MAPLE HEARTS | PBF

outfit

Przyjemny zapach czosnku i pomidorów rozchodził się po mieszkaniu. Za oknami był już wieczór, a w tle rozstawione było mnóstwo świec, które były jedynym źródłem światła. Z gramofonu dochodziły dźwięki Cigarettes after Sex. Czuła powiew powietrza na gołych plecach, które odkrywała jej sukienka. Postarała się. Cholera. Pierwszy raz w życiu naprawdę się postarała. Pierwszy raz postarała się dla faceta. I została wystawiona.
Stała przy kuchence z telefonem w ręce , wpatrując się tępo w ostatni sms. Nie dam rady.Praca.Przepraszam. Poczuła ukłucie w sercu, które i ono pierwszy raz się pojawiło. Powinna poprzestać na tym co znała do tej pory, czyli luźne relacje, seks bez zobowiązań i żadnych głębszych uczuć wykraczających poza przyjaźń. Nie powinna słuchać siostry. Nie powinna iść za głupim głosem serca, które po kolejnych wspólnych tygodniach z Gavinem i nawet spędzeniu razem Sylwestra, podpowiedziało jej, żeby się nieco wykazała i wyszła z inicjatywą. Lubiła mu sprawiać niespodzianki, ale jeszcze nigdy dla nikogo nie postarała się aż tak. Godzinami wybierała odpowiedni przepis i nawet przygotowała dwa dania próbne! Zrobiła zakupy dzień wcześniej mając pewność, że dostanie wszystkie składniki i od rana stała w kuchni przygotowując kolację łącznie z deserem. W łazience też spędziła zbyt dużą ilość czasu nakładając na siebie kosmetyki, kręcąc włosy i wybierając sukienkę. Chciała żeby wszystko było dopracowane w każdym calu. Zazwyczaj jej tak nie zależało, ale uśmiech Gavina na jej widok za każdym razem przyprawiał ją o szybsze bicie serca. Chciała sprawdzić czy jest w stanie wywołać jeszcze większy.
Niestety nie będzie jej to dane, bo właśnie ją wystawił i to piętnaście minut przed czasem, gdy wszystko było już gotowe. Tak, nawet wyrobiła się ze wszystkim przed czasem. Była wkurwiona na niego. Była zażenowana swoją postawą. Było jej przykro, tak cholernie przykro, że nawet mu początkowo nic nie odpisała. Nie chciała jednak wyjść na rozgoryczoną, bo przecież to był luźny związek, prawda? Nie zapraszała go w żadne miejsce, a do siebie do domu. Nic specjalnego. Nie chcąc wyjść na jeszcze większą idiotkę w końcu mu napisała, że nic się nie stało i żeby wpadł po pracy, jeżeli miałby ochotę. To było też żałosne, ale zanim zdała sobie z tego sprawę, SMS został już wysłany.
Miała już odłożyć telefon, gdy nagle ponownie zawibrował jej w ręku. Tym razem była to wiadomość od jej przyjaciela, który zawsze był tylko przyjacielem dla niej, a ona dodatkowa dla niego doradczynią w związku. Znowu pokłócił się z dziewczyną. Znowu to on zjebał i potrzebował to przegadać z Corą. Skoro miała wolny wieczór i świeżo przygotowane jedzenie, to zaprosiła go do siebie. Całe szczęście, bo nieco uratował dzisiejszy dzień. Mogli spokojnie zjeść i pogadać przy winie. Ponarzekać na… on na swoją dziewczynę, a Cora na pewnego specjalnego przyjaciela. Nie wiedziała jak nazwać Gavina, ale alkohol nieco rozwiązał jej język i trochę z siebie wyrzuciła przed znajomym. Ostatecznie i ona dała mu cenne rady, które postanowił wdrożyć w życie jak najszybciej, więc uznał, że to już czas na pożegnanie. Gdy akurat otwierał drzwi, aby wyjść, im obojgu ukazał się Fraser. Blondynka była zaskoczona jego widokiem, bo było już późno i myślała, że raczej wróci do domu aniżeli zawita do niej. Jednak jej serce momentalnie przyspieszyło, a na twarzy pojawił się uśmiech. Poprzednia złość i frustracja poszły w niepamięć.
