Strona 1 z 1

you're gonna lose your soul

: czw lis 19, 2026 11:17 pm
autor: Vincent Monroe
Odpoczynek był terminem, który mógł posiadać różną definicję czy przybierać różne formy.
Mógł być na przykład odpoczynkiem mentalnym, który wymagał od niego zatrzymania się przy Katji i przekazania jej kolejnych instrukcji. Wybrała parę przyjemniej wyglądających osób, które zostały oddelegowane do towarzyszenia Haze i jej młodszej siostrze w podróży do swojego mieszkania i późniejszej przeprowadzce - w zależności od nastawienia kobiety, mogli być zmuszeni do trzymania się na dystans. Był w stanie uszanować prośbę Violet, która domagała się kontroli nad własnym losem i niezależności, do pewnego stopnia - jeśli chciała, mogła nawet taszczyć walizki własnoręcznie, byle tylko jego ludzie mieli zabezpieczony obszar, w którym się znajdowała.
Nie zamierzał ryzykować.
Dopiero wtedy wrócił do własnego mieszkania. Pierwszą rzeczą, którą zrobił, było zgarnięcie telefonu porzuconego na kanapie - wraz ze szklanką drinka o właściwościach pobudzających, który smakował cierpko i słodko, a jednak po nieprzespanej nocy wchodził lepiej, niż powinien. Ekran urządzenia natychmiast zapełnił się powiadomieniami, nieodebranymi połączeniami i wiadomościami, z których część zdążyła już stracić na aktualności. Przejrzał je pobieżnie oddzwaniając tylko tam, gdzie rzeczywiście wymagała tego sytuacja, całą resztę zrzucając na równie wkurwionego i zmęczonego menadżera, który z pewnością zająłby się nimi lepiej od niego. Interesowało go głównie to, ile ponieśli strat poprzedniej nocy i którzy ludzie wymagali opieki medycznej, oraz czy ją otrzymali. Zadziwiająco strzelanina przyniosła zaledwie dwa trupy po ich stronie, co wyraźnie pokazywało, że mafia nie spodziewała się tak ostrej reakcji z jego strony i choć zabezpieczyli przyjęcie w należyty sposób, nie zakładał on uzbrojonego oddziału wpadającego nagle przez drzwi.
Dopiero po tym pozwolił sobie na prysznic.
Woda przyniosła niewielką ulgę obolałym mięśniom, ale nie była w stanie zmyć zmęczenia, które osiadło gdzieś głębiej, pod skórą. Wciąż nadwrażliwe żebra przypominały o sobie przy każdym, głębsyzm wdechu, a kiedy położył się na łóżku, jego ciało zareagowało na materac z wdzięcznością, której sam nie zamierzał mu okazywać.
A może to jej zapach, który pozostał na poszewce. Kształt jej sylwetki ułożony ze zmiętej pościeli, jeden, ciemny włos, który dostrzegł nim jego własna głowa spoczęła na poduszce, która wciąż pachniała n i ą.
Przespał może dwie godziny.
Nie była to szczególnie imponująca ilość odpoczynku, ale wystarczyła, by przestał mieć wrażenie, że samo funkcjonowanie wymaga od niego zdolności intelektualnych, które zaczęły mu umykać. Telefon, pozostawiony na szafce nocnej, przypomniał mu o swoim istnieniu jeszcze zanim zdążył na dobre otworzyć oczy, prowadząc go do drugiego miejsca, które uważał za swój dom - może nawet bardzije, niż tego.
Rapture.
Gdy przekroczył jego próg, klub przygotowywał się na ponowne otwarcie. Jego sale były puste poza pracownikami sprzątającymi bądź ogarniającymi dostawy - nic, czego nie widziałby setki razy od chwil, w której klub znalazł się w jego posiadaniu i zyskał nową nazwę.
Znacznie intensywniej było na jego zapleczu.
