Strona 1 z 1

Who needs an eviction notice when your girlfriend is mental?

: śr lis 18, 2026 3:29 am
autor: Oscar Malone
Dzisiejszy dzień był dla Oscara niebywale intensywny. Najpierw rano przygotował naprawdę porządne śniadanie dla Patricka, który miał zostać w pracy trochę dłużej, a następnie zrobił mu nawet lunch w podzięce za możliwość dalszego mieszkania u niego. Napisał CV, z którym miał zamiar trochę pokręcić się po okolicy sprawdzając, czy nigdzie nie potrzebowali kogoś do pomocy. Zdawał sobie sprawę, że nie miał tam za wiele do umieszczenia, ale liczył, że do takich prac jak barista czy chociażby jakaś pomoc kuchenna nie trzeba będzie niczego więcej, niż stały adres zamieszkania, który aktualnie posiadał. Niestety, szybko okazało się, że był trochę w błędzie, bo jednak sporo miejsc, zwłaszcza takich lepszych, wymagało jakiegoś doświadczenia w parzeniu kawy. I tyle zostało z jego marzeń o szybkiej możliwości zarobku i dołożenia się do rachunków. Jak długo miał jeszcze żerować na dobroci Wooda? Wiedział podskórnie, że ten by go nie wyrzucił, ale Oscar czuł się sam z siebie źle, że nie był bardziej użyteczny. No bo ile można było szykować posiłki lub zajmować się sprzątaniem, byleby spłacić chociaż trochę coraz to intensywniej rosnącego długu? Nie chciał być nikomu niczego winien nawet, jeśli ufał Patrickowi bardziej, niż zapewne powinien.
Trochę rozczarowany, że nie udało mu się załatwić pracy tak, jak zakładał, skierował się w stronę mieszkania. zeszło mu dłużej, niż sądził, a przecież niedługo miał wrócić jego współlokator! Obiecał sobie, że zrobi mu takie fajne danie, które podejrzał w jednym z programów kulinarnych i trochę zaczął panikować, że się nie wyrobi. A co, jeśli będzie musiał pójść dodatkowo do sklepu, bo czegoś nie będzie w lodówce?
Kompletnie pochłonięty własnymi myślami nie zwrócił uwagi na dwóch wyjątkowo podejrzanie wyglądających kolesi, którzy czaili się w jednej z bocznych uliczek.
-Ty, to on! - doleciało do jego uszu, kiedy akurat ich mijał. i pewnie też zignorowałby to totalnie, gdyby nie został zaraz brutalnie i wyjątkowo boleśnie pociągnięty za ramię i rzucony na ścianę z takim impetem, że aż mu się narządy wewnętrzne pewnie poprzestawiały. Odetchnął gwałtownie, starając się odzyskać oddech czując, jak przy okazji ogarnia go przerażenia. Nadal w głowie miał wspomnienie tego jak jeszcze kilka tygodni temu został niemal skatowany na śmierć. Wtedy uratował go Stellan, ale teraz to Malone żywej duszy na około nie widział.
-Mylicie mnie z kimś, jestem pewien - zaczął, bo co miał robić? Nie było mowy, aby stanął z nimi do walki bo nie miał najmniejszych szans nawet przeciwko jednemu.
-Patrz ty na niego, jaki wyszczekany. Widać porządnie trzeba dać mu nauczkę - skomentował jeden.
-I jasno dać do zrozumienia, że powinien poszukać innego lokum - dodał drugi i w tym momencie Oscar poczuł, jak jego pięść boleśnie wbija mu się w brzuch. Wydał z siebie jęk, osuwając się na kolana. Łzy napłynęły mu do oczu, kiedy walczył o oddech. Kurwa, miał przerąbane.
-Widzisz, młokosie. Jakbyś tylko nie zadzierał z kim nie powinieneś to by nie bolało. Ty patrz, on ryczy - zarechotał wyższy z nich, na co jego kolega jedynie mu zawtórował.
-Mamy ci do przekazania jasną wiadomość. Masz się wyprowadzić od chłopaka, u którego mieszkasz. najlepiej dzisiaj. I zniknij z okolicy, bo wiesz, my to jednak nie lubimy jak ktoś obcy i brudny nam się tu panoszy - rzucił tęższy z mężczyzny, łapiąc Oscara za włosy i szarpiąc jego głową tak, by na niego spojrzał. - Taka ładna buźka nie zasługuje na obicie, ale mus to mus. Zlecenie trzeba wykonać - powiedział i wymierzył mu silny cios prosto w szczękę. Malone poczuł, jak zgrzytnęły mu zeby i był pewien, że jak ni będzie miał po tym wstrząśnienie mózgu.
-To jak? Skusisz się na naszą propozycję? - usłyszał pytanie, zanim został odepchnięty i z łatwością rzucony na mokry beton.