- O hej, nie sądziłam już, że….- zaczęła podchodząc do niego bliżej, ale wtedy zauważyła w jakim stanie była jego twarz. Do tej pory nie zdarzały mu się bijatyki w pracy. - Co się stało?- spytała zatroskana, ale z pewnym niepokojem i podejrzliwością w głosie. Delikatnie dotknęła jego twarzy, by obrócić sobie ją w swoim kierunku. Chciała się móc bliżej przyjrzeć jego ranom, ale jednocześnie była w tym nadwyraz czuła, aby nie sprawić mu dodatkowego bólu.- Ehm… to ja już pójdę. Dzięki Cora za miły wieczór i kolację, do następnego!- głos przyjaciela dochodził jakby z oddali, bo Marshall wpatrywała się w Gavina czekając na jego odpowiedź. Nie zauważyła nawet, że zostali już tylko oni we dwoje w progu do jej mieszkania.


Gavin Fraser

Nie planował, by tak się to potoczyło. Miał wyjść do pubu, wypić ze znajomym jedno, maksymalnie dwa piwa, a resztę dnia spędzić z… ukochaną? Cora była kobietą, która zawróciła mu w głowie do tego stopnia, że myślał o niej o każdej porze dnia; nawet w najcięższych momentach. Mieli być jedynie spontanicznymi kochankami, a skończyli w relacji, która coraz bardziej przypominała związek. Nie pamiętał okresu, w którym tak bardzo uzależnił się od obecności drugiej osoby. Ostatnie kilkanaście miesięcy minęło mu na spontanicznych spotkaniach ze świeżo poznanymi kobietami, tuż po rozstaniu z Debbie. Kobietą, która po dwóch latach (z przerwami) poinformowała go o zakończeniu relacji, argumentując, że do siebie nie pasowali. Spotykając się teraz z blondynką, coraz częściej dostrzegał sygnały, że pomiędzy obiema kobietami istniało jedno znaczące podobieństwo. Obie nie chciały zbytnio angażować się w długotrwałe relacje, obawiając się stagnacji i ograniczeń. Dlatego obawiał się narastającego uczucia do nowej partnerki. W końcu oboje na początku ustalili ten specyficzny typ relacji pozwalający na spotykanie się z innymi i nieuzależnianiu się od siebie nawzajem. Gavin jednak nie potrafił funkcjonować w taki sposób. Wystarczyło kilka tygodni, by z kochanki stała się najważniejszą kobietą w jego życiu, z którą coraz bardziej chciał związać się na stałe.
Dlatego był wściekły, że tak to zawalił. Nie chciał, by wizyta w barze zakończyła się na komisariacie, a na końcu wizytą na dywaniku u siostry. Louise, mimo że była świadoma jego relacji z kochanką, nie wiedziała, że dla niego przeistoczyła się ona już w związek. Nie irytowała go policja ani sama wizyta u siostry, lecz fakt, że kilkadziesiąt kilometrów od mieszkania czekała na niego partnerka, oczekując miłego wieczoru. Dlatego nie zastanawiając się długo, wysłał do niej od razu wiadomość:
Hej, muszę dokończyć projekt. Obiecuję się zrewanżować. Tęsknię.
Była to jednak tylko połowiczna prawda. Nie chciał pokazać się jej w takim stanie; z podbitym, coraz bardziej widocznym śladem pod okiem i zapachem alkoholu, który jasno wskazywał na spotkanie z kimś innym. Mógłby się tłumaczyć, że wszystko było wynikiem nieplanowanej konfrontacji z pijanym mężczyzną w barze, ale znając Corę, wiedział, że i tak dociekłaby prawdy. Z upływem minut zaczął jednak czuć się z tym coraz gorzej. Uznał, że powinien zachować się jak partner i wyznać jej prawdę, nawet jeśli miałoby to kosztować go zamknięciem drzwi przed nosem. Czekając na odpowiedni moment, wyszedł z mieszkania siostry i, zamawiając taksówkę, ruszył w stronę mieszkania Cory.
