Girl, it's so confusing sometimes to be a girl
: ndz sty 11, 2026 2:44 pm
Była kompletnie zaaferowana tą sytuacją. Wyraźnie nie kontaktowała ze światem, nie dając mu nawet możliwości dobicia się do jej głowy. Równie dobrze mogłaby się teraz rozpętać wojna za oknami, a do April by do nie dotarło. Odlatywała w krainę własnych fantazji, choć to wszystko działo się przecież na jawie. Pozwoliła sobie chyba polecieć nieco za wysoko, bo nawet nie zauważyła, kiedy Bonnie zdjęła z siebie bluzę i zaczęła wymagać od niej ściągnięcia swetra. Zamrugała niepewnie, z początku nie do końca pojmując, czego od niej chciała i co właściwie było do zdjęcia. Palce przyjaciółki zaciśnięte na materiale ubrania nieco ją otrzeźwiły.
— Zrobiłaś się strasznie agresywna w tym flircie. — Prychnęła rozbawiona, posłusznie podnosząc ręce, by Bonnie wreszcie mogła dopiąć swego. Jej niecierpliwość wywołała przyjemny ścisk w żołądku, który udowadniał April, że to wszystko działo się naprawdę i powinna wreszcie wrócić na ziemię, bo przegapi zdecydowanie zbyt dużo. A tego by sobie przecież nie darowała. Wplotła palce w jej włosy, odchylając szyję, by dać do niej swobodniejszy dostęp. Pocałunki były przyjemniejsze niż każdy buch z blanta, którym zachwycała się wcześniej. Rozkosz, którą czerpała z bliskości Miller nijak miała się do wszystkiego, co dał jej do tej pory ten dzień.
— Czyli mamy jakieś dwadzieścia minut? — Nie spojrzała na telefon, ale domyślała się, że aplikacja mogła informować, że jedzenie było już w drodze. Nawet najlepsza pizza na planecie nie była argumentem, by teraz przerywać. Kurier będzie musiał najwyżej poradzić sobie z odrzuceniem, jeśli się pospieszy i zjawi pod drzwiami zbyt szybko.
Powiadomienie jej nie zmartwiło, a raczej zachęciło do działania. Nie chciała, by przyjaciółka myślała w tym momencie o jedzeniu. To ona miała stać się centrum tej chwili, a nie jakaś durna dostawa. Ujęła jej twarz w dłonie, znów łącząc ich usta w zachłannych pocałunkach. Jej dłonie krążyły po nagich fragmentach ciała, jakby jeszcze miała w sobie resztki wstydu, które nie pozwalały jej popchnąć tej sytuacji dalej. Zegar jednak tykał, a każdy moment zwłoki mógł okazać się czymś, co rozbije bańkę tego szaleństwa i wrzuci je z powrotem do szarej codzienności.
Szarpnęła w końcu za skraj jej legginsów. Poczekała, aż Bonnie uniesie nieco biodra i wreszcie zsunęła kolejną niepotrzebną warstwę, pozwalając jej opaść gdzieś tam na podłogę. Znów przylgnęła do niej cała, rozkoszując się ciepłem jej nagiej skóry. Jej dłonie sunęły po gładkiej skórze bioder, zaciskając się na nich zaborczo, jakby chciała zostawić na nich trwały ślad. Przesunęła opuszkami palców po wewnętrznej stronie uda dziewczyny, czując w sobie drżącą ekscytację. Przestał się wreszcie wahać, jej ruchy były zdecydowany, dyktowane impulsami. Odsunęła się od niej tylko na moment, by móc przyjrzeć się jej w tej nowej sytuacji. Nie żeby widziała jej ciało pierwszy raz na oczy, nie odkryła też niczego nowego, w końcu podobała jej się od dawna. To było jednak nowe wspomnienie, całkowicie odmienny kadr, który chciała zachować w pamięci.
