21 y/o
For good luck!
173 cm
recepcjonista North York YMCA
Awatar użytkownika
a little twink
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion, jego
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszła
postać
autor

   Tomashek był szczery i bezpośredni, a mieszanka ta była mieszanką wybuchową, jeśli trafiało się na osoby, które nie miały w sobie odpowiedniej dawki wyrozumiałości i cierpliwości. No i odpowiednio grubej skóry, by to wszystko znieść. Jeśli o nieznajomego chodziło, to Novakowsky nie miał absolutnie żadnych odczuć związanych z jego osobą. Nie obchodziło go, kim był i co robił. Nie interesowała go również jego obecna sytuacja, bo człowiek ten był mu całkowicie obcy, a blondyn wiedział, że nie był w stanie pomóc innym wyjść z problemów. Jedyne co mu przeszkadzało to fakt, że nieznajomy za wszelką cenę starał się pokazać Tomashkowi, że się mylił. A nie istniała na tym świecie rzecz, która mocniej wyprowadzała go z równowagi niż ludzie, którzy starają się pokazać, że był głupi.
   – Nie dość że bezdomny, to jeszcze paranoik – pokręcił głową z niedowierzaniem. Że też akurat musiał trafić na taki trudny przypadek. Już chyba wolał tych brudnych i śmierdzących bezdomnych, którzy godzili się odejść i przenieść w inne miejsce, jeśli rzuciło im się trochę pieniędzy lub postraszyło policją. Chłopak był niemal gotów do tego, by dać Oscarowi nieco pieniędzy, by ruszył w swoją stronę, jeśli to miałoby zapobiec włamaniu się do budynku, w którym pracował. – Po co miałbym kogoś na ciebie nasyłać, jak nawet cię nie znam, nic mi nie zrobiłeś i ewidentnie nie masz niczego, co mógłbym od ciebie chcieć – zauważył, wzruszając ramionami. Nie był też gangsterem i wszelkie problemy, jakie miał z innymi ludźmi rozwiązywał w najbardziej logiczny sposób – kłócąc się i nie odzywając do innych tak długo, aż ta druga osoba nie zacznie odzywać się do niego. Był to dojrzały sposób rozwiązywania konfliktów. Zresztą, jak już Oscar pewnie zdążył zauważyć, Tomashek nie posiadał sylwetki, która powalałaby mu na wszczynanie bójek. Poza tym był na studiach i chciał pracować później jako fizjoterapeuta, a fakt że wszczynał bójki i jest agresywny na pewno źle wyglądałby w jego papierach.
   – Szwendać się po ulicy, a spać pod ścianą to dwie różne rzeczy… – spojrzał na niego. Zupełnie nie rozumiał, czemu chłopak upierał się na to, by przekonać go do tego, że nie jest bezdomnym pomimo tego, że wszystkie wskazówki przeczyły temu, co chciał udowodnić. Tomash machnął na to ręką, nie miał ochoty się już sprzeczać i dyskutować na ten temat. Mógł nawet uznać swoją porażkę i zgodzić się, że chłopak jedynie opadł z sił i chciał tylko odpocząć. Nie miało to znaczenia tak długo, jak tylko robił to poza YMCA.
   Zniknięcie w fast foodzie było zbawienne, bo na chwilę mógł uwolnić się od obecności irytującego towarzysza. Nie dlatego, że się go brzydził, ale musiał nieco ochłonąć, bo nieznajomy potrafił wyprowadzić go z równowagi. No i był też zmęczony po pracy, bo odkąd wyszedł z domu o siódmej rano, to do tej pory był poza nim, bo do pracy poszedł prosto z uczelni. Cała restauracja śmierdziała spalonym olejem i tłuszczem. Gdzieś dało się również wyczuć zapach kiszonych ogórków i smażonego mięsa. Zrobił się głodny. Od południa siedział zajadając żelki. Uczucie to wywołało w nim współczucie względem chłopaka, z którym rozmawiał. Odwrócił się w stronę drzwi, zauważając, że nieznajomy dalej na niego czeka. Musiał być więc bardzo zdesperowany i jeszcze bardziej głodny. Zrobiło mu się go szkoda.