Na miejscu jego wzrok natychmiast przyciągnął dobrze zbudowany mężczyzna wychodzący z jej mieszkania. Choć nie powinien być zazdrosny; zwłaszcza przy ustalonym między nimi układzie poczuł ukłucie nieprzyjemnej zazdrości. Po raz pierwszy, odkąd się spotykali, miał ochotę zrobić jej scenę, niczym nastolatek domagający się wyjaśnień, dlaczego ktoś obcy opuszczał jej mieszkanie. Mijając mężczyznę, posłał mu - A to kto? Jeden z twoich kolejnych kochanków? - zapytał, powstrzymując się przed wybuchem zazdrości. - Lekka awantura… na planie. Ale lepiej wytłumacz mi, kto i dlaczego o tej godzinie odwiedza moją partnerkę. - dodał po chwili oburzony zastanawiając się, czy to już była chwila, w której musiał przyznać; że to już M I Ł O Ś Ć.
Cora Marshall

Również tego nie planował. Zwłaszcza, że w przeszłości już wielokrotnie zdarzało mu się nieszczęśliwie zakochiwać, by później zostawać ze złamanym sercem. I choć życie prywatne Gavina było idealnym materiałem na długą powieść, tak skrycie czuł, że mając obok siebie blondynkę, nie potrafił przejść obok tego obojętnie. Na początku nie spodziewał się jednak, że wyjdzie to poza ramy zwykłego romansu czy weekendowych spotkań w hotelu, a nawet w jego apartamencie. Blondynka w dużym stopniu różniła się od poprzedniczek, co w jego oczach czyniło ją wyjątkową. Potrafiła go zaskakiwać szalonymi pomysłami: spontanicznymi wyjazdami, randkami w nieoczekiwanych miejscach czy umiejętnością robienia czegoś z niczego. Dotyczyło to najczęściej wieczorów spędzanych nie tylko na bliskim kontakcie, ale również tych, które kończyły się przysłowiowym wpatrywaniem w sufit.
Dlatego gdy zauważył obcego mężczyznę wychodzącego z jej mieszkania, poczuł się zdradzony. Nie spotykali się oficjalnie, dali sobie nawet przyzwolenie, by ich relacja opierała się również na spotkaniach z innymi partnerami. Jednak coraz częściej miał nadzieję, że ich bliskość była już na etapie, na którym nie potrzebowali nikogo więcej, by w pełni się zadowolić. Nie chodziło o to, by nagle rzucili się sobie w ramiona, wyznając bezwarunkową miłość, lecz o to, by powoli, systematycznie rozwijali uczucie, które z czasem przekształciłoby się w miłość, której oboje tak bardzo się obawiali. Sam nie był idealny. Wiedział o tym doskonale, zwłaszcza że dla blondynki mogło to wyglądać podejrzanie, gdy widziała go w towarzystwie wielu asystentek. Znał tę branżę aż za dobrze. Ludziom na podobnych stanowiskach często ciążyły zarzuty o rzekome molestowanie czy wykorzystywanie pracownic do zabaw z młodszymi kobietami, które zawodowo chciały jedynie zdobyć potrzebne doświadczenie, by w przyszłości spróbować czegoś więcej.
I właśnie taką nieidealność pokazał dzisiaj, okłamując kobietę zaległościami w pracy. Wiedział, że na tym spotkaniu zależało Corze najbardziej z ostatnich. Do tej pory zazwyczaj zaskakiwała go spontanicznymi decyzjami gdzie w jednej sekundzie potrafili rzucić wszystko, by wyjechać na weekend do kilkugwiazdkowego hotelu, zapominając o obowiązkach ciążących na ich barkach. Nie spodziewał się jednak, że tak szybko zastanie ją w towarzystwie kogoś młodszego od siebie. Podejrzewał, że oprócz niego było jeszcze paru młodszych i zapewne sprawniejszych, którzy na pstryknięcie palca potrafili zjawić się w jej mieszkaniu, wykorzystując moment jego własnego idiotyzmu.
- Nie próżnujesz. A to mi zarzucasz flirtowanie i romansowanie z asystentkami - wzruszył ramionami, czując, jak w środku wszystko się w nim gotowało na samą myśl o jej spotkaniu z tym mężczyzną. Znał ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że w złości często posługiwała się ironią. Nie musiał nawet próbować dalej jej okłamywać ponieważ była i widziała, że do jego ściśle zabezpieczonej przez ochroniarzy przyczepy trudno było się przedostać nawet asystentkom, a co dopiero obcym ludziom, którzy po spotkaniu zostawiliby prezent w postaci śliwy pod jego okiem.