— Jesteś oszałamiająca — zapewniła szeptem, nie próbując nawet kryć zachwytu, który błyszczał w jej oczach. Kilka minut wcześniej zapewniała ją przecież, że jest piękna – nie mogłaby się teraz z tego wycofać lub nie wykorzystać okazji do przypomnienia jej o tym. Przysunęła się z powrotem, błyskawicznie odnalazła zapięcie stanika Bonnie i zadziwiająco zgrabnie sobie z nim poradziła.
Bonnie Miller
— Zrobiłaś się strasznie agresywna w tym flircie. — Prychnęła rozbawiona, posłusznie podnosząc ręce, by Bonnie wreszcie mogła dopiąć swego. Jej niecierpliwość wywołała przyjemny ścisk w żołądku, który udowadniał April, że to wszystko działo się naprawdę i powinna wreszcie wrócić na ziemię, bo przegapi zdecydowanie zbyt dużo. A tego by sobie przecież nie darowała. Wplotła palce w jej włosy, odchylając szyję, by dać do niej swobodniejszy dostęp. Pocałunki były przyjemniejsze niż każdy buch z blanta, którym zachwycała się wcześniej. Rozkosz, którą czerpała z bliskości Miller nijak miała się do wszystkiego, co dał jej do tej pory ten dzień.
— Czyli mamy jakieś dwadzieścia minut? — Nie spojrzała na telefon, ale domyślała się, że aplikacja mogła informować, że jedzenie było już w drodze. Nawet najlepsza pizza na planecie nie była argumentem, by teraz przerywać. Kurier będzie musiał najwyżej poradzić sobie z odrzuceniem, jeśli się pospieszy i zjawi pod drzwiami zbyt szybko.
Powiadomienie jej nie zmartwiło, a raczej zachęciło do działania. Nie chciała, by przyjaciółka myślała w tym momencie o jedzeniu. To ona miała stać się centrum tej chwili, a nie jakaś durna dostawa. Ujęła jej twarz w dłonie, znów łącząc ich usta w zachłannych pocałunkach. Jej dłonie krążyły po nagich fragmentach ciała, jakby jeszcze miała w sobie resztki wstydu, które nie pozwalały jej popchnąć tej sytuacji dalej. Zegar jednak tykał, a każdy moment zwłoki mógł okazać się czymś, co rozbije bańkę tego szaleństwa i wrzuci je z powrotem do szarej codzienności.
Szarpnęła w końcu za skraj jej legginsów. Poczekała, aż Bonnie uniesie nieco biodra i wreszcie zsunęła kolejną niepotrzebną warstwę, pozwalając jej opaść gdzieś tam na podłogę. Znów przylgnęła do niej cała, rozkoszując się ciepłem jej nagiej skóry. Jej dłonie sunęły po gładkiej skórze bioder, zaciskając się na nich zaborczo, jakby chciała zostawić na nich trwały ślad. Przesunęła opuszkami palców po wewnętrznej stronie uda dziewczyny, czując w sobie drżącą ekscytację. Przestał się wreszcie wahać, jej ruchy były zdecydowany, dyktowane impulsami. Odsunęła się od niej tylko na moment, by móc przyjrzeć się jej w tej nowej sytuacji. Nie żeby widziała jej ciało pierwszy raz na oczy, nie odkryła też niczego nowego, w końcu podobała jej się od dawna. To było jednak nowe wspomnienie, całkowicie odmienny kadr, który chciała zachować w pamięci.
— Jesteś oszałamiająca — zapewniła szeptem, nie próbując nawet kryć zachwytu, który błyszczał w jej oczach. Kilka minut wcześniej zapewniała ją przecież, że jest piękna – nie mogłaby się teraz z tego wycofać lub nie wykorzystać okazji do przypomnienia jej o tym. Przysunęła się z powrotem, błyskawicznie odnalazła zapięcie stanika Bonnie i zadziwiająco zgrabnie sobie z nim poradziła.
Bonnie Miller