MAPLE HEARTS | PBF

Cora Marshall

Strzelił oczyma. Czas zastosować starą, bardzo dobrze znaną każdemu zasadę. Z terrorystami się nie dyskutuje. Zwłaszcza gdy zachowują się w ten sposób. Był dupkiem, z tym mógł się zgodzić. Z cepem w sumie też. Nie uważał się za osobę elokwentną. Potrafił nawijać dobre, momentami ambitne teksty, ale one nikogo by nie kupiły. Wolał pozostawić tę uwagę bez słów, skoro tuptała na niego niczym Majusia na dziki.
— Tak, tam mnie nie puszczają i bardzo kurwa dobrze — odparł rozbawiony jej słowami. Widocznie Cora była prawdziwą blondynką. Ciekawe, czy te odrosty to walka mózgu? Wątpił w to, że jakikolwiek by miała. Chociaż z tą głupotą było jej całkiem do twarzy. Głupiutka Cora Marshall. Pasowało mu to określenie do niej — no w programach muzycznych raczej nie macie — wycedził bez większego zastanowienia, strzelając oczyma. Gdyby usłyszał wywiad o fotowalice, na pewno zmieniłby kanał. Kto chciałby słuchać o czystości środowiska, nowej technologii? Dla niego było to nudne. Dziwiło go jedynie, że ona nie myślała w ten sam sposób.
— Skarbie, płyta Ci się zacięła. Ja bym pokorny, a to ty mnie cały czas obrażasz — nazwanie jej wariatką nie było jedyną obelgą, na którą był gotowy. Wystarczyło tylko jedno określenie, a sam odpaliłby wrotki. Tylko co ona miałaby nagrać? Ukorzonego rapera? Potrafił zachować się przed kamerą, był do tego ćwiczony. Nerwy umiał trzymać na wodzy, nie to co ta wariatka.
— Wiesz, to trochę przykre... — zaczął nagle Prince. Skrzyżował ręce na piersi i spojrzał na nią z uniesioną brwią. Chwilę tak wpatrywał się w nią w ciszy, po czym wesoło się roześmiał — tyle mówisz o moim digi dongu, że chyba chciałabyś się na niego nabić. Wiesz, jak to się mówi... — westchnął ciężko — głodnemu chleb na myśli — cały czas uparcie wracała do tematu jego seksualności. Powoli zaczynało go to męczyć. Tylko pokręcił krótko głową i westchnął cicho pod nosem. Chyba ta kwestia została zamknięta? Mógłby się z nią dłużej przepychać bardziej, ale chętniej zobaczyłby jej zamknięte usta. Może nawet jego wargami? Tyle że samobójcą nie był. Ta wariatka by go wykastrowała.
Nienawidził ciszy. Wcześniej czy później zaczynała dosyć mocno go nudzić. Teraz nie było inaczej. Musiał coś zrobić. Może dlatego na złość się do niej przytulił? Pachniała ładnie, a zapach był dla niego obezwładniający. Przytrzymał ją jeszcze mocniej, gdy poczuł jej szarpanie. Nie miał zamiaru jej wygrać. Skoro on pachniał ohydnie, to powinna mieć ten sam los. W końcu to była jej wina, prawda?
Jedną z dłoni przyciągnął ją jeszcze bliżej siebie, a gdy wymachiwała tym kijkiem przy jego twarzy, chwycił ją za dłoń. Popchnął w stronę ściany i dwoma dłońmi zagrodził jej ucieczkę. Dopiero wtedy się uśmiechnął. Tym typowym, zniewalającym uśmiechem. Patrzył przez krótki moment w jej tęczówki, po czym odchrząknął. Przez ułamek sekundy naprawdę chciał ją pocałować. Tylko powstrzymał się. Jeszcze ugryzłaby go kłami jadowymi, czy zamieniła w kamień jak jakaś meduza.
— Jak nie chcesz przyciągać idiotów, to sama zacznij wpierw się inaczej zachowywać — stwierdził finalnie i odszedł do mopowania. Tyle mógł jej powiedzieć.