Kiedy wszedł do środka, jego wzrok padł nie tylko na jej piękną sukienkę, ale również na wystrój pomieszczenia, który natychmiast skojarzył mu się z wychodzącym chłoptasiem. Był w takim stanie wzburzenia, że nawet przez sekundę nie pomyślał, że cała aranżacja była przygotowana wyłącznie dla niego, dla nich i dla spotkania, które brutalnie najpierw odwołał, a później okłamał ją, pojawiając się w barze na spotkaniu z przyjacielem. - To… wszystko dla niego? Dla nich? Szybko się pocieszyłaś. Może powinienem zacząć bić ci brawo. - rzucił chłodno będąc z a d r o s n y m. Każde słowo, każdy napięty nerw nie wynikały z agresji, lecz z panicznej zazdrości i strachu przed utratą najbliższej mu osoby.
- Nie odwracaj kota ogonem. Niesamowite, jak łatwo potrafisz zaprzepaścić wszystko, co razem budowaliśmy - westchnął, nie ukazując słabości. Czuł smutek, zwłaszcza że słowo p a r t n e r k a w tym przypadku wypowiadał z pełną świadomością i pewnością własnych uczuć. - Najpierw zapraszasz mnie na kolację. A gdy piszę, że nie mogę, po pięciu minutach zapraszasz sobie masę kochanków. Lepszy nie jestem, ale przynajmniej jestem szczery w tym że spotykam się tylko z tobą - odparł na jej zarzuty. Tylko że prawda leżała po stronie kobiety. Miała prawo spotykać się z kim tylko chciała, nawet chwilę przed czy po ich spotkaniu. Była wolną kobietą, która zdecydowała się zaangażować w uczucie, którego on nie potrafił w pełni wykorzystać. A zagranie mu na nosie taką sceną było dla niej ciekawym rozwiązaniem. - Może i tak. Może lepiej, żebym przyszedł tutaj i zastał cię w objęciach innego mężczyzny? Co chciałaś tym uzyskać? Upokorzyć mnie? Pośmiać się ze mnie? - Dodał gorzko próbując w panice zrzucić winę na nią. Problem polegał na tym, że z każdą sekundą zamiast uspokajać sytuację, dolewał jedynie oliwy do ognia. Wystarczyłoby jedno zdanie, jedno przyznanie się do prawdy, że spotkanie z przyjacielem nie było ważniejsze od niej. Że to wstyd i urażone ego nie pozwoliły jej powiedzieć całej prawdy.
Cora Marshall

- Podbite oko to oznaka romansowania z asystentkami? No nieźle. Chociaż brzmi to zabawnie w sytuacji, gdy widzi się właśnie wychodzącego chłoptasia - odpowiedział na zarzuty kobiety, czując się urażony. Całość wyglądała jednocześnie komicznie i kuriozalnie; słyszeć oskarżenia o rzekomą zdradę w momencie, gdy to drugą stronę widziało się w dokładnie tej samej, zarzucanej sytuacji. Prawdę mówiąc, miała do tego prawo. Na początku ich znajomości umówili się przecież na format otwartego związku. Jednak obecnie miał nadzieję, że dążyli już bardziej do pełnej relacji niż do niezobowiązującego romansu. Dla Gavina ta sytuacja była wyjątkowo trudna do interpretacji, zwłaszcza że ostatnie tygodnie były dla nich cudowne, pozbawione większych dramatów czy kłótni. Jej wizyty w jego przyczepie i ich spotkania w jego apartamencie przypominały już raczej szczęśliwy, długoletni związek niż głupi romans rodem z czasów nastoletnich. Jednak wszystkie jego nadzieje i marzenia prysły, zastąpione taką złością, że nie potrafił się kontrolować, rzucając słowami, których później mógł żałować.
