MAPLE HEARTS | PBF

Jak na sobotni wieczór przystało, bar wypchany studentami buzował życiem. Szum rozmów i brzęk szklanek z alkoholem typowy dla każdego lokalu w centrum wyróżniał się w tym miejscu charakterystycznym, rytmicznym stukaniem plastikowych piłek o stoły i paletki. Czasem także sufit. Oraz klientów baru, co w skrajnych przypadkach potrafiło już wywołać porządną bójkę wymagającą interwencji zarówno pracowników ochrony jak i policji. I między innymi z tego powodu Dylan lubił tam wracać. Tym razem wybór Spin padł spontanicznie, tradycyjnie wyszli na miasto by odrobinę się rozerwać, odhaczyli już jeden z pobliskich barów, a jako że siedzenie w bezruchu i picie potrafiło się szybko znudzić, wzniecenie odrobiny sportowego ducha brzmiało jak najlepsza opcja na resztę wieczora. Zwłaszcza, że bywali w tym miejscu prawie-regularnie od kilku lat, a zawsze mogli później odwiedzić inny bar bądź klub i pozwolić by składanki techno remixów porwały ich do białego rana.
- ... no i dla mnie to całkowity bezsens, nie? Jak tak bardzo zależy mu na zintegrowaniu kierunku, mógł na przykład nie spać z połową lasek z laboratorium - westchnął, przekazując Bowiemu szklankę z drinkiem zanim sięgnął po swoją butelkę piwa i obie paletki ping-pongowe leżące na barze. Skinął głową z wdzięcznym uśmiechem w stronę barmana i skierował się w stronę wolnego stołu w rogu pomieszczenia. O ile wszechobecny hałas był znajomy i mile widziany, odrobinę cichsza część sali zapewniała lepsze warunki do rozmowy. Chociaż w tym przypadku było to bardziej wylewanie gorzkich żali na ludzi, z którymi Gauthier na szczęście będzie musiał użerać się dopiero od następnego roku akademickiego, o ile przestanie czytać chaos jakim stała się ich kierunkowa konfa w ciągu ostatniego tygodnia. - Kto by pomyślał, że ludzie nie lubią dowiadywać się, że są jedną z dziesięciu opcji. Ode mnie też dostałby w mordę nawet jakbym nie szukał stałego związku - przyznał i po wzięciu łyka odstawił piwo na stoliku w dostatecznej odległości, by szkło znajdowało się poza strefą rażenia. Obszedł stół naokoło by wręczyć kumplowi jedną z paletek i w drodze powrotnej zgarnąć z koszyka pomarańczową piłeczkę. Kiedy wrócił na swoje miejsce odbił ją kilka razy od powierzchni stołu, ponownie oswajając się z jej lekkością i przygotowując się do gry.
- Och, gdzie moje maniery. Chcesz serwować? - upewnił się, podnosząc wzrok na Bowiego, a już po chwili zmrużył oczy w przypływie inspiracji. - I o co gramy? - dodał, zdając sobie sprawę o ile bardziej angażujący stanie się ten mały mecz jak będą mieli coś do stracenia. Lub zyskania. - Zakładając, że masz ze mną jakiekolwiek szanse, czego byś sobie życzył? - dopytał, posyłając mu nieco złośliwy i zaczepny uśmieszek.

