MAPLE HEARTS | PBF

— To nie Twoja wina, miałaś prawo być zła — zaoponował wyrozumiale. Już zdążyli uzgodnić wspólnie, że zachował się jak dupek. A czające się w jej źrenicach zmartwienie spowodowane było wyłącznie wyrzutami sumienia i nie należało tego przypisywać niczemu więcej. — To ja popełniłem błąd, zarówno na torze, w szatni, jak i pod klubem — opanowany głos przy ostatnich słowach nieznacznie zadrżał, gdy odczuł brzemię własnych decyzji. — Przyszłaś do mnie porozmawiać, a ja zamiast pozwolić Ci mówić, tylko Cię zaatakowałem. Pewnie złapanie gumy to niejedno z rzuconych przez Ciebie wtedy życzeń — mimo poważnego tonu rozmowy na koniec na jego twarzy zawitał niewielki cień uśmiechu. Nie miał jej za złe tego, co się stało. Może i bywał zbyt arogancki, ale potrafił przyjąć odpowiedzialność na siebie za swoje winy. I przyznawać się do błędu.
Jej wizyta w szatni, chcąc nie chcąc, miała na niego ogromny wpływ, przez który nie potrafił skupić się na tym, w czym przecież był najlepszy. Mógł zaprzeczać przed kamerami, że to wydarzenie było zwykłym roztargnieniem, ale Zoya w tym momencie jako jedyna znała tego prawdziwą przyczynę. Czuł się z tym dziwnie.
— I naprawdę doceniam, że nie spełniłaś swojej groźby — dodał po chwili. Był zupełnie poważny. Gdyby to zrobiła, świat bez najmniejszego problemu połączyłby fakty, a wtedy nie pojawiłby się tu w Huntsville, tylko najpewniej rozmawiałby z prawnikami i tę sprawę załatwiliby inaczej.