these are the moments we live for
: wt lis 17, 2026 12:11 am
Kolejne dni upływały mu bardzo intensywnie. Liczne spotkania, treningi na siłowni, symulatorze i torze, a do tego nowe kampanie marketingowe na sociale przed zbliżającym się wyścigiem w Makau wystarczająco uzupełniały mu kalendarz. Ponadto wciąż musiał szczególnie dbać o swój wizerunek i udawać zakochanego w pewnej ciemnowłosej wariatce, o którą wszyscy pytali.
Niestety w związku z napiętym grafikiem Luciena nie mieli szans spotkać się wcześniej i przede wszystkim porozmawiać. Rozmowa, na którą zdobyli się po sesji zdjęciowej, stanęła w martwym punkcie, pozostawiając po sobie niedopowiedzenia oraz niepewność. Musieli ją jednak na razie odsunąć na dalszy plan i skupić się na obowiązkach oraz poprawie jego reputacji. W obecnej chwili idealnie sprawdzało się tu określenie: czas to pieniądz.
Po wywiadzie kolejnym krokiem ku złagodzeniu wszystkich plotek na temat Spencera było wystąpienie wraz z Zoyą w podcaście. Tym razem Johnny przygotował ją na wszelkie pułapki wywiadowe, a także przekazał jej kopertę z odręcznym pismem Luciena podpisaną jej imieniem.
Kobieta mogła w niej znaleźć uroczą, własnoręcznie wykonaną kartkę, dokładnie jedną z tych, na które podczas kręcenia rolek gdzieś w środku miasta natknął się Lucien na jednym ze straganów. Po wdaniu się w krótką pogawędkę ze sprzedawczynią, pozwoliła mu wybrać coś dla swojej dziewczyny, ale… mężczyzna uśmiechnął się łobuzersko i nie pozwolił pokazać, którą wybrał.
Nagranie zdążyło już tego dnia obiec cały internet i stało się częścią marketingu, ale mężczyzna podczas wybierania wciąż kierował się tym, która kartka rzeczywiście mogłaby wywołać na twarzy Zoi uśmiech, choćby nawet taki w połączeniu z przewróceniem oczami. Zaangażował się w to dosłownie tak, jakby naprawdę byli razem.
W środku kartki wypisał krótką notkę.
Pomyślałem, że zasługujesz na coś nowego.
W wolnej chwili zajrzyj pod ten adres, będą na ciebie czekać.
Wybierz, co chcesz, resztę zostaw mnie.
PS. Nie przyjmuję odmowy.
Twój, L.
Pod adresem krył się jeden z najlepszych butików w mieście, w którym Zoya miała zrobić zakupy i odświeżyć swoją garderobę na rzecz wielu czekających ich wyzwań. Lista wieczornych spotkań oraz występ w podcaście były imponujące i zarazem przerażające, chciał więc jej możliwie osłodzić ten pełen pracy czas. Bez podtekstów i innych śmiałych wyznań. Obsługa została uprzedzona o jej przybyciu oraz dostała nakaz, żeby się nią odpowiednio zaopiekowali. W zamian otworzył u nich rachunek bez limitu.
Chciał zrobić dla niej coś miłego, a jednocześnie pozostawić sprawę w zawieszeniu na inny raz. Kartka miała być sygnałem, że wciąż o niej myślał, ale… musiał się skupić.
Ich kontakt nadal ograniczał się głównie do konkretnych informacji. Pisał jej, o której ją odbierze, a dopiero w drodze na miejsce, gdy w końcu dzielili krótkie chwile na osobności, zamieniali ze sobą kilka słów. Zawsze najpierw pytał ją, jak jej minął dzień, a potem wyjaśniał, z kim się widzieli i co to spotkanie miało na celu. Resztę czasu pozostawiali na lekkie rozmowy. Zupełnie, jakby żadne z nich intencjonalnie nie chciało poruszać trudniejszych tematów.