Korytarze były pełne ludzi postawionych w stan najwyższej gotowości. Było ich zbyt wiele, zbyt podzielonych względem panujących w środku nastrojów - niektórzy wyrażali niepokój, inni jakąś szaleńczą determinację, z którą planowali rozgromienie całej, pieprzonej mafii w Toronto. Tkwił gdzieś pomiędzy nimi, znajdując menadżera i zamykając się z garstką zaufanych ludzi we własnym gabinecie.
Odwet był nieunikniony.
Przez czas przekraczający dwie godziny, które przeznaczył na sen, zajmował się sprawdzaniem i zabezpieczaniem swoich inwestycji, przydzielaniem zadań wszystkim tkwiącym w gotowości ludziom, mnożeniem ochrony dla samego klubu. Dzwonił do ludzi, którzy uważali się za jego sojuszników by sprawdzić, ile w nich pozostało chęci do współpracy teraz, gdy Włoski moloch tkwił nad głowami ich wszystkich.
Po drugiej stronie również trwały porządki.
Z docierających do niego informacji wynikało, że w szeregach ’Ndranghety poleciało kilka głów, a odpowiedzialni za zabezpieczenie przyjęcia i dopuszczenie do tak dotkliwej kompromitacji ludzie zostali odsunięci, bądź usunięci z równania. Być może w ich wewnętrznych kręgach teraz prowadzone były wyliczenia ustalające, czy zniewaga, którą ich obdarzył, mogła być wykupiona pieniędzmi i kontaktami, czy musiała zostać przelana we krwi.
Nie zamierzał tkwić w klubie gdy Włosi nad tym dywagowali.
Hotel, który wybrała Haze, należał do tych niezgorszych. W zasadzie to utrudniało mu sytuację - pracownicy nie byli tak chętni do współpracy bez pokaźnej łapówki wręczonej samemu właścicielowi. Dowiedział się, w którym pokoju spała Haze, a także kto spał w reszcie pomieszczeń na jej poziomie.
Za jego uprzejmą prośbą, wzbogaconą dyskretnie podarowaną kwotą pieniędzy, wszyscy goście zostali przeniesieni gdzie indziej.
Jeden po drugim, dyskretnie, członkowie jego własnej organizacji wprowadzali się do pokojów na poziomie Haze. Odziani w normalne ubrania, nawet z pustymi walizkami, jeśli nie liczyć tkwiącego w nich uzbrojenia, przechodzili przez proces meldowania się i czystym przypadkiem otrzymywali klucze do pokoi, które nie zostały nawet porządnie wysprzątane po poprzednich lokatorach.
Nie odmawiał jej niezależności - ale w swojej potrzebie upewnienia się, że jest bezpieczna, również bywał pazerny.
R a n d k a.
Dopiero tkwiąc przed drzwiami jej hotelowego pokoju z dłonią wyciągniętą przed siebie zorientował się, że nie bywał na zbyt wielu randkach. W zasadzie na takiej nie był chyba nigdy.
A przynajmniej nigdy nie tkwił u drzwi kobiety z kwiatami w dłoni.
Choć zapukał w jej drzwi, nie tkwił bezpośrednio w przejściu. Zamiast tego odsunął się, plecami opierając o ścianę, nie chcąc, by ktoś niechciany, znajdujący wewnątrz, przypadkiem go dostrzegł - wątpił, by jej siostra pragnęła dostrzec osobę, z którą Haze zamierzała wyjść. O ile wyjdzie.
Jego włosy tym razem były idealnie ułożone, zarost zniknął ze szczęki. Czarne, idealnie skrojone spodnie i koszula w kolorze czerwonego wina z rozpiętymi górnymi guzikami wychylały się spod długiego, czarnego płaszcza, kończącego paręnaście centymetrów nad skórzanymi butami.
- Randka - przywitał się, koślawo, gdy uchyliła drzwi, licząc na to, że sarkastyczny uśmiech na jego twarzy przełamie niezręczność kwiatów, które wyciągnął w jej stronę. Kwiatów, na których się nie znał - były tam jakieś fioletowe i jakieś białe, mniejsze i większe. Polecenie wydane florystce brzmiało niech będą drogie, ale wyglądają na tanie i wyłącznie na samym środku tego bukietu pozwolił sobie wetknąć jeden fiołek, niemal ukryty pod wszystkimi innymi.