Patrick Wood

Who needs an eviction notice when your girlfriend is mental?

: śr lis 18, 2026 12:53 pm
autor: Patrick Wood
Po ostatnim spotkaniu, podczas którego próbował poznać Amber z Oscarem, miał mętlik w głowie. Tamtego dnia nie poznawał swojej dziewczyny i nie wiedział, jak powinien się zachować. Niby powinien stać po jej stronie w każdej sytuacji, ale Oscar był jego współlokatorem i obiecał mu, że może liczyć na jego pomoc. Miał problem, który musiał rozwiązać.
Rozmowa z Amber go zaskoczyła. Dziewczyna kilkukrotnie go przepraszała za swoje zachowanie, ponieważ źle zrozumiała całą sytuację. Miała wtedy trudny okres i uczepiła się myśli, że Oscar jest złodziejem, a z tej znajomości nie wyniknie nic dobrego. Dopiero kiedy ochłonęła w domu, zrozumiała, że popełniła błąd, ale bała się do niego odezwać. Wolała poczekać, aż to Patrick wykona pierwszy ruch i da jej możliwość wytłumaczenia się. Wood z jednej strony ją rozumiał, bo sam również zawinił, nie uprzedzając jej o obecności kogoś w swoim mieszkaniu. Jednak takie zachowanie wobec tak młodej osoby uważał za karygodne. Dopiero po blisko dwóch godzinach wymieniania argumentów postanowił jej wybaczyć. Przy okazji wygłosił krótki wykład na temat jej zachowania i przypomniał, że powinna przeprosić chłopaka przy najbliższej możliwej okazji. Nie zamierzał przecież wyrzucać go z domu na jej rozkaz, a zawsze mogli się dogadać w kwestii tego, by obecność Oscara nie przeszkadzała im w spotkaniach.
Zadowolony, że jego związek z Amber nie ucierpiał, a jemu samemu nie groziły już kolejne nieporozumienia między tą dwójką, mógł wreszcie odetchnąć z ulgą. Normalnie pracował, a po powrocie do domu przynosił zakupy, jeśli czegoś jeszcze im brakowało. Lubił dbać o bliskie mu osoby, a młody chłopak jak najbardziej się do nich zaliczał. Nawet jeśli nie miał jeszcze pieniędzy na czynsz, Patrick doskonale to rozumiał. Zdawał sobie sprawę, jak trudno było znaleźć pracę bez wymaganego doświadczenia, którego coraz częściej oczekiwano od kandydatów. Nie wyznaczał mu jednak żadnego terminu, w którym miał przynieść pierwszą wypłatę. Sam również od czasu do czasu rozglądał się za ofertami pracy niewymagającymi doświadczenia, żeby pomóc chłopakowi, gdyby ten nie znalazł niczego na własną rękę. Nie chciał jednak zbytnio się wtrącać, dopóki nie widział takiej potrzeby i Oscar sam nie poprosił go o pomoc.
Tego dnia miał w gabinecie tylko kilku kocich pacjentów, których wymiział przy każdej możliwej okazji. Może sam powinien pomyśleć o jakimś zwierzaku, zamiast rozpieszczać te należące do innych ludzi? Będzie musiał przedyskutować ten pomysł z Oscarem, jak tylko wróci do domu, bo była to całkiem kusząca wizja. Co prawda oznaczałoby to kolejną buzię do wykarmienia, ale zwierzęta były, jego zdaniem, o wiele łatwiejsze w obsłudze.