Podczas nagrywania podcastu wypadli naprawdę świetnie. Nie dało się nie zauważyć swobody i naturalnego magnetyzmu między nimi, a także wsparcia, jakie sobie dawali oraz lekkich przekomarzanek, dzięki którym całe ich publiczne wystąpienie wyszło bardzo przekonująco.
Był jej wdzięczny za to, jak się spisała. Tego samego dnia, po powrocie do domu, otrzymał zdjęcia z ich sesji oraz przedpremierowy numer magazynu. Rozsiadł się wygodnie w fotelu i zaczął je przeglądać. I wprost nie mógł się na nią napatrzeć.
Każde zdjęcie było majstersztykiem. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jej blask go przyćmiewał, na co lekko się uśmiechnął. Momentalnie powrócił myślami do powodu ich ostatniej scysji i westchnął ciężko, uświadamiając sobie, co musiał zrobić.
Następnego dnia z rana Zoya otrzymała wraz z najświeższym numerem gazety kolejną kopertę. Tak samo podpisana była jej imieniem, a w środku znajdowała się kartka, która w środku zawierała notkę.
Mały ptaszek powiedział mi, że Antoine nadal szuka modelki.
Powinnaś się zgłosić.
Może to właśnie Twój czas.
Yours, L.
Wraz z kartką dołączone zostało kilka nieopublikowanych zdjęć, przede wszystkim te, w których to ona stanowiła główną rolę. Dodatkowo w magazynie podkreślono markerem na żółto to konkretne zdanie.
Tak naprawdę jedyną stałą w całym tym szaleństwie była Zoya. Jej obecność i wsparcie wiele dla niego znaczyły. Równocześnie podczas każdej z kolacji utwierdzał się w przekonaniu, że tęsknił za n i ą oraz za lekkością ich relacji, którą widać było na opublikowanych przez nią zdjęciach na instagramie.
Świat, w którym Lucien stwarzał wiele pozorów, z każdym kolejnym dniem zaczynał go coraz bardziej przytłaczać. Narastające zmęczenie dawało mu się we znaki, sprawiając, że jego dotychczasowa energia podczas rozmów zaczynała gdzieś ulatywać, a sam on wydawał się trochę cichszy i nieco rozkojarzony. Te drobne niuanse mogło dostrzec tylko wprawne oko, bo starał się sprawiać wrażenie, jakby nie działo się nic takiego.
Działo się. Potrzebował oddechu. Potrzebował j e j. Tylko dla siebie, na jeden wieczór.
Tego dnia Zoya zamiast typowego smsa z godziną przyjazdu, na trzy godziny przed ustaloną kolacją otrzymała kolejną kartkę.
Mała zmiana planów.
Bądź gotowa o 20.
PS. Dziś możesz odpuścić sobie szpilki.
Yours, L.
outfit & music
O dwudziestej czekał na nią pod wyjściem z kamienicy. Tym razem przyjechał swoim turkusowym Mercedesem, którego świeżo odebrał z naprawy. Swoim zwyczajem oparł się nonszalancko o jego bok z rękami w kieszeniach, a gdy zobaczył ciemnowłosą w bramie, obdarzył ją szerokim uśmiechem.
— Cześć, Piękna — przywitał się i podniósł się z miejsca, gdy podeszła do niego bliżej. Sięgnął z tyłu za siebie i wyciągnął bukiet kwiatów, który wręczył jej do rąk. Na jej zaskoczone spojrzenie, uśmiechnął się szerzej. — Porywam cię. Jedziemy na randkę — stwierdził arogancko, na kilka sekund zawieszając spojrzenie na jej błękitnych oczach. Następnie podał jej dłoń, po czym otworzył jej drzwi do samochodu i pomógł wsiąść. Po chwili znalazł się po stronie kierowcy i wyjechał na drogę.
— Jak ci minął dzień? — zapytał, jakby nigdy nic, tak, jak robił to dotychczas.
Nie miał na ten wieczór jakichś ogromnych planów. Chciał po prostu zaznać trochę normalności, a jedynym towarzystwem, w jakim pragnął spędzić czas, była Zoya.