Cora Marshall

Męczyło go to ciągłe gadanie Marshall. Ile mógł słyszeć jej pierdolenia? Aż chciało się zaśpiewać: one chcą miłości, a my nie! Znów krótka potyczka słowa, nawet zaczynała go bawić. Zdał sobie sprawę z jej słabych punktów i miał zamiar poważnie to wykorzystać. Raptem uniósł oba kąciki ust ku górze, wiedział jedno: z taką złością było jej naprawdę do twarzy.
— Lala, ale to ty próbujesz mi wmówić, że na Ciebie lecę — stwierdził, przechylając głowę. Czy tak nie było? Myślała, że zawartość jego kieszeni to digi-dong. Mogło nawet połaskotać mu to ego, że myślała w ten sposób o nim. Widocznie jego układ rozrodczy był w pełnej gotowości, by móc ją przyjąć. Choć bardziej go irytowała, to miała w tym swego rodzaju urok. Pewnie dlatego postanowił jej cały czas dogryzać — znowu głodnemu chleb na myśli? — spytał, prychając pod nosem. Faktycznie, pokazałby jej, czym naprawdę jest seks. Jako dziedziczka fortuny fotowalicznej z kim mogła się spotykać? Pewnie z jakimiś nudziarzami o imieniu Mark, Marcus, czy Frank. Co zabawne, był wręcz pewny, że z takim kijem w pośladku aż po gardło nie potrafiłaby się bawić. Była spięta, aż... chciałby móc ją rozluźnić.
Atmosfera między nimi stała się wręcz gęsta. Ani przez moment jego wzrok nie spadł z jej brązowych tęczówek. Miały w sobie pewien czar, urok. Nawet nie wiedział, kiedy mimowolnie zwilżył swoje wargi. Kiedy zamykała usta, była gorąca. Piękne, blond fale spływały jej po ramionach, a jej wargom ustom brakowało jednej rzeczy. Jego ust. Jednak odszedł. Miał w sobie jeszcze odrobinę szacunku.
— To ty patrzyłaś na moje usta — mruknął pod nosem, bo tak, zauważył to. Na jego twarzy wymalował się głupi uśmiech. Pożałował. Mógł przekroczyć tę granicę, może wtedy skutecznie zamknąłby jej usta na dłużej? Przestałaby go prowokować i mruczeć pod nosem kolejne pociski w jego stronę.
— Taa, jasne — mruknął, mopując w dalszym ciągu. Chwycił ten mop i wycierał, aż do usranej śmierci. Nawet nie wiedział, ile czasu dokładnie minęło... pół godziny? A może bardziej pasowała godzina? Długi był ten korytarz, a tiktok był taki interesujący. Chociaż cisza zaczęła mu doskwierać. Który to miał być pokój? Chyba dwanaście...
— No i spierdoliła — westchnął cicho, otwierając drzwi do pokoju. Spojrzał w łazience, pod łóżkiem. Jednak nie była słowna, a miała go pilnować. Machnął ręką i poszedł do szanownej pani kierowniczki — Kate, widziałaś gdzieś blondynkę, która miała mnie pilnować? — spytał, a wtedy ona wspomniała jej imię. Więc Cora. Tak się nazywała — Nie? — mruknął, unosząc jedną brew. Czyli dalej była gdzieś w budynku? Czyli nowa misja uratowania lali została odblokowana.
— A widziałaś gdzieś pościel i ręczniki? — spytał i dostał instrukcję dla cepa (którym podobno według Marshall był) i ruszył powolnym krokiem wzdłuż korytarza. Aż dotarł do kantorka, szybko i mocno otworzył jego drzwi. Bingo! A właściwie to, Cora!
— Serio? — spytał, wzdychając ciężko. On tu ciężko pracował, a ona zamknęła się w kantorku — PANI KIEROWNICZKO, ONA SIĘ MIGA OD PRACY!! — zaczął głośno krzyczeć na cały korytarz. Co złego to nie on przecież — hehe, poszła do domu — zarechotał pod nosem — czy chcesz zostać księżniczką, lala? — spytał, przechylając głowę. Przecież prawdziwy KSIĄŻĘ przyszedł właśnie ją uratować. Powinien dostać za to specjalne punkty sympatii — dobrze Ci idzie wpadanie w tarapaty — oparł się o framugę drzwi, wpatrując się w nią bacznie. Nie da jej stąd wyjść, musiał napawać się tym widokiem. Takiego zamku do ratowania księżniczki się nie spodziewał.

