MAPLE HEARTS | PBF

✧｡･ﾟﾟ･༺✞♡✞༻･ﾟﾟ･｡✧
Tutaj postanowiła zostawić pole do popisu Cyrusowi.
Niech sam zdecyduje, z kim rozmawiał. To, że ona wiedziała, że z nią samą, z tą wersją, której jeszcze nie była w stanie mu kiedyś pokazać, było już sprawą podrzędną. Wiedziała, że nie polubiłby tej części jej osoby. Nie należała do tego wycinka jego życia, który chciał prowadzić. Zawsze i d e a l n y. Wszyscy mieli nad nim wzdychać. Nad jego wyglądem, nad stylem życia, który prowadził, nad tym, że u niego wszystko musiało być pod kontrolą. Wszystko miało swoje miejsce. Wszystko miało swoją funkcję. Ona też kiedyś miała ją mieć. Dekoracja u jego boku. Ale teraz?

Teraz w ogóle do siebie nie pasowali.
Wyglądała jak coś, czym Cyrus gardziłby jeszcze kilka lat temu. Wytatuowana, z mocnym makijażem, ciemnymi długimi włosami i strojem, który krzyczał chaosem na długo zanim ona zdążyła się odezwać. To nie była już ta blond Callie z naturalnym makijażem i kwiecistą sukienką, wyglądająca jak uciekinierka z little house on the Prairie. Teraz była najbliżej wersji siebie, jaką kiedykolwiek mogła być. Mógł więc zdecydować sam za siebie, czy chciał pociągnąć za spust i sprawdzić, czy da radę zmierzyć się z tą wersją, której jeszcze nigdy nie zaznał. Dawała mu wybór…

Szeroki uśmiech spowił jej usta, uwydatniając dołeczki w policzkach. Ha. Był zabawny. - jestem, a może właśnie nawiedzam cię jako duch z przeszłości, huh? Rozważyłeś tę opcję? - zerknęła mu prosto w oczy, przykładając dłoń do jego czoła, które było delikatnie ciepłe. Cholera. Pomimo tego, że właśnie z nim igrała, używając byle jakiego pretekstu, żeby go dotknąć, działał na nią w sposób, którego nigdy by się po sobie nie spodziewała. A może wręcz przeciwnie. Może dokładnie tego powinna była się spodziewać, bo Cyrus Lockhart zawsze działał na nią w ten sposób, bez pytania o pozwolenie. - Nie bądź taki pewny siebie, bo jeszcze ręka ci się omsknie, kiedy za bardzo zaczniesz fantazjować o moim ciele. - uniosła brew i parsknęła cicho pod nosem.

Był przystojny.
Jeszcze bardziej niż wtedy.
Wydawało jej się nawet, że jego niebieskie oczy nabrały większej głębi, ale może to były tylko promienie słońca odbijające się od tęczówek? Może ten cholerny fartuch, zapach jego perfum i fakt, że stał tak blisko, robiły z nią rzeczy, za które momentalnie chciała się wstydzić? Uczucie złości przepływało przez Callie małymi, wzmożonymi falami, jakby zbierały się gdzieś głęboko w niej, czekając, aż uformują tsunami. Ostatnią falę, która uderzy w niego z taką siłą, że już nic z niego nie zostanie. Potrzebowała tylko czasu. I planu. Musiała dowiedzieć się, jaka była jego słabość. A potem wykorzystać ją przeciwko niemu.