Zoya Weasley
Niestety w związku z napiętym grafikiem Luciena nie mieli szans spotkać się wcześniej i przede wszystkim porozmawiać. Rozmowa, na którą zdobyli się po sesji zdjęciowej, stanęła w martwym punkcie, pozostawiając po sobie niedopowiedzenia oraz niepewność. Musieli ją jednak na razie odsunąć na dalszy plan i skupić się na obowiązkach oraz poprawie jego reputacji. W obecnej chwili idealnie sprawdzało się tu określenie: czas to pieniądz.
Po wywiadzie kolejnym krokiem ku złagodzeniu wszystkich plotek na temat Spencera było wystąpienie wraz z Zoyą w podcaście. Tym razem Johnny przygotował ją na wszelkie pułapki wywiadowe, a także przekazał jej kopertę z odręcznym pismem Luciena podpisaną jej imieniem.
Kobieta mogła w niej znaleźć uroczą, własnoręcznie wykonaną kartkę, dokładnie jedną z tych, na które podczas kręcenia rolek gdzieś w środku miasta natknął się Lucien na jednym ze straganów. Po wdaniu się w krótką pogawędkę ze sprzedawczynią, pozwoliła mu wybrać coś dla swojej dziewczyny, ale… mężczyzna uśmiechnął się łobuzersko i nie pozwolił pokazać, którą wybrał.
Nagranie zdążyło już tego dnia obiec cały internet i stało się częścią marketingu, ale mężczyzna podczas wybierania wciąż kierował się tym, która kartka rzeczywiście mogłaby wywołać na twarzy Zoi uśmiech, choćby nawet taki w połączeniu z przewróceniem oczami. Zaangażował się w to dosłownie tak, jakby naprawdę byli razem.
W środku kartki wypisał krótką notkę.
W wolnej chwili zajrzyj pod ten adres, będą na ciebie czekać.
Wybierz, co chcesz, resztę zostaw mnie.
PS. Nie przyjmuję odmowy.
Twój, L.
Pod adresem krył się jeden z najlepszych butików w mieście, w którym Zoya miała zrobić zakupy i odświeżyć swoją garderobę na rzecz wielu czekających ich wyzwań. Lista wieczornych spotkań oraz występ w podcaście były imponujące i zarazem przerażające, chciał więc jej możliwie osłodzić ten pełen pracy czas. Bez podtekstów i innych śmiałych wyznań. Obsługa została uprzedzona o jej przybyciu oraz dostała nakaz, żeby się nią odpowiednio zaopiekowali. W zamian otworzył u nich rachunek bez limitu.
Chciał zrobić dla niej coś miłego, a jednocześnie pozostawić sprawę w zawieszeniu na inny raz. Kartka miała być sygnałem, że wciąż o niej myślał, ale… musiał się skupić.
Ich kontakt nadal ograniczał się głównie do konkretnych informacji. Pisał jej, o której ją odbierze, a dopiero w drodze na miejsce, gdy w końcu dzielili krótkie chwile na osobności, zamieniali ze sobą kilka słów. Zawsze najpierw pytał ją, jak jej minął dzień, a potem wyjaśniał, z kim się widzieli i co to spotkanie miało na celu. Resztę czasu pozostawiali na lekkie rozmowy. Zupełnie, jakby żadne z nich intencjonalnie nie chciało poruszać trudniejszych tematów.
Podczas nagrywania podcastu wypadli naprawdę świetnie. Nie dało się nie zauważyć swobody i naturalnego magnetyzmu między nimi, a także wsparcia, jakie sobie dawali oraz lekkich przekomarzanek, dzięki którym całe ich publiczne wystąpienie wyszło bardzo przekonująco.
Był jej wdzięczny za to, jak się spisała. Tego samego dnia, po powrocie do domu, otrzymał zdjęcia z ich sesji oraz przedpremierowy numer magazynu. Rozsiadł się wygodnie w fotelu i zaczął je przeglądać. I wprost nie mógł się na nią napatrzeć.