   – Przepraszam, nie chciałem cię obrazić – przyznał, wgryzając się w swojego hamburgera. Siedzieli teraz na betonowych słupkach, zajadając się zamówieniami i popijając zimną colą. Nie przepadał zbytnio za napojami gazowanymi, ale musiał przyznać, że teraz było nawet przyjemnie, czując jak bąbelki pękają mu na języku.
   – Nie mogę… zwolniliby mnie, gdyby dowiedzieli się, że wprowadzam kogoś do środka po zamknięciu – powiedział szczerze. Co jak co, ale nie chciał stracić swojej pracy, więc nie było takiej możliwości, żeby miał wpuścić chłopaka do środka.
   – Nie jedz tak szybko, bo rozboli cię brzuch – powiedział, widząc jak ten rzekomo nie-bezdomny pochłania swoje zamówienie. Uśmiechnął się do siebie samego. – Pozwolę ci się wykąpać u mnie, jeśli obiecasz, że będziesz się zachowywać i niczego nie ukradniesz – powiedział szybko, zanim zdążył się ugryźć w język i pożałować tych słów.

Oscar Malone
mów mi baby
napiszę wszystko, ale nie lubię nudy
20 y/o
Welkom in Canada
170 cm
szuka szczęścia bezrobotny
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Jak on go drażnił, ale tak serio. Co rusz próbował mu wmówić jaki Oscar był, do tego przyrównując go do wszystkiego, co najgorsze. A jednak pomimo tego negatywnego odczucia zaczynał się dziwnie przyzwyczajać do towarzystwa chłopaka i jego komentarzy, nie pozostając mu przy tym dłużnym. Zupełnie tak, jakby takie sprzeczki i wymiana zdań były w ostatnim czasie jego najlepszą rozrywką. I chyba poniekąd właśnie tak było - to było znacznie przyjemniejsze, niż próba uniknięcia podejrzanych dryblasów czy kolejna walka stoczona o śmietnik tuż za sklepem, w którym potencjalnie mogło kryć się tak wiele skarbów. Co nie znaczyło, że miał zamiar cokolwiek z tego powiedzieć na głos! Jeszcze go nie trzepnęło aż tak mocno, by powiedzieć, że pojawiał się podczas tego spotkania sympatia.
-Słuchaj fetysze są różne, co nie? Ja nie oceniam twoich powodów dla potencjalnego ścigania mnie. Może chciałbyś mnie dopisać do jakiejś swojej chorej listy ludzi uszkodzonych? Takie tam - skrzywił się na samą myśl. Tak, w jego dawnej szkole miejscowy gang miał listy na wszystko - lista osób, którym zrobiono pranka; lista osób, z którymi spano; lista osób, których wpakowany specjalnie w kłopoty. Te listy rządziły placówką i zasada była jedna - każdy musiał na jakiejś być. Malone zdecydowanie nie chciał rozwodzić się nad tematem, ani mówić nikomu, na którą on trafił.
-Mówiłem już, że poczułem się na chwilę zmęczony. To nie robi ze mnie bezdomnego. Ludzie zasypiają na przykład w kinie. Albo na przystanku autobusowym, czy coś - wyrzucił z siebie, ale bez przekonania. No bo spanie podczas seansu, który był nudny to jedno, ale takie randomowe klapnięcie przy ścianie, by uciąć sobie drzemkę, brzmiało absurdalnie nawet w jego własnej głowie. nie mógł jednak nie mieć ostatniego zdania, bo jeszcze rozmówca pomyśli, że Malone przyznaje mu rację.
Uniósł wysoko brwi, które zniknęły pod gęstymi lokami opadającymi mu na twarz (kiedyś będzie go stać na fryzjera), kiedy ten go przeprosił. spodziewał się dosłownie wszystkiego - burgera na twarzy, shake’a na włosach, obelg, ale nie zwyczajnych przeprosin. I nagle Oscar poczuł się jakby jeszcze bardziej miło, rozluźniając się. proszę, jak niewiele trzeba by drugi człowiek poczuł się trochę swobodniej.