Bowie Vance

outfit

   Bowie uciekał przed problemami, był w tym prawdziwym mistrzem, i dzisiejszy wieczór wcale nie był wyjątkiem. Poza tym zawsze miał ogromne pokłady niespożytkowanej energii i ciągle potrzebował nowych bodźców, żeby nie umrzeć z nudów. Wstał dosyć wcześniej, bo około południa i zaczął dzień od pożywnego śniadania, czyli papierosa i mocnej kawy. Potem było tylko lepiej, bo wyskoczył z mieszkania jak najszybciej, żeby nie być zbyt długo sam ze sobą, i obiad składający się z popcornu i nachosów z sosem serowym zjadł w kinie na spółkę z kumpelą. Poznali się chyba tydzień wcześniej i miał dziwne wrażenie, że ona myślała, że to randka, bo podczas seansu cały czas trzymała dłoń na jego udzie, zamiast na oparciu swojego fotela. Właściwie mu to nie przeszkadzało, ale kiedy 一 jak to miał w zwyczaju 一 ulotnił się bez obietnic, wydawała się rozczarowana, nazywając go dupkiem.
   No, ale Bowie nie skusił się na więcej tych czułości, bo umówił się z Dylanem na mieście i z jakiegoś niewiadomego powodu chciał pojawić się na spotkaniu na czas. Podskoczył na miejsce Uberem, w trakcie jazdy zerując kilka mini drinków, za co dostał kolejną w tym dniu burę, od kierowcy.
   一 Dobra, już. Wychodzę, Jezu 一 mruknął, też średnio się tym przejmując, bo typ wyrzucił go prawie pod celem podróży, więc dziarskim krokiem przeszedł te kilkaset metrów, po drodze mając czas akurat na szluga. Przywitał się z przyjacielem wypracowanym w jakiś pijacki wieczór skomplikowanym uściskiem dłoni i ruszyli razem przez miasto, zaliczając jakiś bar, no i co za tym szło, kilka kolejnych drinków. Humor mu dopisywał, bo zdążył rzucić już paroma sprośnymi żartami, ostatni z nich kierując pod adresem lokalu, który wybrali jako następny. Zabawę piłeczkami można było interpretować na wiele różnych sposobów.
   Dylan nie był jednak drętwą, napaloną laską z kina ani sztywnym kierowcą Ubera, który pewnie zaliczał laski tylko przy zgaszonym świetle, o ile w ogóle, więc skończyło się na tym, że żartowali razem.
   一 Może właśnie to miał na myśli, mówiąc o integracji 一 zauważył i uśmiechnął się szeroko, puszczając chłopakowi oczko. 一 Stary, laski mogłyby mieć czasami trochę więcej luzu, przynajmniej jeżeli chodzi o podejście do seksu 一 mruknął zaraz i wzruszył ramionami. Nie wszędzie musiały być ciasne, nie? Parsknął śmiechem na tę myśl i odchrząknął krótko, łapiąc szklankę z gin&tonic i ruszając wraz z Dylanem do stolika. Ostatnio trafiał ciągle na bilard, więc ping-pong miał być spoko odmianą. Barman odwzajemnił uśmiech Gauthiera, ale Bowiemu posłał tylko wymowne spojrzenie, czego ten już nie zauważył.
   W lokalu było duszno i głośno, ale do tego akurat muzyk był przyzwyczajony i czuł się tutaj jak ryba w wodzie. Zerknął na grupkę studentów, a potem na kumpla. Podziwiał, że im się chciało dalej uczyć i jednocześnie był wdzięczny, że on już zrobił licencjat i nawet przez myśl mu nie przeszło, że miałby robić coś więcej. I tak zrobił to dla świętego spokoju, bo matka naciskała, wiedząc że dalej będzie utrzymywał się z muzyki, a w tej kwestii wszystko miał obcykane i po prostu dalej się rozwijał, o pieniądze nigdy się nie martwiąc. Miał ich tak czy siak pod dostatkiem.
   Zamruczał przeciągle na jego kolejny komentarz i w końcu wzruszył ramionami, kiedy to przemyślał. Upił kilka łyków drinka i odstawił szklankę na niewielki, okrągły blat, a potem odebrał jedną z paletek i oparł się na chwilę o krzesło.
   一 A wystarczyło się z tym nie kryć. Ewentualnie kryć się lepiej 一 palnął i parsknął śmiechem, wyraźnie rozbawiony swoimi złotymi radami. Jeszcze głośniej zaśmiał się, widząc wzrok Dylana i w końcu podszedł do stołu, wyginając się, jakby przed grą chciał się rozciągnąć. W końcu przeciągnął się rozkosznie i mlasnął cicho, posyłając mu spojrzenie pełne politowania, chociaż przebijało przez nie dalej rozbawienie.
   一 Nie mów hop… 一 odparł mało wyszukanym żartem, a na propozycje serwowania skinął głową. Poruszył szczęką i pociągnął krótko nosem, kołysząc biodrami. 一 Wiesz co? Tak coś czuję, że przydałby mi się masaż 一 mruknął, robiąc smutną minę, wolną dłonią wędrując na swój kark i odchylając głowę, chcąc zademonstrować, że naprawdę jest jakiś spięty. No i to akurat była prawda. Uśmiechnął się zaraz łobuzersko, bo inaczej nie byłby sobą. Poczekał aż Dylan powie co on by chciał za wygraną i rozpoczął fascynującą grę podskakującej piłki.