are you ready, my date?

you're gonna lose your soul

: pt lis 20, 2026 1:01 pm
autor: Violet Haze
Kiedy ostatnia z rzeczy, które uznała za najważniejsze, czyli takie, które faktycznie należało ze sobą zabrać podczas tymczasowej przeprowadzki do hotelu, została przeniesiona przez próg, została bez jednego z zadań, które trzymało ją w ryzach. Bez zadania, na którym mogła się skupić pozostawało to drugie – znacznie trudniejsze.
Rose nie mówiła wiele w czasie przeprowadzki. Violet monitorowała jej nastrój przez cały czas – od oświadczenia, że będą musiały się przenieść w bezpieczniejsze miejsce, do momentu w którym nastolatka zajęła sypialnię w hotelowym apartamencie. Gdy zniknęli obcy ludzie próbowała, na wiele sposobów, uruchomić w nastolatce jakikolwiek proces poza obojętnością.
Uruchomiła agresję.
— Możesz w końcu przestać?
— Z czym?
— Z tym wszystkim. Z pytaniem co pięć minut, czy wszystko w porządku. Nie jestem dzieckiem, Violet!
Drzwi zatrzaśnięte jej przed nosem w normalnej sytuacji uruchomiłyby zupełnie inny mechanizm. Reprymendę. Chęć rozwiązania konfliktu. W tym wypadku były dla niej jaśniejszym komunikatem niż jakiekolwiek wypowiedziane dotąd słowo i jakakolwiek emocja, której uporczywie dopatrywała się na twarzy siostry przez cały ten czas.
Potrzebowała przestrzeni.
I wydawało się to tak bardzo zrozumiałe. Tak bardzo jej własne. Ten mechanizm był tak podobny do tego, który działał w starszej Haze. Konieczność pokazania, że samodzielnie poradzi sobie z problemem; że jest przecież twarda. Nie potrzebuje litości.
Wycofała się spod drzwi i przeszła do pokoju dziennego z aneksem, w którym panował cały rozgardiasz.
Wieczorem wypowiedziane przez Monroe w kontekście dzisiaj stało się nagle problematyczne. Na tyle, żeby wyciągnęła z kieszeni telefon i go odblokowała. Na tyle, by wpatrywała się w listę kontaktów. Na tyle, żeby otworzyła okno z niedawno otrzymaną wiadomością z podpowiedzią co do miejsca, którą wyprosiła. Na tyle by kilkukrotnie rozpoczęła jedną, tę samą wiadomość na kilka różnych sposobów.
Obejrzała się w stronę drzwi sypialni, zza których dudniła muzyka. Kolejny wers wykrzykiwany przez Fagatę przyprawił ją o ból głowy. Zamknęła okno z wiadomością i napisała do siostry z pytaniem czy na pewno nie chce pogadać. Przewracające oczami emoji zinterpretowała jako nie. Zaoferowała więc pizzę na wieczór i możliwość oglądania filmów do późnej, acz sensownej godziny bez niej.
Po śmierci ojca nie sądziła, że ktokolwiek jeszcze wyśle jej emoji uniesionego kciuka.
Kolejne kilkanaście minut spędziła nad rozbebeszonymi torbami i walizkami, przeglądając swoje własne zasoby, ostatecznie uznając, że są żałosne. Pierwszym, realnym, plusem, jaki miało mieszkanie w centrum, a nie w Rexdale, była bezpośrednia bliskość sklepów.
Następne strzępy czasu, jaki jej pozostał, przeznaczyła na niezdrowo intensywne przygotowania. W międzyczasie jej siostra ani razu nie wyściubiła nosa poza swoją sypialnię, ale nie musiała. To starsza wrzuciła jej do środka torbę z zakupionymi przekąskami i napojami – tylko tyle zdołała zrobić, zanim kolejny zbuntowany okrzyk nie przegnał jej z przestrzeni zajmowanej przez nastolatkę.