Zadowolony z nowego pomysłu, który zamierzał omówić ze współlokatorem, wracał spokojnie do domu, niosąc w dłoni torbę z przekąskami. Nie spodziewał się, że cokolwiek może zakłócić jego spokój, dopóki nie zobaczył Oscara leżącego na mokrym betonie, nad którym stało dwóch typów. Nie wyglądało mu to na przyjacielskie spotkanie. Patrick od razu wyczuł kłopoty i podbiegł bliżej.
— Hej, zostawcie go! — krzyknął, stając pomiędzy Oscarem a mężczyznami i rozkładając szeroko ręce w obronnym geście. Póki co nie wiedział, w jakim stanie był młody chłopak, ale za najważniejsze uważał pozbycie się tych dwóch typków.
— Nie mieszaj się, stary. To nie twoja sprawa — warknął jeden z nich, popychając Patricka, przez co ten lekko się zachwiał. Nie był szczególnie silny, ale jakoś radził sobie z agresywnymi psami, które trafiały do jego gabinetu.
— Moja. Nie macie prawa go krzywdzić. Idźcie sobie, bo wezwę policję — ostrzegł ich, ale na razie nie wyciągał telefonu. Dobrze wiedział, że gdyby to zrobił, urządzenie zostałoby zniszczone w tej samej chwili. Z drugiej strony liczył na to, że ktoś ich obserwuje i wzywa pomoc za niego.
— Ale się boję! Zmiataj stąd, zanim skończysz tak jak on! — warknął drugi, na co Patrick bez namysłu uderzył go pięścią w nos. Pierwszy z mężczyzn zamachnął się na weterynarza, ale ten zdołał zrobić unik. Gorzej poszło mu z kolejnym ciosem, który trafił go w bok głowy, tuż przy oku. W przypływie adrenaliny Patrick przestał zwracać uwagę na to, którego z napastników uderza. Wymachiwał pięściami na oślep, samemu obrywając jeszcze kilka razy, dopóki zza rogu nie wybiegł jakiś osiłek z psem i nie przepędził tamtych dwóch.
Patrick opadł na kolana, ciężko oddychając. Czuł, jak twarz mu puchnie, a ręce bolą niemiłosiernie od zadanych i otrzymanych ciosów. Zachłysnął się własnym oddechem i wypluł na ziemię trochę krwi. Dopiero kiedy nieco się uspokoił, przypomniał sobie o obecności Oscara, który wciąż siedział na betonie, wyraźnie wstrząśnięty całym zajściem. Patrick na kolanach doczołgał się do chłopaka i ujął jego twarz w dłonie. Dopiero teraz, z bliska, mógł dostrzec, jak bardzo Oscar był przerażony. Widok ten zabolał go chyba bardziej niż wszystkie ciosy, które przed chwilą przyjął.
— Nic ci nie jest? Dlaczego cię zaatakowali? — zapytał, przyglądając mu się uważnie, choć sam zapewne wyglądał znacznie gorzej. W jego głosie pobrzmiewał niepokój, ale też coś jeszcze. Poczucie winy, którego nie potrafił ukryć, nawet jeśli Oscar nie miał teraz głowy, by je zauważyć.

