I Don't Wanna Dance With You
: pt lis 20, 2026 2:00 pm
Zaklął siarczyście pod nosem, kopiąc w swoją szafę. Miał żmudną nadzieję, że jeśli wystarczająco się postara, dorobi się jakiejś kontuzji i nie będzie musiał wychodzić z domu na kolejną głupią lekcję tańca z Deanem. Bo tak, George znowu dał się namówić na randkę z tancerzem. Zamiast po prostu go zablokować lub zwyczajnie ignorować jego wiadomości, młody Azjata nadal utrzymywał z nim kontakt, chociaż tak uparcie twierdził, że nic między nimi nie będzie.
Dlaczego więc jego serce biło szybciej, kiedy na ekranie telefonu wyświetlało się imię Deana? Po ostatniej randce nie potrafił wyrzucić go z głowy. Za każdym razem, gdy zamykał oczy, wracał myślami do ich ostatniego spotkania. Do tego, jak tancerz odprowadzał go do domu, pilnując, by lekko pijany George nie zrobił sobie po drodze krzywdy, i do pocałunku w policzek na pożegnanie. Niby nic wielkiego, przecież to tylko policzek, a jednak jakimś cudem ten drobny gest sprawił, że serce w jego piersi wywróciło koziołka i nie chciało się uspokoić przez kolejnych dwadzieścia minut. Do tego dochodził prezent, który od niego dostał. Najpierw wrzucił go głęboko do szafki, żeby przypadkiem nie musieć o nim myśleć, ale już kilka minut później wyciągnął go z powrotem i od tamtej pory niemal się z nim nie rozstawał. Biedny barman nadal nie rozumiał, co takiego miał w sobie ten tancerz, że tak skutecznie burzył jego dotychczasowy spokój.
Wiedział, że w pewnym sensie podobają mu się mężczyźni, ale nigdy wcześniej z żadnym się nie umawiał i wciąż obawiał się, że coś źle interpretuje. Bo co, jeśli sam zacznie do kogoś podbijać, a ten okaże się w stu procentach heteroseksualny i obije mu mordę za zniewagę? Wolał unikać takich sytuacji, co w praktyce kończyło się na tym, że nie randkował wcale. Przynajmniej dopóki nie poznał Deana, który z jakiegoś niezrozumiałego powodu tak uparcie wpychał się w jego życie. Co gorsza, George zaczynał podejrzewać, że wcale mu to nie przeszkadzało.
Marudząc pod nosem, ubrał się w coś wygodnego, zabrał torbę z ręcznikiem i butelką wody, o której zabraniu przypominał mu tancerz, po czym wsiadł do auta i pojechał pod wskazany adres. Był pod wrażeniem, że Dean był właścicielem takiego miejsca. Oczywiście wcześniej sprawdził opinie, żeby upewnić się, że nie jest to jakiś zamaskowany burdel, w którym będą chcieli go wykorzystać, ale na szczęście nie znalazł niczego podejrzanego.
Westchnął ciężko, przekraczając próg budynku. Dean zapewnił go, że będzie to prywatna lekcja i nikt nie będzie im przeszkadzał. Jakby miało go to pocieszyć! Po tych słowach był wręcz jeszcze bardziej przerażony, że coś mu się stanie. Chociaż chyba Dean nie zamierzał wykorzystać go wbrew jego woli? Próbując w ten sposób dodać sobie otuchy, wszedł do jednej z sal, z której dobiegała muzyka.
Zatrzymał się w drzwiach, kiedy dostrzegł Deana ćwiczącego przed lustrem jeden ze swoich układów. Przesunął wzrokiem po jego sylwetce, mimowolnie podziwiając precyzję, z jaką wykonywał każdy ruch. Dopiero po chwili dotarło do niego, że tancerz nie miał na sobie koszulki. George poczuł, jak policzki momentalnie zaczynają mu płonąć. Odchrząknął, próbując zwrócić na siebie uwagę, i szybko przeniósł wzrok gdzieś w bok.