Przez sekundę nawet i mu chodziła myśl, by zachować się dojrzale, przeprosić i sprawić by ten wieczór miał chociaż szczęśliwe zakończenie. Ale gdy kolejne ostre słowa padały z jej strony, czuł coraz większą narastającą wściekłość. Coraz wyraźniej rozumiał, że to właśnie ona z całych sił próbowała zrzucić na niego winę, nie dostrzegając przy tym własnej. Może nie był święty. Może okłamał ją, tłumacząc się nadmiarem pracy, kiedy w rzeczywistości wyszedł ze znajomym do pubu. Ale publiczne oskarżenia o zdradę przelały tylko czarę goryczy. Spojrzał na nią demonicznie, jakby już wtedy zrozumiał, że nic dobrego z tego nie wyniknie. Bał się tylko tego, żeby nie zakończyło się to rozstaniem. Choć w przypadku samego mężczyzny nic nie było pewne, zwłaszcza że po kilku bolesnych rozstaniach raczej nie chciał się angażować mocno w relacje, które mogły zakończyć się podobnie co poprzednie; zwłaszcza że w jego głowie wyglądało to tak, jakby to ona chciała ostatecznie zrobić z niego nie tylko winnego ale i głupiego.
- Piątkowych gości? - wkurzył się niemiłosiernie. W takim stanie często nie potrafił odróżnić ironii od prawdy, przez co wychodził na naiwnego. - Dobra, nie musisz być taka zabawna. Bądź chociaż raz ze mną szczera i przyznaj się, że od dawna byłem tylko jednym z wielu. Nikim więcej. - Zapytał, choć w głębi duszy nie chciał znać odpowiedzi. Może lepiej byłoby żyć w przekonaniu, że faktycznie był najważniejszym mężczyzną, z którym chciała stworzyć coś więcej. Bo ta sukienka, kolacja, świece i cała otoczka tego spotkania wyglądały dokładnie tak, jakby zorganizowała je z myślą o kimś, do kogo czuła coś więcej niż tylko fizyczne pożądanie. Problemem była jednak jego głowa i jego rozdrażnione, męskie ego, które nie pozwalało mu się ugiąć i przyznać, że to od niego wszystko się zaczęło, że ironia była konsekwencją jego własnych kłamstw.
- Nie, i może to był mój błąd że zaufałem kobiecie która najwidoczniej nie była wart mojej uwagi - odpowiedział dumnie. Nie chodziło o dumę producenta zarabiającego miliony, bardziej o człowieka, który z czasem się uzależnił, stawiając ją ponad wszystko. Może faktycznie miała rację. Może był głupi i naiwny, powierzając swoje zaufanie kobiecie, stawiającej siebie ponad wszystko, z zupełnie inną wizją przyszłości, której tak naprawdę nigdy nie znał. - Tak. Masz rację, jestem beznadziejny. Mogłem olać wszystko i traktować cię jak jedną z wielu. Ale zamiast tego wolałem się zaangażować. Dać z siebie wszystko. Uwierzyć, że czeka nas coś więcej niż tylko zwyczajny seks. - odpowiedział cały zagotowany. Jej ostatnie słowa sprawiły, że jego myśli krążyły już tylko wokół gniewu skierowanego przede wszystkim przeciwko niemu samemu. Nie był zły, że go tak potraktowała. Nie był zły, że zarzuciła mu naiwność. Był wściekły, że naprawdę uwierzył, że na kogoś takiego jak on wciąż mogła czekać miłość. Od rozstania z Debbie nie sądził, że jeszcze kiedykolwiek zaangażuje się aż tak bardzo, że odpuści obowiązki, byle tylko mieć więcej czasu dla kobiety w której się Z A K O C H A Ł. - Tylko czemu nie powiedziałaś mi o wszystkim, kiedy widziałaś, że oddaję ci całego siebie? - zapytał chcąc poznać prawdę na ten temat. Ale zamiast tego stanął naprzeciwko niej i spojrzał jej prosto w oczy. Sam nie wiedział dlaczego, może liczył, że zobaczy w nich coś więcej niż złość. Że dostrzeże, iż te wszystkie wulgarne ataki były tylko chwilowym wybuchem. Że zobaczy, że jest dla niej ważny. Że go potrzebuje. Że tak samo jak on przepadła.


Nie wiem, czemu to zrobiłem.
Jestem ostatnim durniem.
Ale to był pierwszy i jedyny raz, kiedy cię okłamałem.