Dylan Gauthier

Dylan otwarcie pokręcił nosem na odpowiedź dotyczącą lasek, posyłając kumplowi oceniające spojrzenie. W teorii nie powinien spodziewać się po nim niczego innego, w końcu go znał, nie znaczyło to jednak, że musiał się z nim zgadzać. Na dobrą sprawę miał wrażenie, że częściej niż nie stali po przeciwnych stronach barykady, gdy chodziło o podejście do życia i wszelakie przekonania, a bliskość i przyjaźń zapewniało im głównie przyzwyczajenie. I wzajemne wsparcie. Bo jakiekolwiek byłoby ich zdanie na temat seksu czy innych przyziemnych spraw, gdy chodziło o prawdziwe problemy potrafili stać za sobą murem i to się tutaj liczyło najbardziej. W tej chwili nie byli jednak w trakcie realnych problemów życiowych i jak Bowie powie o słowo za dużo może zwyczajnie oberwać piłeczką pingpongową w twarz.
- Jakby zaproponował to wszystkim to mogłoby się skończyć inaczej - zgodził się na sugestię dość specyficznej metody integracji kierunku i pokręcił głową z lekkim rozbawieniem. - Chociaż byłoby to trochę ironiczne jakby akurat nasze laboratorium w imię zjednoczenia rozpoczęło na kampusie epidemię HPV - zauważył, bynajmniej nieszczególnie zainteresowany braniem udziału w takowej orgii. Jakby zapytać go kilka lat wstecz pewnie nawet nie mrugnąłby okiem, ba, sam byłby równie winny co człowiek, na którego aktualnie narzekał. W tym wypadku uznawał, że nauka na własnych błędach dawała mu dostateczny autorytet by oceniać innych popełniających je dalej.
- Trochę żałuję, że nie wydało się w trakcie roku. Co innego o tej katastrofie czytać, a co innego jakby w środku zajęć dostał z liścia od każdej po kolei. Przynajmniej byłaby jakaś rozrywka dla reszty z nas - przyznał z nutą żalu w głosie. Nie był szczególnym fanem dramatycznych sytuacji, jednak kiedy te dotyczyły kogoś innego i nijak nie wpływały na jakość jego życia, był w stanie nacieszyć się czyimś nieszczęściem. Dodatkowo naprawdę nie mógł winić lasek zaplątanych w całe to fiasko.
Rzucił piłeczkę przez stół, by odbiła się od powierzchni po stronie Bowiego i wpadła mu w wyciągniętą dłoń. Atmosfera rywalizacji przyjemnie rozeszła się wkoło nich jak tylko na horyzoncie pojawiła się możliwość wygranej, nawet jeśli nie było to nic faktycznie poważnego. Krótki śmiech wyrwał się Dylanowi z gardła na wspomnienie o masażu i skinął głową w ramach akceptacji.
- Da się zrobić. To jak ja wygram umyjesz mi motor - zdecydował po chwili zastanowienia i z lekkim uśmiechem obrzucił Vance'a szybkim spojrzeniem od czubka głowy do bujających się bioder. - Może być w bikini, to już zostawiam do twojej interpretacji - dodał, wzruszając ramionami. Zaraz po tym był gotowy na odbicie pierwszego serwu i piłeczka zaczęła rytmicznie przeskakiwać nad niską siatką. Pierwszy raz potoczyła się po podłodze po przefrunięciu tuż nad paletką Dylana, drugi raz po nieudanym serwie z jego strony. Dla odzyskania skupienia Gauthier wypił połowę piwa w jednym łyku i skupił wzrok na piłeczce ponownie znajdującej się w dłoniach Bowiego. Oblizał wargi z pozostałości piwa, ustawiając się do kolejnego odbioru.
- Jak tam Jayden? - Czy było to brudne zagranie? Być może, ale jednocześnie naprawdę ciekawiło go życie uczuciowe kumpla i jeśli mógł przy okazji chociaż odrobinę wytrącić go z równowagi to zamierzał korzystać.

Bowie Vance

   Absolutnie nic sobie nie zrobił z oceniającego spojrzenia, o ile w ogóle je zauważył, bo zdawał się być całkowicie niewzruszony, tylko parskając śmiechem na jego kolejne słowa. Wydawało się, że sam nie miałby żadnego problemu, żeby dołączyć do napalonych studentów i dać dupy jednemu i drugiemu, gdzieś pomiędzy tym samemu mocząc w jakiejś ładnej, drobnej pierwszorocznej czy uroczym, chętnym twinku. Prawda była jednak taka, że pewnie znalazłby kilka dobrych wymówek, aby jednak tego ostatecznie nie zrobić, co zdarzało się coraz częściej. W ostatnim roku właściwie za każdym razem. Czasami wepchnął komuś język do gardła albo rękę do majtek, ale na tym się kończyło. Nikt go jeszcze o to nie zapytał, ale gdyby stało się inaczej, to na pewno nie zdradziłby prawdziwego powodu, skoro nie potrafił się przyznać nawet sam przed sobą
   Spojrzał na niego rozbawiony wizją prania typa po mordzie i skinął głową, odgryzając kawałek jednej z gumowych pałeczek z nadzieniem w środku, których opakowanie rozpoczął jakieś dziesięć minut temu i zostało zaledwie kilka na dnie. Popił słodycz drinkiem i oblizał wargi, wzdychając.
   一 Tutaj ci przyznam rację. Zajebiście bym się bawił na takiej dramie 一 mruknął, pochylając się, żeby złapać piłeczkę. Zacisnął na niej palce i uniósł spojrzenie na Dylana, a po chwili na jego twarzy zagościł psotliwy uśmiech. To nie tak, że był zajebisty w ping ponga, raczej średnio, szczególnie po kilku drinkach, ale lubił się bawić, lubił wyzwania i nie bał się przegrywać. Chyba był zbyt pewny siebie, żeby to go ruszało. Znał swoją wartość i nadrabiał charyzmą.
   一 Skarbie, ja ci mogę ten motor nawet na golasa umyć, jeżeli przegram. Za to jak wygram, to masujesz topless 一 odparł pewnym siebie tonem, unosząc lekko palec wskazujący, podkreślając prawdziwość swoich słów i przypieczętowując umowę. Dopił pospiesznie drinka, odstawił szklankę i zaserwował, rozstawiając uprzednio lekko nogi.
   Pytanie o Jaya było jak granie w ruletkę. Pytający nigdy nie wiedział czy odpowiedź będzie pozytywna, negatywna i czy w ogóle się pojawi, ani w jaki nastrój wprowadzi pytanego. Owszem, to mogło być brudne zagranie i akurat w tej konkretnej chwili faktycznie było. Bowie spiął się lekko, zerkając na niego przelotnie, bo wiedział że wzrok mógłby zdradzić, że chyba w relacji jego i Jaya nie było teraz zbyt kolorowo.
   一 Nie wiem 一 przyznał szczerze, bo w końcu nie rozmawiał z nim od czterech dni, siedmiu godzin i trzydziestu ośmiu minut. Starał się brzmieć lekko, jakby nie tylko nie wiedział, ale również go to nie obchodziło. Odchrząknął krótko, odbijając piłkę, chociaż ledwo. 一 Skończyliśmy ten… romans 一 dodał pokrętnie i chyba już tylko on w swoim gronie znajomych i w gronie znajomych Jaydena, mówił tak o ich związku. Na ten temat mógłby się kłócić o to z każdym agresywnie i zawzięcie, więc nikt nie odważył się go nigdy poprawiać. Przegrywał, ale i tak nie mógł się na tym skupić. W międzyczasie zawołał barmana i uniósł szklankę. Więcej alkoholu, zdecydowanie tego teraz potrzebował. Upijał się szybko, ale raczej zawsze poprawiało mu to humor, więc robił to codziennie odkąd pokłócił się z Baudetem.

