MAPLE HEARTS | PBF

jeśli dotyczy

— O jaki zajebisty kociak! Kici kici — zawołała i zaraz sobie do niego ostrożnie podejść chciała, ale typ chyba uznał to za naruszenie przestrzeni, bo chciał ją łapa trzepnąć i pazurami zadrapać. — O, a co to za brak manier kolego! — skarciła go, ale im dłużej na niego patrzyła tym bardziej jej coś nie pasowało. — Chwila, chwila — znała ten pysk, w końcu spędziła parę miesięcy w Felidae Centre, gdy była w RPA. Spotkała taki nie jeden okaz. Zaraz odruchowo delikatnie się wycofała, bo nie chciała drażnić zwierzęcia. Znała już trochę jego nawyki, choć ten konkretny okaz był jej zupełnie obcy. — Czy ty to widzisz? — spojrzała na znajoma. — To przecież serwal, ale czad. Co tu robisz maluchu i czemu biegasz swobodnie po Toronto?! — zagadnęła do niego jak do starego znajomego i zaraz zaczęła nucić sobie piosenkę z króla lwa, która śpiewała innym kociakom, gdy jeszcze była w RPA. Nie był to lew, ale Wendy wierzyła, że każdy może być kim chce.
(...)
Nie byłaby sobą, gdyby nie podeszła do kota, bo w pierwszej chwili właśnie tym był dla niej ten słodziak, ale wszystko się zmieniło, gdy przyjrzała się mu z bliska. Najwyraźniej brakowało jej odrobiny instynktu samozachowawczego, ale prawda była taka, że ten ziomek wydawał się jej bardzo znajomy. Odrobiny pewności dodawał jej fakt, że już z takimi kociakami pracowała w RPA, ale nie ma się co czarować, że tutaj panowały inne warunki. Serwal był dziki, totalnie obcy i chyba zagubiony. Wendy na chwilę wycofała się, by zgarnąć ze stolika łyżeczkę na którą nabrała odrobinę śmietanowego kremu ze swojego ciasta i zaraz wróciła do kociaka, pomału i ostrożnie. — No chodź tu słodziaku — wymruczała — zjedz sobie, na przełamanie lodów — czy chciała go odrobinę przekupić? Być może, a czy przy tym delikatnie straciła równowagę i ręka z wyciągnięta w jego stronę łyżeczką zadrżała mocniej? Owszem. Serwal odebrał jej gwałtowny ruch za atak i nim się obejrzała to cętkowana łapa śmignęła w powietrzu i uderzyła o jej dłoń, przesuwając pazurami po skórze. — Ała, oj ty mały łobuzie — pogroziła wywracając się w tył na pośladki, ale nie, nie zaczęła się śmiać, by oczyścić swoją traumę jak kiedyś polecił jej yogin. Czerwona rysa pojawiła się na jej skórze, a ona zmarczyła nosek niezadowolona. — O nas na razie nikt nie napisze, ale wiesz co? Może zobacz w telefonie, czy ktoś w toronto nie szuka dzikiego zwierzęcia — albo ogólnie jakiś zwierząt. W mediach na pewno roiło się już od informacji o uciekinierach z zoo, a wtedy przynajmniej będzie wiadomo, że serwal nie wpadł na kawę tylko się ukrywa niczym rasowy zbieg.