MAPLE HEARTS | PBF

— Mam nowy problem filozoficzny — zaczęła. — Nazywa się Hamster Dilemma.
Pozwalała mu uznać, że znów mówi coś idiotycznego. Nie zaczynała od grobowego "musimy porozmawiać". Bardzo poważna diagnoza ich relacji istniała w dylemacie chomika jako coś kompletnie niedostojnego - zamiast mówić: osiągnęliśmy etap krytycznego rozczarowania obiektem pożądania informowała, że lekkomyślnie kupił chomika i przez osiem dni nie zajrzał do klatki.
Zrobiła kolejny krok. Stanęła obok, a jej wzrok spoczął na glinianym zwierzątku, za oczami którego nie kryła się żadna myśl. Brak obaw, potrzeb, brak świadomości wszystkiego, co człowiek musiał zrobić, by zachować choć kawałek siebie.
— Wyobraź sobie chłopca który razem z rówieśnikami regularnie odwiedza osiedlowy sklep zoologiczny. Sprzedawca od lat trzyma w sklepie chomika, ale chomik nie jest częścią asortymentu. Dzieci mogą mieć inne zwierzątka, ale nie chomika, dlatego - naturalnie - interesuje je tylko chomik. I kiedy pewnego dnia sprzedawca niespodziewanie wystawia go na sprzedaż, emocje w sklepie rosną błyskawicznie.
Jej głos był cichy, neutralny. Relacjonowała eksperyment myślowy jak wykładowca akademicki który dobrze wie, że większość studentów i tak go nie słucha. Nie patrzyła na Valencourta. Przedstawiała tezę, którą mógł przyjąć, odrzucić, negocjować lub zignorować: być może dziecko bardziej chce zdobyc chomika, niż mieć chomika.
— Chłopiec pierwszy dobiega do kasy i kupuje chomika. Nie bardzo ma czas się zastanowić czy chce życia z chomikiem - wie tylko, że chce być jedynym chłopcem na osiedlu, który ma chomika. Nie wie, czy chce chomika, ale wie, że nie chce aby kupił go ktoś inny. I tutaj zaczyna się problem — westchnęła. — Chłopiec wraca do domu z chomikiem i szybko okazuje się, że życie z chomikiem i fantazja o zdobyciu chomika to dwie skrajnie różne aktywności.
Na jej twarzy zawitał cień uśmiechu, krótki przebłysk rozbawienia, choć w temacie nie dostrzegała niczego pozytywnego. Był niewdzięczny do poruszenia, ale konieczny, jeśli chłopiec i chomik mieli przeżyć. Być może doceniała komizm sytuacji bardziej, niż chciała to przyznać.
— Chomiki trzeba karmić, co nie zawsze jest proste. Są delikatne i chorują, a weterynarz to kolejny obowiązek. Trzeba do nich mówić, trzeba się z nimi bawić, trzeba poświęcać czas nawet wtedy, kiedy dzień w szkole był długi, a chłopiec jest zmęczony. Chłopiec jest znudzony i nie bardzo rozumie jak do tego doszło, rodzice chłopca są wściekli, bo od początku wiedzieli że chomik to zły pomysł, a chomik ugryzł kogoś przy karmieniu.
Dotarli do etapu, w którym nikt w domu nie był zadowolony z życia z chomikiem. Realia nie sprostały zachwytem fantazji, odległemu pomysłowi, którego przez lata żadne z dzieci nie mogło zrealizować. Sadie pozostawała spokojna, ponieważ jej słowa nie były zarzutem - dzieci bardzo często odkrywały, że fajniejszy był pomysł chomika, niż chomik. Zrozumienie tego było całkiem rozsądne. Problem zaczynał się dopiero wtedy, gdy przez następne dwa lata wszyscy udawali, że posiadanie chomika nie jest gorsze niż brak chomika.
Może z tym należało się zmierzyć - desperackie ratowanie złej decyzji tylko dlatego, że już została podjęta, nie służyło żadnemu z domowników.
— Myślę, że jesteśmy mniej więcej tutaj — dopiero teraz podniosła wzrok na Valencourta, by spojrzeniem jasnych tęczówek odszukać jego własne.
— Opieka nad chomikiem spadła na innych domowników. Weterynarz sprawdza, czy chomik żyje. Nie zaglądasz do klatki, a rodzice nie są zadowoleni z tego, że przytargałeś chomika do domu. Chomik też ma zastrzeżenia.

— Na całym świecie jest tylko jedna Pozycja #21 i tylko jeden Kupujący Pozycję #21. Nie ma nikogo, kto zrozumie Pozycję #21 tak, jak Kupujący. Nie ma też nikogo, kto zrozumie Kupującego tak, jak może to zrobić Pozycja #21 — jej głos zniżył się prawie do szeptu, choć nie był to efekt decyzji rozpatrzenia kwestii poufności. Był obnażeniem czegoś, z czym pewność nie mogła współistnieć. Czegoś, czego istnienia nie mógł zaprzeczyć ani Valencourt, ani Glass, choćby wspinali się na wyżyny erystyki.
Fakty pozostawały faktami.
— To jak mikroskopijna kraina, która istnieje tylko pomiędzy nami. Nikt inny nie ma do niej dostępu. Nikt nie wie, co się w niej dzieje. Zbiór momentów, który należy tylko do dwóch osób z ośmiu miliardów. Każda sekunda, odkąd ogłosiłam zwycięzcę… — urwała. — Być może inny chłopiec lepiej opiekowałby się chomikiem. Być może inny chomik chętniej pozwalałby na opiekę. Ale nie ma innego chłopca, tak jak nie ma innego chomika. Wszystko, co wydarzyło się pomiędzy nami, jest tylko nasze.
Nie obserwującej elity. Nie Catherine. Nawet nie Gospodarza.
Nasze. Prywatne. Chronione.
— Codziennie mam kontakt z wieloma osobami. Tylko, że nie znajduję w nich niczego, co zastąpiłoby doświadczenie krainy Sadie i Raphaela.
Dlatego bolało, gdy chłopiec nie zaglądał do klatki, a mały świat przestawał istnieć.