Dylan Gauthier

Ganianie za odbijającymi się po podłodze piłeczkami było w tym miejscu połową rozrywki po dostatecznej ilości alkoholu. Drugą połową była możliwość prowadzenia bezsensownych zakładów wydających się w danej chwili kwestia honoru, nawet jeśli większość nie pamiętała o nich już następnego ranka. Albo szansa na to, że przez niesforną piłkę pod stołem nagle zaczynał czołgać się jakiś całkiem przyjemny dla oka śmieszek. Nie mógł się zdecydować. Odpowiedź Bowiego skwitował parsknięciem śmiechem i pokręceniem głową, chociaż już po chwili spojrzał na kumpla spod przymrużonych powiek. Podniesiona poprzeczka nie była w planach, jednak czuł, że odmowa równałaby się tchórzostwu. Dylan nie był tchórzem. A przynajmniej nie w tej chwili, po wyzerowaniu swojego przeznaczonego do sączenia drinka, który jeszcze lekko palił go w przełyk. Barman wydawał się tego dnia bardzo hojny.
- Wchodzę w to - przyjął podbitą stawkę z całą powagą jaka była w tej chwili wymagana do podejmowania tak istotnych decyzji. Szczegół, że kiedy przekręcił głowę zbyt szybko, piłeczka zdawała się duplikować w dłoni Vance'a. Był w doskonałym stanie by wygrać ten mecz i zapewnić sobie darmową rozrywkę oraz czysty motor.
Po chwili zawziętej walki dał radę ostatni raz odbić piłkę, chociaż trafił ją brzegiem paletki i ta poszybowała po skosie pod pobliskie okno. Wydął wargi z wyraźnym niezadowoleniem i już miał zebrać się do odratowywania ich tymczasowej własności, kiedy dotarło do niego wyznanie kumpla i momentalnie zapomniał o swojej misji.
- Serio? - dopytał, nagle bardziej przejęty tą informacją niż początkowo się spodziewał. Chciał trącić go kijem, trochę zachwiać jego równowagę i chociaż teoretycznie znał ich tendencję do rozchodzenia się i powrotów, to brzmiało dość poważnie. - Ale tak serio-serio? - dodał dla całkowitej pewności, a kiedy barman podszedł z nowym drinkiem dla Bowiego, także skorzystał z okazji by wziąć coś dla siebie. Tym razem postawił jednak na rządek szotów, który wylądował na stoliku obok niego. To przynajmniej należało zerować między serwami. Zapominając o poprzedniej, zaginionej piłeczce, wyjął z koszyka nową i ignorując kolejność ustalaną przez zasady gry, zaserwował ją w stronę Bowiego. Mniej nachalnie i agresywnie niż teoretycznie by chciał, zdaje się bardziej zajęty rozmową niż faktyczną rozgrywką. - Co tym razem? Jak dawno temu? - dorzucił do listy pytań i chociaż wciąż miał dobry humor, gdzieś tam pojawiła się też troska. Wiedział jak nieprzyjemnie kończyły się zwykle ich przerwy i nie wątpił, że tym razem także była to kwestia czasu, chociaż brzmiało to poważniej. Użycie słowa "romans" także nie do końca mu tam leżało, więc następne kilka chwil spędził przerzucając nieskupione spojrzenie między gnającą po stole piłeczką i twarzą przyjaciela.

