Strona 1 z 1

Days of (Our) Suzuki Lives

: sob lis 21, 2026 7:42 pm
autor: Fiji Zivai

- Cholera, Xola.. – jęknęła przywołując imię brata na widok bajzlu, który sama zrobiła w jego sypialni. Przewróciła wszystko do góry nogami, żeby znaleźć cokolwiek więcej na jego temat. Uzasadnić podejrzenia pani detektyw o tym, że brat prawdopodobnie nie popełnił samobójstwa. Szukała wszystkiego. Część rzeczy odłożyła na kupkę w myślach zatytułowaną – może być ważne – zaś resztę zostawiła dokładnie tam, gdzie rzuciła je w amoku podczas poszukiwań.
Znów była zła, rozgoryczona i przytłoczona, jak w dniu, w którym brata zabrała inna rodzina. Jak wtedy, gdy ojciec wyszedł z domu mówiąc im „Nie dam rady”. Jak w chwili, kiedy barykadowała się w pokoju, bo gość (nie ojciec) zastępczy lał swoją żonę.
Zivai siedziała po środku pokoju oparta o nogę łóżka i z dłońmi ułożonymi na włosach. Nerwowo paznokciami drapała skórę głowy tak intensywnie aż ta zaczęła palić ją z bólu. Miała ochotę płakać, ale nie potrafiła uronić ani łzy, co jeszcze bardziej ją frustrowało.
Z tego stanu wyrwał ją dźwięk powiadomienia na komórce. Spojrzała na ekran widząc wiadomość od aktualnej mamy, którą nazwała tak dopiero po sześciu latach od adopcji, lecz to godzina była zapalnikiem do gwałtownego zrywu Fiji.
Była spóźniona.
Cholera jasna.

Będąc w drodze napisała do Will, że już do niej pędzi.
Lubiła widywać się z Turner, ale nie była pewna, czy dzisiaj po przewaleniu rzeczy brata będzie w stanie wykrzesać z siebie coś więcej niż tylko marne uśmiechy. Mogłaby odwołać spotkanie, przełożyć na inny termin i dalej siedzieć w bajzlu, który zrobiła, ale egoistycznie potrzebowała zobaczyć się z kimś, kto oderwie jej myśli od tego wszystkiego.
Zapukała w drzwi garażowe, bo to właśnie tam umówiły się na spotkanie. Nie oficjalnie, ale bycie standardowym i oczywistym to nie codzienność, w której chciała żyć Fiji. Lubiła zaskakiwać zwłaszcza, że to co znajdowywała w sieci nie było w stanie zdziwić jej aż tak bardzo.
Stop.
Pokręciła głową na boki nie chcąc myśleć o tym, jak zepsuty był świat i codzienność.
Słysząc bzyczenie siłownika podnoszącego drzwi garażowe uśmiechnęła się pod nosem i kucnęła na tyle nisko aby było ją widać zanim brama uniosła się do połowy.
- Zamierzałam stać nonszalancko, żebyś mogła podziwiać moją cudną zagojoną buzię, ale nie mogłam się doczekać aż zobaczę twoją maszynę – stwierdziła cały czas kucając i choć wspomniała o motocyklu to zamiast na niego patrzyła prosto na Will. – Cześć piękna – dodała nim wstała na równe nogi. – Tobie też Miss Pandora. – Zaczepnie puściła do niej oczko tak, jakby poprzednie słowa były skierowane do motocyklu a nie do kobiety. Podczas jednego z ich spotkań obiecała, że już nie będzie tak śmiała. Nie będzie flirciarską babą, która nadmiernie kogoś komplementowała, co robiła automatycznie i niezwykle trudno było tego nie czynić w obecności Turner.
- Mam coś.. – Wyciągnęła rękę, w której trzymała szmacianą torbę. Czekała aż Will ją przejmie w środku znajdując prezent w formie pudełka z klockami Lego (klik). – To dobry początek, żeby zrobić makietę całego miasta. – Uśmiechnęła się jeszcze szerzej, co przyszło jej naturalnie. Nagle przez swe wygłupy i zaledwie dwa uśmiechy odnalazła w sobie ogromną łatwość w metaforycznym zatrzaśnięciu drzwi do domu brata. W zostawieniu za sobą tego, co dzisiaj starała się odkryć a co nadal było ogromną tajemnicą.
- Więc to jest twoje sanktuarium. – Zaczęła rozglądać się po garażu znów nieumyślnie wyłapując szczegóły; rozrzucone narzędzia do naprawy motocyklu, rdze na opartym o ścianę rowerze, torbę bardziej podróżną niż taką, w której by coś przechowywano i przede wszystkim – co uznała za najistotniejsze – pustkę w przestrzeni, którą większość zadomowionych osób wypełniałby po sam sufit. Garaż z reguły był jednocześnie graciarnią, czego nie zauważyła w tym miejscu i co dało Fiji do zrozumienia, że Will albo jeszcze się nie zadomowiła albo nie chciała tego robić.
- Przyniosłam też quesadilla gdybyś była głodna. Jak nie to możemy odgrzać ją później. – Wysoko uniosła reklamówkę z opakowaniami wypełnionymi dwoma porcjami zamówionego dania, które odebrała po drodze. Uznała to za dobre wyjaśnienie swego czterdziestominutowego spóźnienia, które wynikało z oczekiwania na jedzenie. Nie chciała z góry mówić o całym bajzlu związanym z bratem. Samo to, że powiedziała o jego śmierci to był duży krok. Ponadto wolała nie zrzucać na kobietę problemów z tego wynikających. Nie tak od razu. Być może nigdy. Sama nie wiedziała.
Przy Will niczego nie mogła być pewna.


Willa Turner