Oscar Malone

Who needs an eviction notice when your girlfriend is mental?

: czw lis 19, 2026 11:32 am
autor: Oscar Malone
Oscar nigdy nie prosił się o kłopoty, przynajmniej z założenia, ponieważ już jakiś czas temu zauważył, że był na nie zwyczajnie magnesem i odnosił wrażenie, że z każdym kolejnym robiło się coraz poważniej, jakby wszechświat badał jego wytrzymałość nie tylko psychiczną, ale i tę fizyczną, przy okazji pokazują mu, że nie ma co liczyć na inne traktowanie. Czy właśnie dla czegoś takiego opuścił swój rodzinny dom, w którym każdy kolejny dzień był walką o przetrwanie? Serio zaczynał myśleć, że wszystko posypało się w momencie, w którym bez słowa postanowił wyjść od swoich rodziców i już nigdy więcej tam nie wrócić. Bo co? Najpierw wylądował na ulicy, na której spędził ładnych kilka tygodni, przeżywając prawdziwe katusze starając się zdobyć pożywienie i utrzymywać typowy dla siebie fason, a teraz, kiedy zaczął uważać, że naprawdę mu się układało, czekało go kolejne starcie z rzeczywistością w postaci brutalnego napadu, którego nawet nie sprowokował! Jak miał myśleć pozytywnie, skoro nie dawano mu szans, by ten pozytywizm rozwinąć?
Wpatrywał się przez chwilę w swoich oprawców starając się znaleźć sposób, dzięki któremu mógłby się z tego wywinąć. Dodatkowo starał się zrozumieć co do tego wszystkiego miało jego mieszkanie tutaj. Serio aż tak komuś w budynku nie podobała się jego obecność, że trzeba mu było przetrzepać skórę? Przecież nie spędził tutaj nawet miesiąca, nie miał okazji poznać swoich sąsiadów, a i z mieszkania ruszał się raczej sporadycznie, nie do końca wiedząc gdzie właściwie miałby chodzić. Jakim więc cudem właśnie został bity za to, że tu przebywał?
Nie było mu dane dłużej się na tym rozwodzić, ponieważ w kolejnej chwili znowu poczuł na swojej twarzy pięść jednego z dryblasów. Zamroczyło go na chwilę i mógłby przysiąc, że zobaczył gwiazdy jaśniejsze niż na nocnym niebie. Głowa mu odskoczyła i w tym momencie cieszył się, że nie siedział przy ścianie, bo jak nic by w nią zarył.
Zakaszlał, oddychając głęboko. Za jakie grzechy, po prostu za jakie? wydawało mu się, że nie był takim złym człowiekiem, a jednak wychodziło na to, że wpierdol znacznie częściej, niż przeciętny kanadyjski obywatel.
-Wystarczy jedno słowo, cukiereczku. Jedno zapewnienie, że wyprowadzisz się z tego miejsca i po sprawie. nasza koleżanka chce mieć pewność, że zrozumiałeś - zapewnił go jeden z kolesi, ciągnąc mocno za włosy, by przypadkiem Oscar nie śmiał patrzeć w innym kierunku. z tym, że on już teraz miał problemy ze skupieniem swojego wzroku w jednym miejscu.
-Ale… czemu? - wyrzucił z siebie, bo wiadomym było, że Malone najpierw mówił, a później myślał, co musiało się spotkać z jawnym niezadowoleniem. Już wtedy w jego głowie zaczęła się kształtować myśl, która wcale mu się nie podobała.
-No patrz, nic do niego nie dociera. jeszcze się będzie pytał czemu, jakby to było ważne - westchnął drugi.
Chwilę później oscar pchnięty gwałtowniej rozłożył się na betonie niczym płaszczka. sekundę później jego ciało przeszył piorunujący ból, kiedy jedna z nóg trafiła go w brzuch. zakaszlał, starając się przy okazji złapać oddech. Zwinął się na betonie pamiętając o jednej zasadzie - zawsze chroń głowę.
Gotowy na to, że teraz dopiero zacznie się prawdziwy grad ciosów, skulił się bardziej, zamykając oczy. sekunda, dwie, trzy i nic się nie wydarzyło. uchylił powieki, dostrzegając postać, która zaczęła się miotać pomiędzy dwoma dryblasami. Od razu rozpoznał w niej Patricka. Co on tutaj robił? Czemu się mieszał, narażając?
-Patrick…? - wyszeptał, ale był pewien, że ten go nie dosłyszał. Nic dzienego, teraz był zajety walka o własne życie, a na dodatek dźwięk który wydał z siebie Malone nie brzmiał jakoś przekonywująco.
Nie miał pojęcia ile trwało całe zamieszanie, ale ostatecznie dwójka napastników została przepędzona, zostawiając dwóch pobitych chłopaków samych. Oscar przewrócił się na plecy, oddychając ciężko. Zaraz jednak podniósł się powoli przypominając sobie o obecności swojego wybawiciela, a zarazem współlokatora. Zaskoczony spojrzał na niego, kiedy ten wziął jego twarz w swoje dłonie. Jak miał nie sądzić, że ten człowiek to złoto, skoro nawet w takich chwilach najpierw myślał o innych? Aż mu się serce ścisnęło i oczy cudem nie zaszły łzami.
-Ja.. tak… nie martw się o mnie, najpierw zajmij się sobą. krwawisz - powiedział, palcem dotykając jego rozciętego policzka, z którego sączyła się krew. - I tutaj - dodał, przesuwając palec wyżej, tuż przy rozciętej brwi. - Przepraszam, że przeze mnie musiałeś się narażać. I dziękuję - westchnął. Że też musiał pakować w takie coś drugą stronę. - Nie wiem, wciągnęli mnie tu nagle - odpowiedział, z jakiegoś powodu zatajając, że w tym wszystkim mówili wyprowadzce i swojej koleżance, która zdaniem Oscara musiała mieć na imię Amber. - Chyba komuś się nie podoba, że tu mieszkam - westchnął, opierając czoło o ramię klęczącego przed nim chłopaka.

Patrick Wood