Bowie Vance

   Uśmiechnął się triumfalnie, kiedy Dylan zgodził się na podane przez niego warunki zakładu. Białe zęby błysnęły, kiedy kącik ust powędrował do góry, a światło odbiło się od podrzuconej przez niego piłeczki, którą zręcznie złapał, kiedy już opadła, korzystając jeszcze w międzyczasie z okazji, żeby puścić oczko siedzącej niedaleko szczupłej, niskiej blondynki z zielonymi pasemkami na włosach. Zerkała w ich stronę od czasu do czasu, ignorując swoje koleżanki. W obcisłym tobie z myszką miki i skórzanej mini spódniczce wyglądała całkiem uroczo.
   Bowie rozproszył się (narazie) jedynie na krótką chwilę i zaraz z cichym cmoknięciem na ustach wrócił wzrokiem do kumpla, odbierając od barmana drinka. Pił z zapałem, co jeszcze nie musiało wcale świadczyć o tym, że coś się dzieje. Był raczej tym imprezowiczem, którzy dużo chleje, wciąga kreski ze zgrabnych tyłków i wszędzie go pełno, a jeżeli znika, to zazwyczaj na szybki numerek w kiblu.
Przynajmniej tak było jeszcze do niedawna.
   Alkohol przyjemnie go znieczulił i bardzo chętnie odbijał piłeczkę, co jakiś czas przekręcając zawadiacko paletkę i śmiejąc się z zadowoleniem, kiedy tylko Dylan popełniał błąd, na jego korzyść. Wtedy, kiedy to jemu zdarzało się przejebać, klął pod nosem, ale też nie wyglądał na jakiegoś strasznie zezłoszczonego czy zawiedzionego, raczej sprawiał wrażenie osoby, która świetnie się bawi.
   Przez chwilę przegrywał, ale potem znowu uśmiechnęło się do niego szczęście i szanse wyglądały na dosyć wyrównane. Poza tym uśmiechała się do niego również dziewczyna z zielonymi pasemkami, co też całkiem mu się podobało. Skakał wokół stołu, opróżniając jeszcze szklankę i wymieniając ją na pełną, którą barman przyniósł wraz z shotami Dylana. Nawet jeden mu podkradł i przytrzymał szkło ustami, odchylając głowę, by alkohol spłynął swobodnie po jego gardle.
   一 Co serio serio? 一 zapytał bezrozumnie, znowu uciekając wzrokiem do dziewczyny. Bardzo chętnie pozwalał na to, aby odwracała jego uwagę od tematu. Z resztą jakiego tematu? To przecież nic takiego. Pokłócił się z Jaydenem, zerwali kontakt i tyle, co tu dużo mówić. Zerknął na Dylana i widząc jego zdziwioną i jakby zmartwioną minę, parsknął rozbawiony. 一 No co? Przyczepił się do mnie o imprezy i jakiś szajs 一 wyjaśnił bardzo ogólnie, wręcz niedbale i wzruszył ramionami, skupiając się na grze, a przynajmniej próbując. 一 Cztery dni 一 dodał jeszcze po chwili wahania. Jak na kogoś, kto miał temat w dupie, nie musiał się długo zastanawiać, aby podać całkiem dokładny czas. Nie weekend, nie niedawno, cztery dni. Mógł nawet oszacować ile minęło mniej więcej godzin, ale nie chciał tego robić. Tak jak nie chciał przyznawać się, że chodziło o to, że znowu napierdolony Bowie przelizał się z jakąś szmatą. Nawet tego nie pamiętał. Chodziło też o to, że zaćpał, że był niedojrzały, że zapomniał o ich spotkaniu, bo był na potężnym kacu i że nie traktował ich poważnie. Nie miał pojęcia o co mu w sumie chodziło tak naprawdę (miał, ale oszukiwał sam siebie).
   一 Grasz? 一 rzucił nagle głośniej, wychylając się w stronę nieznajomej. Uniósł paletkę, żeby było jasne o co pyta. Miał cichą nadzieję, że się przyłączy, mogliby zagrać dalej razem przeciwko Dylanowi, chętnie by jej pokazał jak odpowiednio trzymać paletkę. Trochę za bardzo się starał, żeby nie było po nim widać, że od czterech dni i ośmiu godzin pije, żeby o tym wszystkim po prostu nie myśleć. Mógłby zrobić teraz dosłownie wszystko, żeby tylko odwrócić swoją uwagę od Baudeta.