Szelest reklamówki, który usłyszała, gdy aktualna piosenka miała się ku końcowy, pozwolił jej odetchnąć.
Serce podeszło jej do gardła, kiedy usłyszała pukanie do drzwi, choć spodziewała się że rozbrzmi, gdy chwilę wcześniej sprawdzała godzinę.
Nie czuła się absolutnie, pod żadnym względem, gotowa na jego przybycie. Miała wrażenie, że wszystko sprzysięgło się przeciwko niej – jej własne włosy, kosmetyki, nawet ubrania. Tak bardzo chciała wyglądać dla niego dobrze. Nagle jego wcześniejsze zapewnienia, że przecież zawsze wygląda dobrze przestało mieć znaczenie. To było absurdalne, bo wiedziała przecież, jak na nią patrzył, pamiętała jego dłonie na swoim ciele.
Ostatni raz wygładziła materiał czerwonej sukienki, choć nie dostrzegła na nim żadnego zagniecenia, po czym poprawiła kilka niesfornych pasm, które wymknęły się z upięcia. Jeszcze przez moment przyglądała się swojemu odbiciu, jakby mogła w nim odnaleźć coś, co pozwoliłoby jej poczuć się pewniej. Ostatecznie, nie znajdując już żadnego rozsądnego powodu, by dłużej zwlekać, odwróciła się od lustra i ruszyła w stronę drzwi.
Na jego widok żołądek ścisnął jej się tak gwałtownie, że przez moment zapomniała nawet o przygotowanym wcześniej powitaniu. Zupełnie irracjonalne zdenerwowanie, którego przy tym poziomie ich zażyłości być nie powinno podczas zwykłego przywitania, przybrało na sile, kiedy uświadomiła sobie, że teraz to on przyglądał się jej, a ona nie miała już możliwości poprawienia czegokolwiek.
Dopiero kiedy spojrzenie oderwało się od jego twarzy i opadło na trzymany przez niego bukiet, uświadomiła sobie, że nie tylko ona potraktowała dzisiejsze spotkanie z powagą, której żadne z nich dotąd nie przywiązywało do podobnych okazji.
Uśmiechnęła się, wyciągając w bezwiednym odruchu dłonie po bukiet.
— Kwiaty — odpowiedziała, bez większego zastanowienia, z powagą dorównującą tej, z którą przed chwilą wypowiedział swoje randka, najwyraźniej postanawiają ograniczyć dzisiejszą konwersację do pojedynczych rzeczowników.
Świadomość tego, jak ograniczył się jej umysł przyszła po trzech długich sekundach, które przeznaczyła kwiatom.
— To znaczy dziękuję — drgnęła, gdy zażenowanie trzasnęło w nią z impetem. Przyłożyła wolną dłoń do czoła, w wyrazie bezsilności wobec własnej głupoty. Policzki paliły gorącem wstydliwej czerwieni, która je ogarnęła. Ale kącik ust drgnął, układając się w wyraz zmieszanego rozbawienia. Odjęła rękę od czoła, przejmując bukiet oburącz. — Są cudowne — dodała już nieco przytomniej. Podniosła spojrzenie na niego, wciąż czując mrowienie na skórze policzków – pogodziła się z własną porażką. — Ty też wyglądasz... bardzo dobrze — przyznała, pozwalając sobie na krótką chwilę, by przyjrzeć mu się uważniej. Jej spojrzenie zatrzymało się na jego włosach. — Chociaż masz tutaj coś... — Uniósłszy dłoń, sięgnęła do jego czoła i z rozmysłem wysunęła z nienagannie ułożonej fryzury pojedynczy kosmyk, pozwalając mu opaść na znajome miejsce. — Teraz lepiej, nie dziękuj — oceniła z zadowoleniem, jakby rzeczywiście poprawiła coś, co wymagało jej interwencji, a nie zrujnowała jego uczesanie.