Cora Marshall

Patrzyłam jak jakiś debil oblizuje usta. Jasne, w ogóle jej to nie ruszyło. Prince był głupi. To fakt, ale nie na tyle głupi, by nie wiedzieć, że jest atrakcyjny. Piękny szeroki uśmiech, bujna czupryna włosów i niesamowicie dobrze zbudowane ciało. Aż dziwne, że po dragach był w stanie chodzić na siłownię i pamiętać o odżywkach białkowych. O dietach nie musiał, miał je w pudełkach zostawiane codziennie rano. Sam pewnie nawet jajecznicy, by nie zrobił.
Przez całą godzinę powtarzał sobie to jedno zdanie w głowie. Patrzyłam, jak debil oblizuje usta. Sama była debilką, nie, Cora była srebilką. Dodatkowo taką zwalającą całą robotę na niego. To całe mopowanie w ogóle mu nie szło. Może w jego trakcie przeglądał tiktoka, ale nie był człowiekiem pracy. Po co się właściwie myło podłogę? U niego zawsze była śnieżnobiała. Jakby tak się nad wszystkim zastanowić, pewnie nawet nie widział, jak sprzątaczki ją ogarniały. Wychodził, był syf, a kiedy wracał, nagle pojawiał się porządek. Tylko finalnie udało mu się posprzątać, mógł poszukać zaginionej laleczki. Westchnął ciężko, kiedy tylko ją zobaczył.
Jednak nie tęsknił.
Przechylił głowę, obserwując ją bacznie. Wstała, już znalazła się przy nim. Był wręcz pewny, że zaraz zacznie szczekać. Za to jej usta mogłyby robić przyjemniejsze rzeczy. Aż się wzdrygnął. Nie, brzydził się nią. Pewnie jakiś stary gach koło czterdziestki obracał dziedziczkę branży fotowalicznej i mówił jej wielkie słowa. Inaczej nie miałaby tak wielkiego mniemania na własny temat. Jakoś chłopak musiał to sobie tłumaczyć.
— Co nie zmienia faktu, że się opierdalasz — podsumował ją. Siedziała dobrą godzinę? No, przynajmniej jak wszedł, to wyglądała, jakby miała labę życia. Taka rozkraczona jak latawice na jego widok. Trochę go to bawiło. Była dosyć urocza, siedząc tak przygnębiona. Musiała czekać na prawdziwego królewicza, który musiał uratować ją ze smoczej wieży. Prawie jak Shrek. Tylko Williams nie przypominał Shreka.
— A wiesz co różni księżniczkę od królowej? — parsknął krótko pod nosem — pierścionek na prawej dłoni — konkretniej obrączka. Dlatego lord Farquaad kazał Shrekowi uratować Fionę. Tylko kiedy tak na nią patrzył, to nie rozumiał, czemu tu siedziała. Wcześniej tak krzyczała na niego, a teraz chciała pomocy?
— Jasne — mruknął cicho pod nosem, spoglądając na pościel — może nie powinnaś być lalą a krasnalem — dodał, unosząc jedynie kącik ust do góry. Dodatkowo jakimś Zrzędą, ale on chyba był smerfem. Prince nie wiedział, wzruszył ramionami i ruszył w stronę półki.
— Ej, gdzie ty idziesz — rzucił pod nosem, a kiedy tylko zobaczył ruch, chwycił ją za rękę. Cora zdążyła dotknąć drzwi, które zaraz się zamknęły — co próbowałaś zrobić? — spytał, patrząc w jej brązowe oczy. Przyciągnął ją jednym, krótkim ruchem, a dłonie położył na jej biodrach. Pasowały tu, prawie wręcz idealnie. Zacisnął dłonie mocno, by nie miała szans się od niego odsunąć. Nauczył się skubany, w jaki sposób powinien ją uciszać.
— Tak bardzo boisz się mojej bliskości? — zaśmiał się krótko pod nosem. W kantorku nie było dużo miejsca, a do niego znów dotarł jej perfum. Kojący, wręcz uspakajający. Aż chciał móc się schylić, by poczuć go intensywnie. Zmusił ją do wykonania kilku kroków, w końcu jej plecy delikatnie uderzyły o drzwi — boisz, że się rzucisz na mnie? — prychnął, unosząc jeden kącik ust. Bawiła go ta niezbyt skuteczna ucieczka. Skoro ona się go bała, miał zamiar to wykorzystać.