Dylan Gauthier

Całe to wyjście miało być luźną imprezą, metodą na spędzenie razem czasu, rozmowy o wszystkim i o niczym, może nadrobienie informacji z życia codziennego od momentu, kiedy ostatni raz się widzieli. Dorosłość nie rozpieszczała, każdy z nich miał zawalony grafik i własne zajęcia, przy czym Dylan żonglował zarówno studiami, jak i pracą, co nie zostawało zbyt wiele czasu na podobne wyjścia. Miał od tego weekendy i kilka losowych wieczorów w miesiącu, kiedy akurat nie musiał następnego dnia zrywać się skoro świt. Jednak zawsze cenił sobie możliwość rozluźnienia się w dobrym towarzystwie, bo mimo różnic za takie właśnie uznawał Bowiego. Czasem byli jak ogień i woda, dzień i noc, koniec końców jednak kiedy jeden z nich się potykał, drugi był gotowy zaoferować ramię do oparcia i teraz nie było inaczej. Żarty żartami, dźgnięcie szpilą tam gdzie bolało, żeby zyskać przewagę w grze nie było tutaj szczególnie niecodziennym zagraniem, jednak kiedy przekraczało to pewną granicę, Gauthier potrafił się wycofać.
Tak oto luźna gra zmieniła nastrój, z Dylanem wpatrującym się w kumpla niepewnie z drugiej strony stołu. Nie przestawał pić, ani grać, jednak nie było mu już do śmiechu, zwłaszcza kiedy ten wyraźnie próbował oszukać albo jego, albo samego siebie. Nawet ciągłe spoglądanie w stronę laski przy stoliku obok zaczynało go martwić.
- To krótko - wytknął, kiedy dostał w końcu jakąś konkretniejszą odpowiedź. - Gadaliście o tym szajsie od tego czasu? - dopytał, nawet jeśli miał wrażenie, że mówi do ściany. Jego kumpel już zdawał się odejść od tej rozmowy i przechodzić płynnie w całkowicie nową strefę, w tym wypadku zawierającą dodatkową osobę. Dylan rzucił okiem na zaproszoną dziewczynę, na chwilowy wyraz zaskoczenia na jej twarzy, szerszy uśmiech i entuzjastyczne skinięcie głową, podczas gdy sam mentalnie przywalał głową w chybotliwy stół od ping-ponga.
- Hej, uh, wybacz, ale zaraz będziemy kończyć. Może następnym razem - rzucił w stronę dziewczyny, zanim ta w pełni zebrała się ze swojego miejsca, ignorując zarówno reakcję jej i jej znajomych, kiedy obchodził stół naokoło i stawał przed Bowiem. Celowo ustawił się tak, by zasłonić mu widok ładnej nieznajomej, przynajmniej częściowo, jako że ten trochę nad nim górował, i oparł się biodrem o stół.
- To chyba nienajlepszy moment na podrywy, nie sądzisz? - upewnił się, obrzucając go uważnym spojrzeniem, pomimo alkoholu powoli rozmywającego mu ostrość wzroku. - Chcesz o tym pogadać? Możemy iść do ciebie, zapalić, wyzerować tequilę na pół i możesz do rana mieszać go z błotem - zaoferował, mając wrażenie, że najlepszym planem działania byłoby usunięcie Vance'a z miejsca publicznego wypełnionego w dużym stopniu studentami i przynajmniej jedną laską rozbierającą go wzrokiem. Znał ich wzloty i upadki za dobrze by wierzyć, że zamknęli ten rozdział na dobre, a nie zamierzał stać obok i patrzeć jak ten odbija sobie żal na jakiejś losowej dziewczynie poznanej w barze. Poza tym, to miał być ich wieczór.

Bowie Vance

   Bowie zawsze był trochę rozkojarzony, jakby nie potrafił skupić się na jednej rzeczy naraz. Potrzebował nie tylko skupiać sobie duże pokłady uwagi, ale sam dawał uwagę zbyt wielu osobom i rzeczom, przeskakując od jednej do drugiej. Właściwie nie miał w życiu żadnej stałości, nie miał rutyny i nie przejmował się przyziemnymi rzeczami, którymi przejmowało się większość jego rówieśników, nie licząc bogatej śmietanki Toronto i bananowych dzieciaków takich, jak on sam.
   Jego relacja z Dylanem rozpoczęła się całkowicie przypadkiem i właściwie była swojego rodzaju zagadką, bo Bowie obracał się głównie w towarzystwie bogatych dzieciaków. Może i samo to, że nawiązali lepszy kontakt nie było zaskakujące, ale to, że w ogóle utrzymali relację i bardzo ją rozwinęli już na pewno. Sam nie wiedział nawet z której strony bardziej, bo o ile jemu latało to kto skąd pochodził, ile zarabiał i czym się zajmował, to sam był dosyć trudnym człowiekiem. Więc albo ktoś, kto z nim wytrzymywał był do niego bardzo podobny albo musiał mieć ogromne pokłady cierpliwości.
   Lubił Dylana, był już o tym przekonany i chłopak był jedną z niewielu osób w jego życiu, której brak mógłby mocno odczuć. Mimo wszystko miał przed nim tajemnice, chociaż były to rzeczy, które ukrywał po prostu przed wszystkimi, nawet przed samym sobą. Chodziło o sferę uczuciową, która w przypadku Vince’a była jak uschnięty, dziurawy ser szwajcarski.
   Patrząc na to, jak wypytywał o Jaydena, można było wnioskować, że jebany kretyn Bowie dał radę oszukać wszystkich, włącznie z samym sobą, po raz kolejny po mistrzowsku. Cała jego relacja z łucznikiem zaczęła się przede wszystkim od tego, że Kanadyjczyk został kopnięty w dupę i olany przez pieprzoną gwiazdę ekranu i gdyby tylko zdołał chociaż raz przyznać, że to go ruszyło, to całość stałaby się na tyle prawdziwa, że wywołałaby silne emocje nienawiści. Ale przecież Blackwell był mu całkowicie obojętny, tak jak i Baudet był mu teraz obojętny i miał na wszystko wyjebane, a skoro jakaś miła typiara była nim zainteresowana, to czemu miałby nie zamoczyć? Przecież żył chwilą i przyjemnością, wszystko się zgadzało.
   Chyba, że…
   Zamrugał, kiedy stanął przed nim Dylan i przekrzywił lekko głowę, przyglądając się mu bardziej uważnie, niż jeszcze kilka chwil wcześniej, może nawet uważniej, niż przez cały dzisiejszy wieczór. Przynajmniej dał radę odwrócić jego uwagę od dziewczyny, bo nagle myśli Bowiego wypełniło coś zupełnie innego.
   一 Nie rozmawiałem z nim, bo nie ma o czym mówić 一 powiedział lekkim tonem, nie przykładając nawet do tych słów wagi, jakby naprawdę się to dla niego nie liczyło. Zrobił kilka kroków do przodu, uniósł dłoń i złapał między palce brodę rozmówcy, odrobinę ją unosząc, aby odchylić jego głowę i lepiej przyjrzeć się wyrazowi jego twarzy,
   一 Jesteś zazdrosny? 一 wypalił, momentalnie uśmiechając się szerzej. 一 Oczywiście, że możemy iść do mnie. Mogłeś tak od razu, to oszczędzilibyśmy sobie te podchody. Chociaż zakład był całkiem zabawny i chyba wygrałeś, Dylan. Chyba będę musiał się dla ciebie rozebrać 一 powiedział całkowicie poważnie, pochylając się nieco bardziej, prawie stykając się z nim nosem. 一 Zamówisz Ubera?

