MAPLE HEARTS | PBF

Toronto, miasto, które nie pyta, skąd jesteś, tylko jak długo zamierzasz zostać?

Donnie jeszcze nie umiał odpowiedzieć na to pytanie.

Urodził się w Palermo, ale dzieciństwo spędził raczej w drodze niż w jednym miejscu. Walizki były zawsze gotowe, adresy tymczasowe, a ludzie, pojawiali się w jego życiu na chwilę. Nauczył się szybko nawiązywać rozmowy, nowe znajomości, ale jeszcze szybciej się żegnał.
Aparat pojawił się w jego życiu dość wcześnie. Najpierw jako zabawka, potem jako narzędzie, wreszcie jako najlepszy przyjaciel. Łatwiej było patrzeć na świat przez obiektyw, niż być jego częścią. Zdjęcia nie wymagały deklaracji. Nie prosiły, żeby został. One po prostu były, przypominały, miejsca, ludzi, to co sprawiało, że serce biło mu mocniej. Na początku były to pamiątki, z czasem... jego praca.

Do Toronto trafił - na chwilę. Tak mówił.
Moment trwa już dwa, może trzy lata, sam nie jest pewien, bo czas liczy raczej wydarzeniami niż kalendarzem. To miasto mu pasuje. Jest wystarczająco duże, żeby zniknąć, i wystarczająco brutalne, żeby nie udawać. Jest tu dużo prawdy i dużo brudu, który on wciąż jeszcze bada, odkrywa.
Fotografuje miasto takim, jakim jest naprawdę - zmęczone, brudne, prawdziwe, zepsute. Nie interesują go pocztówkowe widoki ani piękno na sprzedaż. Woli pęknięcia w chodniku, światło odbite w kałuży, twarze ludzi, którzy jeszcze nie wiedzą, że ktoś ich zapamięta.

Pisze nekrologi dla lokalnej prasy.
Zna cudze życia od końca. Wie, co zostaje po człowieku, kiedy zniknie, kilka faktów, jedno zdjęcie, parę zdań, które muszą wystarczyć na ostatnie pożegnanie.

Jest towarzyski. Zabawnym tonem potrafi rozbroić nawet ciężkie tematy. Ludzie lubią z nim rozmawiać, bo nie czują się oceniani. Nie wiedzą tylko, że on słucha tak, jak fotograf patrzy, uważnie, ale z dystansu. Nie wsiąka, nie zakorzenia się, bo za dwa dni może go już wcale nie być.
Relacje kończą się u niego szybciej, niż się zaczęły. Nie z braku uczuć. Z ich nadmiaru. Kiedy robi się zbyt poważnie, on zaraz się wycofuje. Broni się rękami i nogami przed czymś, co uwiąże go na dłużej. Z różnym skutkiem. Zazwyczaj dobrym, ale ostatnio jego serce bije jakoś mocniej przy pewnej brunetce.

Mówi czasem, pół serio, pół żartem.
Ludzie nie są wieczni. Zdjęcia są.

Nikt nie wie, czy to jego credo, czy usprawiedliwienie.

Donnie Bowen ma 24 lata, aparat zawsze pod ręką i życie spakowane w walizki. Toronto jeszcze go nie zatrzymało, ale po raz pierwszy sprawiło, że się zastanawia. Te dwa, trzy lata to dla niego jak wieczność. Ma w telefonie więcej zdjęć innych ludzi niż własnych selfie. Twierdzi, że ludzie są ciekawsi, kiedy myślą, że nikt nie patrzy.

Raz oddał aparat obcej dziewczynie, żeby zrobiła mu zdjęcie. Nigdy go nie odzyskał. Do dziś zastanawia się, czy ona robi nim zdjęcia, czy go sprzedała.

Pisząc nekrologi, zawsze zostawia jedno zdanie, które redakcja potem usuwa, bo uznają je za zbyt osobiste.

Ma zwyczaj wracać w to samo miejsce o tej samej porze, nawet po latach. Sprawdza, czy światło nadal wygląda tak samo.

Potrafi godzinami siedzieć na krawężniku i patrzeć na ruch uliczny, bez muzyki, bez telefonu.

Ma w mieszkaniu tylko jedną ramkę na zdjęcie. Pusta. Od lat. Czasem ją przestawia, jakby jeszcze nie zdecydował, co ma się w niej znaleźć.

Raz sfotografował miejsce zbrodni, zanim przyjechała policja. Zdjęcia nigdy nie ujrzały światła dziennego. Trzyma je na osobnym dysku, którego nikomu nie pokazuje.

Nie usuwa numerów z telefonu. Nawet jeśli nie pamięta już, kim byli ludzie, do których należą.

Zawsze nosi przy sobie aparat, nawet gdy wychodzi tylko po kawę. Nawet gdy nie robi zdjęć. Jakby bez niego czuł się niekompletny.

Ma zwyczaj zapisywać w notesie daty, kiedy mógł zostać, ale tego nie zrobił. Nigdy nie dopisuje powodów.

Czasem robi zdjęcia, których nigdy nikomu nie pokazuje. Nie dlatego, że są złe, tylko dlatego, że są zbyt jego.