every little thing she does is magic
: pn lis 16, 2026 1:32 pm
001.
Dzwonek zawieszony nad drzwiami zasygnalizował, że ktoś właśnie wszedł do sklepu. Rebel wychyliła się zza regału, próbując dostrzec klienta i zakończyła połączenie krótką informacją, że porozmawiają później. Cosima Riot wydała z siebie jedynie cichy pomruk niezadowolenia, ale jej córka już tego nie usłyszała.
— Przyszłaś coś kupić, czy chciałaś mnie tylko zobaczyć? — zwróciła się do Milagros, która przechadzała się jedną alejką. Fontaine najwyraźniej miała słabość do muzyków, a tak się akurat składało, że Riot była muzykiem. I to w dość szerokim znaczeniu tego słowa. Potrafiła zagrać na każdym instrumencie, jaki kiedykolwiek powstał. Oczywiście niektóre wymagały od niej znacznie więcej cierpliwości niż inne. Opanowanie nyckelharpy czy żydowskiej harfy zajmowało jej trochę więcej czasu, ale ostatecznie nawet na nich potrafiła zagrać kilka prostych utworów.
Podeszła do małej lodówki, którą trzymała pod ladą i wyciągnęła z niej dwie szklane butelki coli. Podważyła kapsle kluczem od magazynku, a te z brzdękiem wylądowały na blacie. Rebel kiwnęła zachęcająco głową, dając dziewczynie do zrozumienia, żeby podeszła bliżej i podsunęła jej jedną z butelek.
— Co dzisiaj? CD? Winyle? Kasety kompaktowe? Klasyczny rock? Punk? Metal? — dopytała, przyglądając się uważnie twarzy Mili. Chciała wiedzieć, z jakim nastawieniem Fontaine przekroczyła próg jej sklepu. Może miała już coś konkretnego na oku, a może liczyła na to, że Rebel podrzuci jej kilka propozycji? W obu przypadkach była gotowa pomóc, choć oczywiście najpierw musiała ustalić, czego właściwie szuka. Nie ufała ludziom, którzy słuchali tylko jednego gatunku muzycznego i całkowicie zamykali się na inne. Ale to musiało być piekielnie smutne! Świat muzyki był zbyt bogaty, żeby ograniczać się do jednego kawałka tortu. Riot nie wyobrażała sobie takiego życia. Prędzej umarłaby, niż zapętliła się wyłącznie w jednym gatunku i przez resztę swoich dni odtwarzała w kółko te same brzmienia.
Milagros Fontaine