I didn't sign up to be your personal emergency contact
: pt lis 20, 2026 12:10 am
Nadal nie mógł uwierzyć, że zgodził się na to, by po ciężkim dniu w pracy fatygować się jeszcze do Huntera, który najwidoczniej postanowił uchlać się w trzy dupy, pewnie nie do końca zdając sobie sprawę, że pisze właśnie do Felixa. Nie podejrzewał, aby w tym wszystkim był kontaktem awaryjnym, a takiego z pewnością chłopak teraz potrzebował. Niestety, Felix był na tyle asertywny, że kiedy tylko okazało się, że Robertson ma poważne problemy z poprawnym pisaniem na telefonie, co oznaczało, że faktycznie spożył sporą dawkę alkoholu, analityk postanowił do niego zajrzeć chociażby po to, żeby upewnić się, że ten nagle nie udusi się wlasnymi wymiocinami, jesli tylko położy się w złej pozycji, zasypiając. Nawet, jeśli nie pałał do niego sympatią i nawet, jeśli hokeista miał go za pieska na posyłki, programista nie chciał dowiedzieć się z gazet, że jakiś mało rozsądny typ zakrztusił się i udusił we własnym mieszkaniu. Jego sumienie by mu nie pozwoliło na zignorowanie tego. Dodatkowo, jeśli biorąc pod uwagę, że to właśnie swoją pomocą Carlson miał spłacić dług, miał zamiar doliczyć to do rachunku i to nawet podwójnie, skoro był wzywany bez wcześniejszego uprzedzenia.
Nakarmił Lazarusa i Ruby, dając im dodatkową porcję mokrej karmy, przebrał się w coś porządniejszego (wcale nie chodziło o to żeby zaimponować Hunterowi - po prostu nie chciał przez miasto paradować w dresie) i był gotowy do wyjścia. Upewnił się jeszcze, że okna są pozamykane, sprzęt wyłączony i ostatecznie wyszedł, kierując się najpierw do sklepu, w którym miał kupić coś do jedzenia dla Robertsona. Nijak nie był w stanie dowiedzieć się od chłopaka czego też właściwie potrzebował, dlatego korzystając z internetu wsadził do koszyka wszystko, co mogło być idealna na kaca oraz tę przeklętą zupę, której ten potrzebował. Mógł kupić gotową, ale po pierwsze nie mógł żadnej znaleźć, a te w puszkach wydawały mu się zawsze obleśne i sam po nie nie sięgał, a po drugie wyczytał, że najlepszy będzie ciepły rosół, który niestety trzeba było ugotować samemu. Felix nie miał specjalnie rozwiniętych zdolności kulinarnych, ale może jeśli teraz niemal otruje Huntera, ten uzna, że już nie chce od niego żadnej spłaty, jeśli ma przy tym życie stracić.
Z zakupami udał się w kierunku mieszkania hokeisty, przy okazji wysyłając wiadomość do swojego najlepszego przyjaciela, informując go, gdzie będzie przez kilka kolejnych godzin i jeśli nie da mu znać przynajmniej dwa razy, że żyje, niech lepiej dzwoni na policję, bo pewnie został zamordowany - wszak po raz pierwszy miał zostać z Hunterem sam na sam i to na dodatek nie w miejscu publicznym, w którym w razie konieczności mógł śmiało krzyczeć po pomoc.
Wtaszczył się a odpowidnie pietro, uśmiechając miło do staruszki, która spojrzała na niego podejrzliwie, jakby oceniając czy powinna wypytać go, co tutaj robił czy jednak sobie darować. Liczył, że nie będzie się przesadnie interesowała, ponieważ samemu Felixowi żadne plotki nie były potrzebne.
Zapukał do odpowiednich drzwi, zaraz przypominając sobie, że przecież było otwarte. Już samo to wydało się Azjacie mało rozważne, bo skoro ten był pijany i ledwo kontaktował, to nie powinien umożliwiać potencjalnym włamywaczom wparadowania do siebie do mieszkania jak gdyby nigdy nic.
-Ale się urządziłeś - westchnął widząc rozwalonego na kanapie Huntera. Nie trzeba było być ekspertem, żeby stwierdzić, że nieźle poniosła go imprezka. - Mam dla ciebie wodę - powiedział i wyciągnął butelkę, podchodząc bliżej do chłopaka.
Hunter Robertson
Nakarmił Lazarusa i Ruby, dając im dodatkową porcję mokrej karmy, przebrał się w coś porządniejszego (wcale nie chodziło o to żeby zaimponować Hunterowi - po prostu nie chciał przez miasto paradować w dresie) i był gotowy do wyjścia. Upewnił się jeszcze, że okna są pozamykane, sprzęt wyłączony i ostatecznie wyszedł, kierując się najpierw do sklepu, w którym miał kupić coś do jedzenia dla Robertsona. Nijak nie był w stanie dowiedzieć się od chłopaka czego też właściwie potrzebował, dlatego korzystając z internetu wsadził do koszyka wszystko, co mogło być idealna na kaca oraz tę przeklętą zupę, której ten potrzebował. Mógł kupić gotową, ale po pierwsze nie mógł żadnej znaleźć, a te w puszkach wydawały mu się zawsze obleśne i sam po nie nie sięgał, a po drugie wyczytał, że najlepszy będzie ciepły rosół, który niestety trzeba było ugotować samemu. Felix nie miał specjalnie rozwiniętych zdolności kulinarnych, ale może jeśli teraz niemal otruje Huntera, ten uzna, że już nie chce od niego żadnej spłaty, jeśli ma przy tym życie stracić.
Z zakupami udał się w kierunku mieszkania hokeisty, przy okazji wysyłając wiadomość do swojego najlepszego przyjaciela, informując go, gdzie będzie przez kilka kolejnych godzin i jeśli nie da mu znać przynajmniej dwa razy, że żyje, niech lepiej dzwoni na policję, bo pewnie został zamordowany - wszak po raz pierwszy miał zostać z Hunterem sam na sam i to na dodatek nie w miejscu publicznym, w którym w razie konieczności mógł śmiało krzyczeć po pomoc.
Wtaszczył się a odpowidnie pietro, uśmiechając miło do staruszki, która spojrzała na niego podejrzliwie, jakby oceniając czy powinna wypytać go, co tutaj robił czy jednak sobie darować. Liczył, że nie będzie się przesadnie interesowała, ponieważ samemu Felixowi żadne plotki nie były potrzebne.
Zapukał do odpowiednich drzwi, zaraz przypominając sobie, że przecież było otwarte. Już samo to wydało się Azjacie mało rozważne, bo skoro ten był pijany i ledwo kontaktował, to nie powinien umożliwiać potencjalnym włamywaczom wparadowania do siebie do mieszkania jak gdyby nigdy nic.
-Ale się urządziłeś - westchnął widząc rozwalonego na kanapie Huntera. Nie trzeba było być ekspertem, żeby stwierdzić, że nieźle poniosła go imprezka. - Mam dla ciebie wodę - powiedział i wyciągnął butelkę, podchodząc bliżej do chłopaka.