I like you better a little undone

you're gonna lose your soul

: pt lis 20, 2026 2:59 pm
autor: Vincent Monroe
Do samego końca normalność tego wieczoru była przez niego kwestionowana.
Sięgając po telefon po dwugodzinnej drzemce spodziewał się, że zastanie od niej wiadomość, w której spróbowałaby się od tego wykręcić. Pisząc jej, by ubrała się elegancko, ale nie wskazując konkretnego miejsca obserwował zachodzące po drugiej stronie telefonu procesy. Ikonkę przeczytania wiadomości, długą pauzę, a później trzy kropki zwiastujące niemożliwie długą wiadomość, którą pisała w odpowiedzi, by parę minut później otrzymać zwykłe potwierdzenie.
Był przekonany, że sprawdzając telefon więcej niż raz widział te trzy kropki koło jej nazwiska, jakby zbierała się w sobie by coś mu napisać, lecz żadnej innej wiadomości nie otrzymał.
Rapture z kolei próbowało zatrzymać go własnymi siłami. Avis znajdował kolejne tematy, którymi koniecznie on musiał się zająć, koniecznie w swoim gabinecie, po czym za każdym razem okazywało się, że wcale nie był do tego potrzebny. Co miał zrobić, zrobił - pozwolił nawet menadżerowi wydrzeć się na siebie w dość niepowtarzalnej okazji, która okazała się małą ceną za ochłonięcie przyjaciela, które nadeszło po tym.
Wyjeżdżając z własnego mieszkania jeszcze ostatni raz sprawdził telefon nim wsunął go do kieszeni spodni.
Pukając, wcale nie spodziewał się, że kobieta wyjdzie na zewnątrz gotowa na randkę. Haze nauczyła go, że logika bardzo często podlegała specyficznym zasadom, zrodzonym w umyśle skrajnie odmiennym od jego. Równie dobrze mogła stanąć w drzwiach w dresie, któremu nie dawała spokoju, by zestresowana spróbować wyjaśnić mu, że jednak musi pozostać ze swoją siostrą, że nie czuje się na siłach, bądź zwyczajnie wolałaby rozwiązać pieprzoną krzyżówkę.
Z pewnym nabytym pesymizmem nie spodziewał się t e g o.
Jego ciało stężało wraz z szczękiem zamka. Powietrze korytarza wypełnił zapach jej perfum, mocniejszy niż zwykle, zwiastujący jej pojawienie się jeszcze zanim przekroczyła próg. Odsunął się od ściany, odwracając w jej stronę, zawieszając na niej swoje spojrzenie gdy zamykała za sobą drzwi.
Ostatni raz wyglądała w ten sposób w Rapture, schodząc ze sceny w poszukiwaniu schowanego przez niego czeku, odmawiając mu butelki wody, jednocześnie tak wyróżniając się z otoczenia i wtapiając w jego świat w zupełnie inny sposób.
Czerwień sukienki przyciągnęła jego wzrok jako pierwsza, zaraz potem upięte włosy, kilka niesfornych pasm, które wymknęły się z fryzury, i rumieniec wyraźnie odcinający się na jej policzkach. Jego spojrzenie przesunęło się powoli po jej sylwetce, zatrzymując na szczegółach, które znał znacznie lepiej, niż mogłoby się wydawać. Długiej szyi, odsłoniętej teraz przez upięte włosy, delikatnych obojczyki, linii ramion, przy której jeszcze tego ranka znalazły się jego usta.
Tego samego ranka również była ubrana podobnie. Również miała na sobie ładną sukienkę, delikatny makijaż na twarzy, buty na obcasie. A jednocześnie nie mogła bardziej różnić się od tego, w jaki sposób prezentowała się wczorajszej nocy i w jakim stanie obudziła się w jego łóżku parę godzin wcześniej.
W tym wszystkim tkwił j e j element, przykryty nagłym zawstydzeniem tak, jak jej policzki przykryły się czerwienią.