Przewróciła oczami na jego słowa i westchnęła głęboko. - Płaczę na bajkach, już nie przez niedorozwiniętych mentalnie chłopców - prychnęła. - Jeśli siedzisz na tej… hm… - Zmrużyła oczy, czytając nazwę oddziału, na którym pracował. - Neurochirurgii - dokończyła z lekkim uśmiechem. - to sam powinieneś wiedzieć, że kora przedczołowa u mężczyzn potrafi dojrzewać trochę później - Spojrzała na niego z miną mówiącą - widzisz? jednak nie jestem taka głupiutka, awhiii.- Miała sporo czasu na czytanie wszystkiego i niczego w psychiatryku. Poza tym chciała na własną rękę dowiedzieć się, co się z nią działo. Dlaczego nie była taka jak inni. Dlaczego była zniszczona
Lgnęła do niego.
Kurwa.
Rozum krzyczał nie.
Ciało wrzeszczało tak.
Dotyk jego dłoni na talii rozprowadzał przyjemne ciepło po jej organizmie. To, jak bezwiednie wplatała palce w jego włosy, jak wpatrywała się w jego oczy, zupełnie tak samo, a może nawet z większą ilością niewypowiedzianych emocji niż kiedyś, było niemal absurdalne. Jakby robiła to od zawsze. Jakby nie minęło osiem lat. Jakby ich ostatnie spotkanie nie zostawiło po sobie ruin, na których teraz próbowała stać pewnie. - Och, ale ja już nie potrzebuję na nic twojego pozwolenia, Lockhart - zacisnęła palce mocniej, ciągnąc go za włosy, po czym posłała mu słodki uśmiech. Gdy okazało się, że on również pamiętał to, co powiedział jej wiele lat temu, przysunęła się bliżej. - mhm… ale jeszcze nie sprawdziłeś, jak śmiertelna potrafię być, Cy. - Przejechała nosem po jego policzku, po chwili trącając swoim nosem jego nos. Jeszcze tylko jeden moment… jeden urywany oddech. Jeszcze jedna sekunda tej chorej bliskości, która pachniała zemstą i wszystkim tym, czego powinna się wyrzec już dawno temu…
Potem zawibrował jego telefon.
Callie odsunęła się i spojrzała na niego ostatni raz, - Miło było cię widzieć - rzuciła, choć jej ton sugerował coś zupełnie przeciwnego. Wyciągnęła kluczyki z torebki i odpaliła swoją różową hulajnogę. Zapomniała dzisiaj kasku, ale przecież nie będzie się przed nim z tego tłumaczyć, prawda? Już więcej nie spojrzała w jego kierunku. Po prostu ruszyła do domu. Tam, po kilku wymianach zdań z matką, która oczywiście musiała skomentować jej wygląd, twierdząc, że sama prowokowała ludzi tym, jak się ubierała, Callie ruszyła prosto do swojego pokoju. Zamknęła za sobą drzwi i nie wyszła z niego przez resztę wieczoru. Umyła się w łazience połączonej z sypialnią, zmyła makijaż i rzuciła się na kanapę przy ścianie (taka kjut fajna, zielona vintage), przeglądając reelsy na Instagramie. Próbowała udawać, że jej mózg nie wraca co chwilę do tego samego miejsca. Do parkingu… do jego dotyku… zapachu. Cyrus siedział z tyłu jej głowy…. Nie wierzyła, że doszło do ich spotkania właśnie w taki sposób. I jak na złość, jakby los nie zrobił dzisiaj wystarczająco dużo, na górze ekranu pojawiła się nowa wiadomość na Instagramie. Kliknęła ją odruchowo. Przez moment serce stanęło jej w piersi. Bo ją znalazł.

A wiadomość była od niego.
✧｡･ﾟﾟ･༺✞♡✞༻･ﾟﾟ･｡✧

goodbye

Jego myśli szalały.
Były niczym burza, rozprzestrzeniająca się ze wzmożoną siłą.
Czuł się, jakby został uwięziony w ciasnej celi, razem z Calliope przy swoim ciele. Jak miał myśleć trzeźwo, jeśli czuł jej zapach i miękkość skóry pod palcami?

Cyrus musiał oderwać od niej spojrzenie, bo za moment przestanie logicznie myśleć. Mężczyzna wbił ociężały wzrok w budynek szpitala, dzięki czemu poczuł, że powoli wraca z powrotem na ziemię. Czuł się tak, jakby dziewczyna wciągnęła go w pewien trans, z którego za parę krótkich chwil, nie mógłby się wyrwać nawet siłą. Szpital przypominał mu o tym, że nadal był w pracy; w środku czekali na niego pacjenci i przełożeni. Nie powinien wychodzić na zbyt długo i z pewnością nie powinien odpływać myślami do jakichś mało znaczących spraw. Im dłużej patrzył na Callie, tym bardziej zapominał o swoich obowiązkach i na samą myśl o tym, chciało mu się śmiać. Jeszcze nie tak dawno, nikt nie mógłby wyciągnąć go z budynku nawet jednym dobrym czy też logicznym pretekstem. A teraz wystarczyło zobaczenie Nerrazy, by samowolnie wyskoczyć zaraz za nią na parking. Nie mógł znieść myśli, że być może to ostatni raz, gdy ją widzi. Osiem lat rozłąki wystarczyło, by Cyrus na nowo nabrał ochotę, by zatrzymać ją w swoim życiu.