Dylan Gauthier

Znali się od lat, mieli za sobą wiele dobrych chwil, jak i całą górę tych znacznie mniej przyjemnych i to właśnie one odpowiadały za związanie ich dość blisko, by nic innego się nie liczyło. Zgrzyty charakteru, niedopowiedzenia czy spięcia zdawały się nieistotne i łatwe do przeskoczenia, a Dylan nie wyobrażał sobie ucinania z nim kontaktu przez kilka głupich pomysłów czy nawet pełnoprawną kłótnię. Na równi miał u niego dług wdzięczności, jak i czuł się za niego odpowiedzialny, po tak długim czasie nie chcąc widzieć jak dzieje mu się krzywda. I nie miało znaczenia, czy powodem problemów był ktoś inny, czy on sam. Tak jak w tej chwili, miał wrażenie, że w pewnym sensie broni go przed samym sobą.
Niemniej ostatnie czego by się spodziewał, to tak gwałtowne przeskoczenie uwagi Bowiego z laski w koszulce Disneya na siebie. W pierwszej chwili uniósł pytająco brew, gdy ten zaczął go sobie przestawiać, a na pytanie potrzebował całej swojej samokontroli by nie parsknąć mu śmiechem prosto w twarz. Przed wywinięciem się z jego chwytu powstrzymały go przede wszystkim dalsze słowa Vance'a i plan, który zaczął tworzyć się w jego głowie. Oraz, być może, tylko odrobinę, wziął to za swoiste wyzwanie. W końcu nie był ani tchórzem, ani szczególną cnotką.
- Przyszedłeś tu ze mną, nie będziesz wychodził z jakąś lafiryndą - odparł cicho, nie chcąc by sama zainteresowana go usłyszała, ni to potwierdzając, ni zaprzeczając jego teorii. Przebiegł wzrokiem po jego twarzy, sprawdzając na ile ten mówił całkowicie na poważnie. Nie mógł powiedzieć by nigdy nie przeszła mu przez myśl opcja czegoś więcej, spędzali ze sobą zbyt dużo czasu by nigdy nawet nie rozważył co by było gdyby, jednak zawsze wracał do tego samego wniosku - działali dobrze jako przyjaciele, wszystko inne zginęłoby w płomieniach. I to nie tych przyjemnych. Najwidoczniej jednak Bowie nie myślał o tym w tych samych kategoriach co on i niewątpliwie czekała ich poważna rozmowa na ten temat. Tymczasem musiał go wyprowadzić z baru i aktualne nieporozumienie było mu na rękę, więc zahaczył palec wskazujący o szlufkę jego spodni i przyciągnął go odrobinę bliżej, pozwalając by stuknęli się nosami.
- Jasne. Ogarnij rachunek - polecił mu z uśmiechem ciągnącym kącik jego ust, podniósł dłoń by lekko poklepać go po policzku i puścił mu oczko. Zrobił krok w tył i poszedł na swoją część stołu by sprawdzić czy nic tam nie zostawił i wklepać w aplikacji adres docelowy. Po dokończeniu ostatniego shota ze stolika zgarnął Bowiego spod baru, zanim ten zdążyłby zagubić się w drodze do wyjścia, złapał go za ramię i wyciągnął z lokalu na chłodne, nocne powietrze. Mieli kilka minut czekania, więc oparł się plecami o elewację budynku i odetchnął, spoglądając w stronę rozgwieżdżonego nieba. - Masz alkohol na chacie czy musimy się gdzieś zatrzymać? - upewnił się, jako że o ile nie jechali tam w tym celu jaki dopowiedział sobie muzyk, Dylan nie kłamał na temat chęci napierdolenia się w trzy dupy.

