Strona 1 z 1

destroyer of fun and children's smiles

: ndz lis 15, 2026 7:47 pm
autor: laurie matheson
004
{outfit}


Koniec sezonu ligowego oznacza inne okołozawodowe aktywności, na które w napiętym harmonogramie treningów, meczy i wyjazdów brakuje czasu: reklamy, wywiady, występy w telewizji, udział w różnego rodzaju wydarzeniach. To właśnie w tych niedługich chwilach wytchnienia organizuje się takie akcje jak ta: szpitalne spotkania sportowców z różnych dziedzin z chorymi dziećmi, których życie toczy się głównie w szpitalu. Poza Lauriem są tu Ethan Clark i Doug Tremblay z Toronto Maple Leafs (hokej), Trey Jemison z Toronto Raptors (koszykówka) czy Kazuma Okamoto i Ernie Clement z Toronto Blue Jays (baseball) i inni lokalni sportowcy. Piłka nożna i reprezentant najważniejszej torontońskiej drużyny piłkarskiej nie wzbudzają nigdy takiego zainteresowania wśród kanadyjskich dzieciaków jak hokeiści, koszykarze i baseballiści, ale zawsze znajdzie się przynajmniej parę dzieciaków, które są zainteresowane spotkaniem z piłkarzem.
Piłkarz za to wydaje się skupiony trochę bardziej na tym, co dzieje się na ekranie jego telefonu. Nie przez cały czas; w większości słucha, co mali Tim i George mówią o swoich wrażeniach z ostatnich ligowych meczów, szczególnie wtedy, gdy mówią o tych bardziej udanych akcjach Lauriego. Uśmiecha się i słucha nawet wtedy, gdy schodzą na temat najświeższego nabytku Toronto FC: Gdybyście wypuścili Franklina na boisko, to na pewno byście przeszli dalej. Dobrze grał w tym meczu z Chicago Fire., ale coraz częściej spogląda na telefon, jakby miał w ten sposób przyspieszyć pojawienie się wiadomości. Oczekuje informacji od swojej menedżerki Sylvie, która w tym momencie negocjuje przedłużenie kontraktu reklamowego z producentem napojów izotonicznych i w tym momencie trochę za bardzo zaprząta to jego głowę. Stara się poświęcić dzieciakom jak najwięcej uwagi, ale gdy tylko na ekranie pojawia się wiadomość, sięga po telefon i odpisuje Sylvie, jednocześnie słuchając, co mówią do niego Tim i George, ale wydaje się, że do jego głowy trafia najwyżej połowa wypowiedzianych słów. Kiedy więc odkłada komórkę i odpowiada dzieciakom na ich pytanie, odpowiedź jest z nim kompletnie niepowiązana. Dzieci wydają się tym jednak niespecjalnie przejęte i trajkoczą dalej. Poświęca im aż osiem minut siedemdziesięcioprocentowej uwagi, zanim zauważa połączenie od Sylvie i przeprasza Tima i George, zanim podniesie się z miejsca, by odebrać telefon w odosobnieniu.
Po korytarzu przemieszcza się sporo osób: dzieciaków, sportowców czy dziennikarzy. Postanawia więc (i nie poświęca tej myśli w głowie zbyt wiele uwagi – mógłby wtedy dojść do wniosku, że nie jest to najlepszy pomysł) zajrzeć do pierwszego z otwartych pokojów.
– Dobrze wiesz, że przez Wasz wynik nie mamy najlepszej pozycji do negocjacji… – zaczyna Sylvie i pomija jedną kwestię, której Laurie jest świadomy – nie jest już najjaśniejszą gwiazdą Toronto FC, od kiedy w ich zespole, zupełnie niespodziewanie, w połowie sezonu, pojawił się Franklin Cosgrove. Teraz to o nim głównie rozpisują się magazyny sportowe.
Wydaje się, że i tak, zważywszy na okoliczności, wynegocjowała dość atrakcyjne warunki, ale Laurie nie jest z nich do końca zadowolony. Sylvie ma jednak rację – nie są w najlepszej pozycji do negocjacji. Powinien cieszyć się z tego, że kontrakt w ogóle został przedłużony. Rozmawia więc chwilę z menedżerką, dziękuje jej, choć bez większego entuzjazmu i już ma się z nią pożegnać, gdy zauważa, że ktoś wchodzi do sali, w której się znajduje. W całym zamieszaniu, jaki wywołuje, prowadzona przez niego rozmowa, nagły ruch sprawia, że niemal podskakuje, niefortunnie machając ręką przy stoliku nocnym obok łóżka. W ten sposób jakaś bliżej nieokreślona figurka stworzona najprawdopodobniej dziecięcymi rączkami z kasztanów, patyków i kleju, spada na ziemię. Próbuje ją złapać w locie, ale jedynie odbija się od jego ręki, przez co psuje się jeszcze bardziej.
– Cholera… – rzuca jedynie, patrząc na części figurki znajdujące się na podłodze, a potem na lekarkę, która pojawiła się w pomieszczeniu.

vera callahan