Każde zdjęcie było majstersztykiem. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jej blask go przyćmiewał, na co lekko się uśmiechnął. Momentalnie powrócił myślami do powodu ich ostatniej scysji i westchnął ciężko, uświadamiając sobie, co musiał zrobić.
Następnego dnia z rana Zoya otrzymała wraz z najświeższym numerem gazety kolejną kopertę. Tak samo podpisana była jej imieniem, a w środku znajdowała się kartka, która w środku zawierała notkę.
Powinnaś się zgłosić.
Może to właśnie Twój czas.
Yours, L.
Wraz z kartką dołączone zostało kilka nieopublikowanych zdjęć, przede wszystkim te, w których to ona stanowiła główną rolę. Dodatkowo w magazynie podkreślono markerem na żółto to konkretne zdanie.
A później przyszedł czas wielu oficjalnych spotkań. Nieznikające z twarzy uśmiechy, te same pytania o ich związek, rozmowy o sezonie DTM, przyszłym grand prix oraz przyszłości Luciena i Northstar Motorsport Foundation sprawiały, że wszystkie wieczory wyglądały bardzo podobnie. Odnosił wrażenie, że na miejscach naprzeciwko nich zmieniały się tylko twarze towarzyszy, od sponsorów związanych z motorsportem, po tych, którzy stanowili znaczący wpływ na fundację.Czasem trzeba pozwolić komuś lśnić takim blaskiem, na jaki rzeczywiście zasługuje.
Tak naprawdę jedyną stałą w całym tym szaleństwie była Zoya. Jej obecność i wsparcie wiele dla niego znaczyły. Równocześnie podczas każdej z kolacji utwierdzał się w przekonaniu, że tęsknił za n i ą oraz za lekkością ich relacji, którą widać było na opublikowanych przez nią zdjęciach na instagramie.
Świat, w którym Lucien stwarzał wiele pozorów, z każdym kolejnym dniem zaczynał go coraz bardziej przytłaczać. Narastające zmęczenie dawało mu się we znaki, sprawiając, że jego dotychczasowa energia podczas rozmów zaczynała gdzieś ulatywać, a sam on wydawał się trochę cichszy i nieco rozkojarzony. Te drobne niuanse mogło dostrzec tylko wprawne oko, bo starał się sprawiać wrażenie, jakby nie działo się nic takiego.
Działo się. Potrzebował oddechu. Potrzebował j e j. Tylko dla siebie, na jeden wieczór.
Tego dnia Zoya zamiast typowego smsa z godziną przyjazdu, na trzy godziny przed ustaloną kolacją otrzymała kolejną kartkę.
Bądź gotowa o 20.
PS. Dziś możesz odpuścić sobie szpilki.
Yours, L.
outfit & music
O dwudziestej czekał na nią pod wyjściem z kamienicy. Tym razem przyjechał swoim turkusowym Mercedesem, którego świeżo odebrał z naprawy. Swoim zwyczajem oparł się nonszalancko o jego bok z rękami w kieszeniach, a gdy zobaczył ciemnowłosą w bramie, obdarzył ją szerokim uśmiechem.
— Cześć, Piękna — przywitał się i podniósł się z miejsca, gdy podeszła do niego bliżej. Sięgnął z tyłu za siebie i wyciągnął bukiet kwiatów, który wręczył jej do rąk. Na jej zaskoczone spojrzenie, uśmiechnął się szerzej. — Porywam cię. Jedziemy na randkę — stwierdził arogancko, na kilka sekund zawieszając spojrzenie na jej błękitnych oczach. Następnie podał jej dłoń, po czym otworzył jej drzwi do samochodu i pomógł wsiąść. Po chwili znalazł się po stronie kierowcy i wyjechał na drogę.
— Jak ci minął dzień? — zapytał, jakby nigdy nic, tak, jak robił to dotychczas.
Nie miał na ten wieczór jakichś ogromnych planów. Chciał po prostu zaznać trochę normalności, a jedynym towarzystwem, w jakim pragnął spędzić czas, była Zoya.
Zoya Weasley