— Poradzę sobie, kochanie — powiedział, unosząc przy tym brew. Czuł, że rzeczywiście będzie plątać się po jego myślach tego dnia, ale nie zamierzał pozwolić sobie na to, by spieprzyć przez nią swoją robotę. Mógł więc fantazjować o jej szczupłym, wytatuowanym ciele i zrobić operację tak, jak został nauczony. Rezydent i tak pozwolił sobie na wiele tego dnia; zamiast zignorować ją, bo przecież tak sobie obiecał w przeszłości, kontynuował z nią tę przepychankę słowną, nie potrafiąc zamknąć ust nawet na sekundę. A co dopiero oderwać od niej ręce? Lockhart nie był człowiekiem, który biegałby za kobietami lub interesowałby się sprawami emocjonalno-miłosnymi. Zwykle rzeczowo przedstawiał swoje warunki i jeśli ktoś się zgadzał, robił to w pełni świadomie. W tym przypadku, nic nie szło po jego myśli i wcale mu to nie przeszkadzało, bo nie dość, że mógł sprawdzić sam siebie, to jeszcze dostawał to, czego podświadomie pragnął od wielu tygodni;

e k s c y t a c j i.

Słysząc jej wyjaśnienia, Cy uśmiechnął się szeroko i cmoknął z aprobatą, jakby był mile zaskoczony, że Callie zdołała doinformować się w co poniektórych kwestiach. Nie zamierzał dyskutować z nią jednak o medycznych kwestiach — robił to wystarczająco często w budynku tuż za nią. Pozwolił jej na tę próbę dogryzania, z trudem powstrzymując się, przed poklepaniem jej po głowie.

To niezwykłe, jak łatwo odnajdywali się w swoich ramionach po takim długim czasie nieobecności. Właściwie to szło im to o wiele lepiej niż wtedy, gdy rzeczywiście byli razem. Cyrus nigdy nie trzymał jej tak blisko siebie, podziwiając jej urodę i każdy aspekt, który przyciągał jego wzrok. Nigdy nie miał ochoty zbliżyć do niej swoich ust, by złożyć długi pocałunek na jej policzku. Był ciekaw, jak mogła wyglądać jej skóra, gdyby tylko wycałował jej każdy milimetr… Stop. Lampka w jego głowie migotała na czerwono, próbując znowu go obudzić. Znowu to zrobił i to w ciągu zaledwie trzydziestu minut; odpływał myślami w nieodpowiednie rejony z równie nieodpowiednią osobą. Cholera jasna.

To jak bardzo podobało mu się, gdy ciągnęła za jego kosmyki, przechodziło ludzkie pojęcie. Czy to nie dziwne, że w jego głowie pojawiły się obrazy, przez które sam niedługo usiądzie naprzeciw Bowena? Igrała z nim. Bawiła się. Robiła to jeszcze perfidniej niż on kiedykolwiek wcześniej, a mu się to p o d o b a ł o. — Jeszcze — powtórzył jak ostatni wariat.
Pieprzyć to.
Była tak blisko niego, że wystarczył jeden ruch, by ją pocałować. Jak wiele mógłby teraz stracić? Nic. Mógłby jedynie zyskać, sięgając po to, czego tak bardzo teraz chciał. I gdyby nie ten pieprzony telefon, który od dobrych dziesięciu minut regularnie dzwonił, to zrobiłby to. Cholera, nic by go przed tym nie powstrzymało.

Wszystko poza Callie, które odsunęła się i zniknęła, nim Cyrus zdążył poukładać swoje myśli. Co się do kurwy nędzy wydarzyło?

Lockhart próbował skupić się na pracy. Boże, chyba nigdy nie czuł się tak rozbity jak po powrocie ze spotkania z Calliope. Wypił kawę, a później poszedł na obchód ze swoim przełożonym. Miał wrażenie, że osiem godzin, ciągnęło się jak szesnaście kolejnych. Zwariował. Tego samego wieczoru, siedząc w swoim salonie ze szklanką whiskey w swoich palcach, nie myślał o niczym innym jak o niej. Chciał więcej. Więcej dotyku. Więcej tych irytujących tekstów. Więcej jej widoku, który w pewien sposób go rozgrzewał. Chciał, żeby znów nie mogła się mu oprzeć. Chciał znów mieć ją w garść. Naprawdę desperacko tego chciał.

koniec

calliope