Cholera. Naprawdę nie był przygotowany na takie widoki.
— Mam nadzieję, że przynajmniej na czas lekcji zamierzasz się ubrać — rzucił, usiłując nadać swojemu głosowi obojętny ton. Nie chciał przecież, żeby Dean zorientował się, jak bardzo wytrącił go z równowagi.
Dean Vanberg
Dlaczego więc jego serce biło szybciej, kiedy na ekranie telefonu wyświetlało się imię Deana? Po ostatniej randce nie potrafił wyrzucić go z głowy. Za każdym razem, gdy zamykał oczy, wracał myślami do ich ostatniego spotkania. Do tego, jak tancerz odprowadzał go do domu, pilnując, by lekko pijany George nie zrobił sobie po drodze krzywdy, i do pocałunku w policzek na pożegnanie. Niby nic wielkiego, przecież to tylko policzek, a jednak jakimś cudem ten drobny gest sprawił, że serce w jego piersi wywróciło koziołka i nie chciało się uspokoić przez kolejnych dwadzieścia minut. Do tego dochodził prezent, który od niego dostał. Najpierw wrzucił go głęboko do szafki, żeby przypadkiem nie musieć o nim myśleć, ale już kilka minut później wyciągnął go z powrotem i od tamtej pory niemal się z nim nie rozstawał. Biedny barman nadal nie rozumiał, co takiego miał w sobie ten tancerz, że tak skutecznie burzył jego dotychczasowy spokój.
Wiedział, że w pewnym sensie podobają mu się mężczyźni, ale nigdy wcześniej z żadnym się nie umawiał i wciąż obawiał się, że coś źle interpretuje. Bo co, jeśli sam zacznie do kogoś podbijać, a ten okaże się w stu procentach heteroseksualny i obije mu mordę za zniewagę? Wolał unikać takich sytuacji, co w praktyce kończyło się na tym, że nie randkował wcale. Przynajmniej dopóki nie poznał Deana, który z jakiegoś niezrozumiałego powodu tak uparcie wpychał się w jego życie. Co gorsza, George zaczynał podejrzewać, że wcale mu to nie przeszkadzało.
Marudząc pod nosem, ubrał się w coś wygodnego, zabrał torbę z ręcznikiem i butelką wody, o której zabraniu przypominał mu tancerz, po czym wsiadł do auta i pojechał pod wskazany adres. Był pod wrażeniem, że Dean był właścicielem takiego miejsca. Oczywiście wcześniej sprawdził opinie, żeby upewnić się, że nie jest to jakiś zamaskowany burdel, w którym będą chcieli go wykorzystać, ale na szczęście nie znalazł niczego podejrzanego.
Westchnął ciężko, przekraczając próg budynku. Dean zapewnił go, że będzie to prywatna lekcja i nikt nie będzie im przeszkadzał. Jakby miało go to pocieszyć! Po tych słowach był wręcz jeszcze bardziej przerażony, że coś mu się stanie. Chociaż chyba Dean nie zamierzał wykorzystać go wbrew jego woli? Próbując w ten sposób dodać sobie otuchy, wszedł do jednej z sal, z której dobiegała muzyka.
Zatrzymał się w drzwiach, kiedy dostrzegł Deana ćwiczącego przed lustrem jeden ze swoich układów. Przesunął wzrokiem po jego sylwetce, mimowolnie podziwiając precyzję, z jaką wykonywał każdy ruch. Dopiero po chwili dotarło do niego, że tancerz nie miał na sobie koszulki. George poczuł, jak policzki momentalnie zaczynają mu płonąć. Odchrząknął, próbując zwrócić na siebie uwagę, i szybko przeniósł wzrok gdzieś w bok.
Cholera. Naprawdę nie był przygotowany na takie widoki.
— Mam nadzieję, że przynajmniej na czas lekcji zamierzasz się ubrać — rzucił, usiłując nadać swojemu głosowi obojętny ton. Nie chciał przecież, żeby Dean zorientował się, jak bardzo wytrącił go z równowagi.
Dean Vanberg