MAPLE HEARTS | PBF

Dosłownie tuż przed motocyklem, który zostawił na asfalcie ślady hamowania, siedział sobie aktualnie… pancernik.

W sumie to faktycznie nie czytała gazet, ostatnio miała większe problemy niż śledzenie torontońskich newsów, zresztą miała też pewną awersję do prasy odkąd kilka razy jej bardzo niekorzystne foty wylądowały na okładkach. Starając się nie spuszczać pancernika z oka wyjęła z wewnętrznej kieszeni kurtki potężnie zjechaną komórkę i wpisała kilka kluczowych słów.
Zaraz wyskoczyło jej kilkanaście artykułów z różnych portali, opowiadających o nocnym włamaniu do ogrodu zoologicznego.
— Kurwa, co za debil wpadł na ten genialny pomysł? Przecież większość tych zwierząt nie ma szans przeżyć na ulicach! Idioci, wszędzie jebani idioci… — złorzeczyła Effie, wyjątkowo będąc ostoją zdrowego rozsądku, kiedy chodziło o dobrostan istot żywych innych niż wkurwiający ludzie.

Super plecak stał się istotnie pokrowcem na pancernika i to nawet całkiem niezłym. Samo zwierzątko chyba musiało być już nieźle wyziębione, znudzone albo może samotne (przynajmniej tak to sobie tłumaczyła Effie), bo dało bez większego problemu zapakować się do pokeballa wora, który Effie ostrożnie zarzuciła sobie na plecy.

— Nie jestem pewna, czy pancerniki lubią wodę… — mruknęła, stojąc na brzegu z plecakiem w dłoniach. — Co, jeśli on nie umie pływać? Ta jego skorupa to pewnie sporo waży… może jednak lepiej, jeśli tu na nas poczeka? Przy dobrych wiatrach cię utopię i to z Chuckiem odjadę w stronę zachodzącego słońca.

Pancernik Chuck, kiedy tylko Effie go zlokalizowała, postanowił transmutować w jebanego Chucka Norrisa, dla którego nic nie jest niemożliwe — i po prostu zaczął spierdalać ile sił w nóżkach. Effie była niemalże gotowa na to, by jej adoptowane dziecko zwinęło się w idealną kulę i potoczyło, ale o dziwo wcale do tego nie doszło! Zamiast tego okazało się, że pancerniki to skubańce podobne do krasnoludów; może i mają malutkie nóżki, ale są zabójcze na krótkich dystansach.

Z rozmyślań wyrwał go dźwięk dzwonka do drzwi. Zaraz, zaraz, nie spodziewał się nikogo. Stoczył się jednak z kanapy, niemal potykając się o dywan, ostatecznie otwierając osobie, która postanowiła go nawiedzić. Kurier, ale zaraz, niczego przecież nie zamawiał. Chyba, że znowu po pijaku coś kliknął, co zdarzyło mu się kilka razy.
Podziękował, potrząsając niewielką paczką. Nawet mu do głowy nie przyszło, żeby sprawdzić nazwisko, które na niej widniało, bo przecież ciotki i tak nie było od jakiegoś miesiąca już, więc to z pewnością nie do niej. On pozostawał jedyną osobą.
Otworzył pudełko i aż prychnął pod nosem spoglądając na ciemnoczerwonego fallusa w przezroczystym opakowaniu. No dobrze, to z pewnością nie jego, nie potrzebował sztucznych. Zerknął ostatecznie na adresata i zaśmiał się głośniej. Wspaniale, czyli nudne popołudnie właśnie przestało takim być.

Ilość niespodzianek w jej życiu była ostatnio naprawdę oszałamiająca. Puknięcie (sic!) jej w łeb bordowym dildo, dziwnie przypominającym zabawkę, którą kilka dni temu zamówiła, zdecydowanie nie było w jej bingo na ten dzień — ani w ogóle na ten rok.
Przez dłuższą chwilę nic nie powiedziała, patrząc na wciąż trzęsącego się po uderzeniu silikonowego penisa. Musiała przyznać, że prezentował się zdecydowanie lepiej niż na zdjęciu w ogłoszeniu — no i z pewnością znacznie okazalej. Niby miała dostęp do wszystkich wymiarów, ale nie miała zbyt dobrej wyobraźni przestrzennej i dopiero na żywo mogła rzeczywiście docenić tę monumentalność.
— Nice — wyrwało jej się, kiedy zobaczyła, że zabawka zakończona jest porządnie wyglądającą przyssawką. Dopiero po momencie do niej dotarło, że patrzy właśnie na Deana wymachującego jej przed twarzą sztucznym kutasem i wtedy dopiero dotarł do niej absurd tej sytuacji. Złapała zabawkę i próbowała ją zabrać, ale przyjaciel ewidentnie za dobrze się bawił. — Ej, kurwa, jakim cudem wylądował u ciebie?! Oddawaj!

-Brawo, brawo, a teraz na koń, bo nas noc zastanie - podniósł się i wyszedł na zewnątrz, wcześniej kask zgarniając. Podał jej drugi, siadając pewnie na maszynie. - Postaraj się nie łapać mnie za rycerza podczas jazdy, bo stracę równowagę i nas rozjebie - skomentował, kiedy ostatecznie go objęła i mogli ruszyć.

Potężny oldschoolowy cruiser naprawdę robił wrażenie i chociaż do Deana zdecydowanie bardziej pasowałby jej ścigacz albo cross, tak jego maszyna naprawdę jej się spodobała. Nie żeby Effie była blacharą, ale potrafiła docenić ładny sprzęt — interpretacja dowolna.

Magia wiatru owiewającego pędzące sylwetki, rozmazanego obrazu po obu stronach drogi oraz jednostajnego ryku silnika, czasami jedynie przybierającego na sile, stopniowo wyleczyły Effie z nadmiernego myślenia o wszystkim innym i pozwoliły skupić się na przejażdżce.

Ostatecznie zajechali pod las. Chwilę zajęło mu znalezienie odpowiedniej ścieżki, którą mógł posunąć się dalej, docierając nad brzeg jeziora.

Effie wytężała mocno wzrok w cieniu, który panował między drzewami i krzaczorami, ale brązowawy pancerz w razie czego doskonale maskował się na warstwie uschniętych liści. W pewnym momencie zaczęło jej się wydawać, że widzi pancernika, kryjącego się na kępie mchu (czy jest w ogóle coś takiego, jak „kępa mchu”?!), ale okazało się, że to tylko duży, bardzo okrągły kamień.

Już, już prawie zgubiła Chucka z oczu w gęstych zaroślach, gdy ten też wyraźnie się zmęczył na tyle, by mogła go dogonić i bezpardonowo porwać; zresztą prosto do plecaka zabranego z brzegu jeziora.
Cięższa o trzy kilogramy pancernika i lżejsza o jakieś pół litra potu wróciła po stratowanych przez siebie zaroślach do Deana idealnie w momencie, w którym lunął deszcz.