-Nie no… nic się nie stało - mruknął, bo nie był do tego przyzwyczajony. może nawet lekko się zarumienił, ale nie chciał nawet o tym myśleć, żeby nie pogłębiać efektu czerwieni. - Ale przecież nie musieliby się dowiedzieć - zerknął na niego, wpychając sobie do ust resztę kanapki. ledwo mu się tam zmieściła, przez co omal się nie zakrztusił, ale warto było. jedzenie było zdecydowanie boskie.
-A tam boleść brzucha. jakbyś nie jadł dawno, to też nie potrafiłbyś się powstrzymać - popił wszystko napojów i odkaszlnął, bo mu w gardle stanęło. Ewentualnie to przez propozycję chłopaka. - Chcesz mnie… ugościć? Ale tak na serio? - spojrzał na niego poważnie, może nawet z nadzieją, bo marzył o tym prysznicu w normalnych warunkach. - Nie jestem złodziejem - stwierdził z rezygnacją. Powinien się już przyzwyczaić, że wszyscy go za takiego brali.

Tomash Nowakovsky
21 y/o
For good luck!
173 cm
recepcjonista North York YMCA
Awatar użytkownika
a little twink
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion, jego
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszła
postać
autor

   Wiedział, że był irytujący i nie przeszkadzało mu to. Był szczery i autentyczny i nie robił tego wszystkiego, żeby być odebranym za chama. Zachowywałby się w takiej sytuacji z każdym innym człowiekiem. On teraz nie obrażał nikogo, a zwyczajnie stwierdzał fakt. Bo chłopak nie był w stanie zamydlić mu oczu. Tomash swoje wiedział. Był jednak na tyle zmęczony, by pozwolić na to, by ta wymiana zdań została zakończona.
   Ostatnie kilka dni było ciężkie i wymagające. Miał tyle roboty, nie tylko w pracy, ale i na uczelni, że w swoim domu spędzał dosłownie pojedyncze godziny w swoim domu. Nie licząc tych, kiedy spał. Było mu więc ciężko się zregenerować. Nie fizycznie, ale psychicznie. Nie miał czasu dla siebie i na swoje przyjemności. Dlatego cieszył się, że od jutra zaczyna się weekend. Nie znaczyło to jednak, że miał czas i ochotę chodzić nocą po Toronto, które nie było takie znowu najbezpieczniejsze.
   No i może przez to zmęczenie nie myślał zbyt jasno, bo proponowanie komukolwiek obcemu miejsca do spania w swoim domu, nie było mądrym posunięciem. Nawet jeśli nie uważał swojego rozmówcy za zagrożenie, to przecież mógł się mylić.
   – Fetysze? – powiedział, prawie krztusząc się powietrzem, które szybko wciągnął do płuc. Zaraz po tym roześmiał się szczerze i pokręcił głową. – Ty to masz wyobraźnię… gdybyś ją lepiej wykorzystywał, to może nie skończyłbyś na ulicy – mruknął. No cóż, nieznajomy miał jednak rację, Tomashek chciał coś od niego – chciał, żeby ten sobie poszedł i nie stanowił zagrożenia włamaniowego. Uśmiechnął się lekko. Wszelkie zagrożenie minęło, na szczęście. Bo teraz to już w sumie nie obchodziło go, co chłopak chciałby zrobić. Wydawało mu się nawet, że upłynęło całkiem sporo czasu, żeby przestano go podejrzewać o ewentualne nieupilnowanie zagrożenia.
   – No przecież są kamery, to jak mieliby się nie dowiedzieć? – powiedział, kręcąc głową. Nie wiedział co prawda czy w YMCA kamery działały również w nocy. Jedyna, która była na sto procent włączona, to ta na zewnątrz, która skierowana była na oszklone drzwi wejściowe. Wiedział jednak, że alarm był sprawny i że działał bez zarzutu, bo niedawno robili tam jakieś przeglądy i wymieniano czujniki na nowe.