A on nie potrafił doprowadzić się do porządku i udawać, że jego wzrok przesuwał się po jej sylwetce wyłącznie w kontrolnym geście, upewniając, jak zwykle, że wszystko było w porządku. Obserwował, jak sięgała do kwiatów by je odebrać. Nie miał pojęcia, czy były ładne, kwiaty w jego oczach były kwiatami, miały różne kolory i kształty, wszystkie były z grubsza takie same i spełniały tę samą funkcję. Nie przypominał sobie, kiedy ostatnio jakiekolwiek kupił - prawdopodobnie ostatnią okazją, na którą ich potrzebował, był czyjś pogrzeb.
- A powiedziałabyś mi, gdyby były brzydkie? - odpowiedział zaczepnie, podnosząc wreszcie wzrok ku jej twarzy znad dłoni, które zacisnęła na bukiecie. Dopiero wtedy dostrzegł na niej drobną ekspresję, gdy Haze wpatrywała się w coś ponad jego własnymi oczyma i jej brwi ściągnęły się nieco. Zamierzał zapytać, ale nim zdążył to zrobić, znalazła się bliżej, a jej palce sięgnęły w jego kierunku.
Gorąco rozlało się po jego ciele gdy bezwiednie pochylił się do przodu, umożliwiając jej wprowadzenie zmian, z którymi osobiście się nie zgadzał. Włosy powinny być przecież ułożone by, jak usłyszał przed laty wraz ze złotą poradą, łagodzić jego wiecznie wkurwiony wyraz twarzy i drapieżną urodę. Nie chciał przecież wyglądać g r o ź n i e .
Nie zrobił jednak nic, by ją powstrzymać. Był zbyt zajęty powstrzymywaniem samego siebie przed sięgnięciem własną dłonią do jej skrępowanej czerwonym materiałem talii.
- Minęła dopiero minuta, a tobie już coś we mnie nie pasuje, Haze. - westchnął, szelmowski uśmiech wpełzł na jego usta gdy dostrzegł ten uwolniony kosmyk włosów w polu swojego widzenia. Wykorzystał tę bliskość, jej dłoń oderwaną od bukietu, by przechwycić ją we własną i pociągnąć ją w stronę wyjścia. - Słyszałaś już kiedyś, że masz wysokie wymagania?

i'm no gentleman, but I can look like one

you're gonna lose your soul

: pt lis 20, 2026 7:41 pm
autor: Violet Haze
W życiu była już na kilku randkach. Kilkunastu. Była również w relacji romantycznej, innej niż podwórkowy ślub w piaskownicy. Wychodziła na imprezy i wydarzenia; flirtowała, bawiła się. Była po prostu ładną dziewczyną, która potrafiła cieszyć się życiem. Miała więc doświadczenie w randkowaniu, a jednak nic nie było w stanie, w najmniejszym stopniu, wyciągnąć z niej stresu, który zajmował coraz więcej przestrzeni w niej, im bliżej znajdowała się godziny spotkania.
Była pewna, że nie istniała rzeczywistość, w której kwiaty podarowane jej przez Vincenta Monroe, mogłyby się jej wydać brzydkie. Nawet odnaleziony pośród wszystkich ich kolorowych rodzajów fiołek nie wydawał się tak leniwym wyborem, za jaki uznawała go za każdym razem, gdy otrzymywała jakiś bukiet (nie to, żeby w życiu otrzymała ich zbyt wiele); W tym wypadku, w tej kompozycji, był dla niej przepiękny, nawet w tej swojej oczywistości. Nawet w tym banale, za który dotychczasowo go miała.
Postąpiła za nim korytarzem, rzucając tylko krótkie spojrzenie w stronę apartamentu z numerem, który należał tymczasowo do niej. Wróciła spojrzeniem do Monroe, zamykając palce na jego dłoni.