Bowie Vance

   Laska, która mu się przyglądała i był pewien, że była chętna na to, żeby się z nią zabawił, nie interesowała go aż tak bardzo, jak to, co stało się, kiedy Dylan zaczął okazywać swoją zazdrość. Zupełnie o niej zapomniał. Mogłaby teraz nawet zdjąć koszulkę i zamachać mu przed oczami cyckami, a on i tak skupiałby się tylko i wyłącznie na Dylanie. Bardzo często koncentrował się na jednym, tym, co najbardziej mu się w danej chwili podobało. Szczególnie działo się tak wtedy, kiedy wypił już na tyle dużo, aby wejść w przyjemną, hiper aktywną fazę, w której był jednocześnie pobudzony, rozbawiony, generalnie zadowolony z życia i na pewno napalony.
   Nie było tajemnicą, że lubił również uwagę i wyzwania, a zachowanie Dylana dawało mu w tej chwili chyba wszystko, czego dzisiaj potrzebował. Zaczynając od zakładu, który zawierał w sobie nagość, po zazdrość i wyraźną wzmiankę, że to z nim ma dzisiaj stąd wyjść, na klepaniu w twarz kończąc. Prawie się posikał z ekscytacji, kiedy poczuł jego dłoń na swojej twarzy. Wstrzymał powietrze, wpatrując się w niego rozszerzonymi, błyszczącymi oczami.
   Przyjaźnili się, to prawda i naprawdę nie było między nimi romantyczności czy głębszego uczucia, nie takiego poza przyjacielskim. Nie oznaczało to jednak, że nie mógłby odczuwać do Dylana czysto fizycznego pociągu. W końcu chłopak był przystojny, musiałby być ślepy, żeby tego nie widzieć. Właściwie w tej chwili właśnie to widział, i czuł, a jego młodzieńczy umysł wypełniony był tylko tym, żeby się do niego dobrać… a właściwie żeby dobrali się do siebie nawzajem.
   Bowie czuł to dosyć często, do różnych osób. Był na tyle podpity, że nie chciał myśleć ani o Jaydenie, ani o tym dupku, przez którego w ogóle z Jayem się bujał. Nie było to ani mądre, ani dojrzałe, ani zdrowe, ale nie miał zamiaru teraz tego roztrząsać. Może nawet już nigdy. W obecnej chwili, kiedy jego umysł był objęty mgłą, uważał że nie ma nic lepszego od myślenia fiutem.
   Oparł się bokiem o bar, a potem prawie położył brzuchem na ladzie, przekazując barmanowi kartę, którą płacił właśnie za alkohol. Przekręcił głowę w stronę dziewczyny, którą jeszcze przed chwilę chciał zaprosić na chatę, bo zauważył, że ta się na niego gapi. Już nie był wcale chętny, więc absolutnie nic sobie z tego nie zrobił, tylko obojętnie wzrok odwrócił, odebrał od barmana kartę i z dziwnym uśmiechem na twarzy, odepchnął się od baru. Dobrze, że Dylan go zgarnął, bo faktycznie już miał plan skoczenia do toalety, a to by się mogło skończyć realizacją kilku kolejnych pomysłów i zupełnie by zapomniał co miał właściwie robić.
   Uśmiechnął się rozbawiony, kiedy czekali na podwózkę obok klubu, a Dylan zapytał go o alkohol. Właśnie opierał się na wyciągniętej ręce o ścianę lokalu, zwrócony przodem do przyjaciela, który chyba podziwiał gwiazdy (zamiast podziwiać go). Sięgnął do wewnętrznej kieszeni skórzanej kurtki i wyciągnął dwie małe buteleczki, w których sprytnie ukryte były całkiem mocne mini drinki.
   一 Mam cały barek. Przecież wiesz 一 mruknął, podając Dylanowi jeden z drinów. Uśmiechał się, kiedy odkręcał swoją buteleczkę, a potem wznosił toast i złapał za szyję butelki zębami, po czym odchylił głowę, naraz łykając całą zawartość. Oblizał po tym wargi w charakterystycznym dla siebie sposób, aby zaraz w błyszczące od wilgoci usta wsunąć szluga. Chwilę się męczył z odpaleniem go, ale potem zaśmiał się cicho, dalej w świetnym humorze i złapał papierosa między palce, a potem zbliżył go do ust Dylana, sugerując, żeby się zaciągnął. Oparł się przy tym trochę o niego, przytrzymując dłonią jego biodro, a nosem lądując na jego ciepłej szyi.
   一 Zrobił ci ktoś kiedyś malinkę? 一 zapytał nagle i zaczepnie zagryzł lekko jego skórę, a potem zaśmiał się, otulając lekko wilgotne miejsce własnym oddechem i cofnąć się, żeby sam zaciągnąć się dymem i wydmuchać jego chmurę ponad ich głowy. Podjechał Uber, chyba nawet szybciej, niż Vance się spodziewał albo po prostu czas mu tak szybko uciekał. W dobrym towarzystwie podobno tak to już bywało.

Dylan Gauthier