   – Okej, jeśli chcesz się w nocy zwijać z bólu mając skurcze brzucha, to proszę bardzo… pamiętaj tylko, że na pewno powiem, że miałem rację – stwierdził, przegryzając swojego burgerka. Chłopak miał jednak rację. Każdy, kto kiedykolwiek zaznał głodu, zmieniał swoje podejście do jedzenia. Tomashek kiedyś jeszcze był strasznym niejadkiem, a później zaczął mieć coraz więcej obowiązków i zajęć, przez co na jedzenie nie było czasu. Stawał się wtedy taki głodny, że mógłby zjeść wszystko. No i można się domyślać, że szybko zaprzestał wybrzydzania. Zjadł swoją kolację powoli, ale dość sprawnie, po czym wyrzucił wszystko do kosza obok, a w jego ręce pozostał tylko kubek z colą.
   – No serio, serio… po co miałbym kłamać? – zapytał, wstając i otrzepując spodnie z okruszków, które z pewnością się na nich znalazły. – Chodź – powiedział, pospieszając chłopaka.

Oscar Malone
mów mi baby
napiszę wszystko, ale nie lubię nudy
20 y/o
Welkom in Canada
170 cm
szuka szczęścia bezrobotny
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Oscar doszedł do wniosku, że Tomash miał wyjątkowy talent do działania mu na nerwy. I co gorsza, robił to z taką naturalnością, jakby zupełnie nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo potrafił być irytujący. A może właśnie zdawał i zwyczajnie czerpał z tego przyjemność? Malone nie potrafił tego rozgryźć, ale nie zamierzał odpuszczać mu żadnej okazji do wbicia szpilki. Miał przecież swoją dumę, nawet jeśli ostatnio niewiele rzeczy mu jej pozostawiało. Poza tym musiał przyznać, że ta cała wymiana zdań była na swój sposób całkiem przyjemna. Nie pamiętał, kiedy ostatnio mógł sobie pozwolić na tak zwyczajną rozmowę, w której nie musiał zastanawiać się, czy za chwilę ktoś nie spróbuje go uderzyć albo wyrzucić z miejsca, w którym akurat przebywał. No i dzięki chłopakowi z pewnością nie zapomni jak się odzywać w sposób, który nie każdemu się podobał.
- Och, wybacz, nie wiedziałem, że mam do czynienia z ekspertem od ludzkich fetyszy. Może powinieneś pomyśleć o zmianie zawodu? - rzucił, zerkając na niego. Czy on musiał mu na wszystko odpowiadać i to jeszcze w taki sposób, jakby miał wiedzę wszechstronną? A później się dziwić, że Oscar nie potrafił się powstrzymać przed rzuceniem komentarzem. - Chociaż z takim podejściem pewnie szybko straciłbyś klientów - dodał, bo jednak do pracy z innymi ludźmi trzeba było być nie tylko milszym, ale i lepiej się do nich odzywać. A ten to brzmiał jakby się nie hamował. Zupełnie, jak Malone. Może właśnie dlatego nadal ze sobą gadali, chociaż początek tej znajomości był nad wyraz specyficzny.
Nie zamierzał jednak ciągnąć tematu własnej wyobraźni ani tego, co właściwie robił na ulicy. Tomash miał już chyba wystarczająco dużo okazji, żeby wyrobić sobie na jego temat opinię, a Oscar nie zamierzał dostarczać mu kolejnych argumentów. Zresztą, co miał powiedzieć? Że czasami człowiekowi nie pozostaje nic innego, jak nauczyć się wykorzystywać wyobraźnię do wymyślania powodów, dla których warto wstać kolejnego dnia? Że życie potrafi być naprawdę paskudne, kiedy nie masz dokąd wrócić, a większość ludzi patrzy na ciebie tak, jakbyś był problemem, którego najlepiej pozbyć się z pola widzenia?
Na uwagę o kamerach przewrócił oczami. No tak, oczywiście. Jak mógł zapomnieć, że nawet niewinne próby zdobycia czegoś do jedzenia musiały odbywać się pod czujnym okiem monitoringu? Najwyraźniej nie było już na tym świecie miejsca, w którym można było spokojnie odetchnąć bez ryzyka, że ktoś zacznie analizować każdy jego ruch.