— Wiem. Tak wysokie, że potrafię wzgardzić nawet butelką wody — odpowiedziała z przesadnym dramatyzmem, od razu odpowiadając na ten luźny rytm rozmowy. Uśmiechnęła się, przyciskając ramieniem bukiet do siebie. — Takiego cię poznałam — dodała poważniej. Takiego zastała go w loży, w której znalazła się autentycznym przypadkiem, jeszcze zanim w ogóle zdecydowała się zabrać za to nieszczęsne zadanie. — I taki mi się podobasz.
Nie chodziło o drapieżność jego wyglądu nie całkiem. Pamiętała powierzoną jej opowieść o właścicielu warsztatu samochodowego, który przed laty próbował nauczyć młodego Vincenta Monroe, jak powinien wyglądać mężczyzna chcący przypodobać się dziewczynie. Pamiętała również, że według Raya najważniejsze były odpowiednio ułożone włosy, bo nawet jeśli nie miało się pieniędzy na drogie ubrania czy perfumy, grzebień kosztował przecież grosze.
Nie zamierzała oczywiście wprost podważać doświadczenia człowieka, który podobno włożył tyle wysiłku w to, żeby Monroe wyszedł na ludzi. Szczególnie że jego rady najwyraźniej nie poszły całkiem na marne, skoro Vincent rzeczywiście zadbał o każdy szczegół swojego wyglądu przed ich pierwszą randką.
Problem w tym, że ona poznała go z niesfornym kosmykiem opadającym na czoło. Bliżej mu było wtedy do niego samego. I być może Ray miał rację w kwestii kobiet. Po prostu nie przewidział, że któregoś dnia Vincent trafi na taką, która postanowi osobiście popsuć mu fryzurę.
Wspomnienie Raya, które przyszło samo, miało jednak również mniej przyjemną stronę, o której przypomniał jej nieznaczny ucisk pod żebrami, gdy w pamięci odezwały się słowa Vincenta z magazynu. Zdecydowała się to zignorować.
— Poza tym, nie czytasz pewnie magazynów dla nastolatek, ja niestety czasem muszę, więc ci powiem — pociągnęła dalej, by przypadkiem poprzednie wyznanie nie zdołało zawisnąć w powietrzu zbyt wyniośle; pozwalając sobie jednocześnie na drobny, lekki uśmiech — dziewczyny podobno wolą łobuzów. — Wzruszyła niewinnie ramionami. — I podobno to naukowo potwierdzony fakt.
Przy czym nazywanie Vincenta Monroe ł o b u z e m było mniej więcej takim samym niedopowiedzeniem jak nazywanie huraganu nieprzyjemnym wiatrem.
Zdecydowanie łatwiej przychodziło jej podsuwanie niezręcznych i niewinnych komentarzy dotyczących jego wyglądu niż zastanawianie się nad własnym.
Szczególnie że temu drugiemu poświęciła już dzisiaj zdecydowanie zbyt wiele uwagi, a mimo to, kiedy otworzyła drzwi, nie potrafiła powstrzymać się przed krótkim powrotem myślami do lustra, przed którym spędziła ostatnie kilkadziesiąt minut.
Wydawało jej się, że przyjrzał się jej uważniej, kiedy wyszła na korytarz. A jednak nie powiedział niczego, co pozwoliłoby jej pozbyć się wątpliwości, które jeszcze przed chwilą wydawały się całkiem nieuzasadnione. Przecież nie potrzebowała komplementów, żeby wiedzieć, że mu się podoba. Miała na to znacznie bardziej przekonujące dowody niż kilka uprzejmych słów.
Była oczywiście też ślepa, dzisiaj wyjątkowo.
— Popu też nie słuchasz, to widać — dodała, kiedy winda otworzyła się przed nimi, celem przewiezienia do lobby. — Dużo jest tam piosenek o tym naukowo potwierdzonym fakcie.
Trajkotała. Najprawdopodobniej szczebiotała więcej, niż powinna. I stało za tym tak wiele czynników, że nie potrafiłaby się zdecydować, który z nich najbardziej. Obwiniłaby, z pewnością, stres, ale przecież nie był jedynym winnym.
but mama im in love with a criminal