MAPLE HEARTS | PBF

Trąbienie samochodów dochodziło do niego jak dźwięk wydobywający się z dna studni, stłumiony, odległy i pozbawiony pilności; pojedyncze klaksony łączyły się z pomrukiem silnika, szumem opon i niewidzialnym pulsem miasta, tworząc muzykę, której nie musiał rozumieć, aby uznać ją za właściwą. Gdzieś na granicy świadomości wiedział, że powinien zachować ostrożność, że jego dłonie zaciskające się na kierownicy nie są tak pewne, jak podpowiadała mu duma, a odległości, które zwykle oceniłby w ułamku sekundy, teraz wymagały wysiłku, na jaki nie miał ochoty. Wiedza ta pozostawała jednak pozbawiona emocjonalnego ciężaru. Była suchą informacją, jednym z tych faktów, które człowiek może przyjąć do wiadomości, nie czując potrzeby, aby cokolwiek z nimi zrobić. W świecie, w którym nawet własne ciało zdawało się należeć do kogoś innego, rozsądek miał w sobie coś nieznośnie mieszczańskiego. Niech troszczy się o siebie ten, kto zamierza przeżyć noc w nienaruszonym stanie; Raphael nie zamierzał składać żadnych obietnic.

Nie zauważył chwili, w której motocykl zjechał z jezdni. Poczuł jedynie nagłą zmianę pod kołami, krótki wstrząs przenikający maszynę i jego własne ciało, a następnie coś przypominającego nieudolną próbę odzyskania równowagi przez człowieka, który dopiero teraz przypomniał sobie, że grawitacja nie była kwestią umowy. Przednie koło podskoczyło na nierówności, silnik zawarczał głębiej, a Raphael odruchowo zacisnął palce na kierownicy, nie mając pewności, czy wykonuje świadomy ruch, czy jedynie odpowiada na polecenie wysłane przez ciało, które działało już z pewnym opóźnieniem.