-Dobra, dobra. Nie musisz mi przypominać, że Wielki Brat patrzy - mruknął, po czym sięgnął po kubek z napojem, żeby dopić resztę. Szanował jedzenie oraz picie i nie było mowy, aby zostawił cokolwiek nawet, jakby zaraz miał pęknąć. A zaczynało mu to grozić. - Jeszcze chwila i zaczniesz mi tłumaczyć, że nawet oddychać powinienem zgodnie z regulaminem - skrzywił się. Jeszcze trochę, a mu zmarszczki zostaną.
Jedzenie okazało się zdecydowanie lepsze, niż mógł sobie wyobrazić. Może dlatego, że był naprawdę głodny, a może dlatego, że zwyczajnie dawno nie miał okazji zjeść czegoś, co nie pochodziło z przypadkowego znaleziska. Tak czy inaczej, nawet jeśli wcześniej próbował udawać, że wcale nie zależało mu na propozycji Tomasha, teraz nie miał zamiaru się tego wypierać. Ciepły posiłek, pełny żołądek i perspektywa spędzenia kilku godzin bez konieczności szukania miejsca, w którym mógłby się schować, brzmiały niemal jak luksus.
Kiedy chłopak ponownie zapewnił go, że naprawdę może przenocować u niego, Oscar spojrzał na niego z wyraźnym niedowierzaniem. Wciąż nie do końca rozumiał, dlaczego właściwie zdecydował się na coś takiego. Nie znał go przecież, a zapraszanie przypadkowego człowieka do własnego domu nie należało do szczególnie rozsądnych decyzji. Chyba że Tomash miał jakiś ukryty plan, o którym Oscar jeszcze nie wiedział. Wolał jednak nie pytać.
-Dobra, ale jak coś to nie wycinaj mi nerek. Nie wiem czy będą się nadawały do przeszczepu - powiedział, chociaż tym razem w jego głosie nie było uszczypliwości, a raczej zwyczajny żartobliwy ton.
Ruszył za nim, starając się nie okazywać, jak bardzo cieszyła go perspektywa normalnego prysznica. Samo wyobrażenie sobie ciepłej wody spływającej po skórze było wystarczające, żeby poczuł niemal dziecięcą ekscytację. Nie pamiętał, kiedy ostatnio miał możliwość spokojnie się wykąpać, bez pośpiechu i oglądania się przez ramię. Jego ubrania również pozostawiały wiele do życzenia, a włosy najchętniej potraktowałby czymś więcej niż wodą z publicznej toalety.
Droga do domu Tomasha minęła mu na sporadycznych komentarzach i rozglądaniu się po okolicy. Wciąż trochę nie dowierzał, że naprawdę tam szedł. Dopiero kiedy znaleźli się na miejscu, a chłopak wpuścił go do środka, Oscar poczuł, jak powoli schodzi z niego napięcie. Nie zamierzał oczywiście przesadzać z rozgaszczaniem się. Wystarczyło, że pozwolił mu skorzystać z łazienki.
- Przysięgam, nie pamiętam, kiedy ostatnio tak bardzo cieszyłem się na widok prysznica - rzucił, zerkając na Tomasha z rozbawieniem.
Niedługo później zamknął za sobą drzwi łazienki i wreszcie mógł odetchnąć. Pozbył się brudnych ubrań, odkręcił wodę i wszedł pod ciepły strumień, pozwalając, by przez dłuższą chwilę spływał po jego zmęczonym ciele. Dopiero wtedy dotarło do niego, jak bardzo tego potrzebował. Umył dokładnie włosy, skórę i wszystkie miejsca, do których zdążył przyczepić się uliczny brud. Przez kilka minut nie myślał o niczym szczególnym. Po prostu stał pod prysznicem, ciesząc się czymś tak banalnym, co dla większości ludzi było przecież codziennością. I gdzieś w głowie zakotwiczyła się myśl związana z przeświadczeniem, że był niezmiernie wdzięczny irytującemu blondynowi za tę drobną oznakę człowieczeństwa.

KONIEC


Tomash Nowakovsky
ODPOWIEDZ

Wróć do „North York YMCA”