a ś c i e, a Nora ubrana jedynie w piżamę, z jedwabnym czepkiem na głowie i kapciami w panterkę, właśnie przemierzała podjazd, ignorując panujący na zewnątrz jebany mróz. Mógłby przysiąc, że dostrzegł nawet pierwsze płatki śniegu wirujące w świetle latarni, choć równie dobrze mógł już doznawać odmrożenia mózgu i mieć halucynacje.
Zanim zdążyła dotrzeć do samochodu, wysiadł i zrobił w jej kierunku kilka kroków. - Wracaj do domu, jest, kurwa, pięć stopni na minusie - warknął, zniecierpliwiony przede wszystkim własnym zmęczeniem.
Nora Alistair