Myślę o tobie każdego ranka, nawet gdy nie ma cię obok.
Myślę o tobie każdego popołudnia, kiedy wpatruję się w twoje zdjęcie stojące na moim biurku.
Myślę o tobie każdego wieczora, gdy zasypiasz w moich ramionach.
Nawet jeśli teraz złamałaś moje serce na milion kawałków
Powinnaś wiedzieć, że i tak będę kochać tylko ciebie.


Rzadko pozwalał sobie na tak głębokie myśli, może powinien był powiedzieć to wszystko na głos. Ale nie potrafił. Był tym cholernym, beznadziejnym i upartym mężczyzną z ogromnym ego, którego nie stać było na posypanie głowy popiołem. Może zrobiłby to, gdyby nie użyła słów, które wcisnęły w nim czerwony przycisk alarmowy. Może zamiast tej awantury byliby teraz w jej mieszkaniu, próbując zapomnieć o całej kłótni. - Ale powiedz mi szczerze… absolutnie nie widzisz w tym swojej winy? - Bo to ciekawiło go najbardziej. Może faktycznie nie dostrzegał, że winę ponosili oboje. Że jedną głupią akcją mogli doprowadzić do rozpadu uczucia, które tak długo kiełkowali.
Cora Marshall

- Em… no… wiesz… - zaczął z zakłopotaniem, zastanawiając się, co właściwie powinien powiedzieć. W tej sytuacji każde możliwe rozwiązanie nosiło za sobą swoje konsekwencje, a sam Gavin starał się wypaść tak, by nie denerwować jeszcze bardziej rozpalonej już i tak do czerwoności Cory. Najbardziej chciał, by kobieta przestała się na niego gniewać, a on mógłby pominąć tłumaczenia na rzecz wspólnego wieczoru, który w jego mniemaniu mógłby zakończyć się dla nich dobrze. Doskonale jednak wiedział, że tak się nie stanie, ponieważ blondynka nie należała do kobiet, które łatwo odpuszczały, gdy coś im nie pasowało. Zaskakiwała go tym, że zamiast samej zabawy potrafiła stawiać na swoim, wpychając go w sytuacje, w których czuł się niekomfortowo. Ale właśnie dlatego kochał ją tak bardzo, że stojąc teraz przy niej, wyglądał jak zdesperowany nastolatek zazdrosny o swoją pierwszą miłość, mimo że nie byli oficjalnie parą, nie wyznali sobie jeszcze prawdy i, co najważniejsze, wciąż tkwili w układzie pozwalającym każdemu z nich spotykać się z kim tylko chcieli. - To nie tak. Znajomy zaprosił mnie do baru, a tam jeden, może dwa drinki i wiesz, że puszczają mi wtedy hamulce. Na dodatek jakiś chłopaczek zaczął się do mnie rzucać, a moje ego nie pozwoliło pozostać obojętnym - dokończył. Z każdą kolejną sekundą i wypowiedzianym słowem zaczynał jednak rozumieć, że nic go nie usprawiedliwiało. Mógł dalej się okłamywać, ale nie miał już dwudziestu lat tylko dwa razy więcej i musiał w końcu zrozumieć, że akcje, które niegdyś sprawiały mu gigantyczną przyjemność, dziś były jedynie obrazem niedojrzałości, które zupełnie nie pasowały do osoby publicznej zarabiającej miliony na swojej pracy. A takimi zachowaniami doprowadzał jedynie do tego, że zamiast być rozpoznawalnym z filmów, zaczynał być kojarzony ze skandalami wywoływanymi w barach.
- Nigdy nie byłem święty, ale przynajmniej cię nie okłamałem. Teraz stoisz przede mną i rzucasz w moją stronę tekstami, które wiesz, jak na mnie działają. Jeżeli chciałaś się rozstać, nie musiałaś robić tego w taki sposób - odparł, a na jego twarzy pojawił się smutek. Dla Gavina ten dzień chyba nie mógł zakończyć się gorzej. Mógłby przeżyć publiczny skandal i poranne tytuły w brukowcach. Mógłby znieść gigantyczną awanturę z siostrą, którą obudził, gdy policja przywiozła go do jej domu. Ale najgorsze co mogło go spotkać, to było zerwanie i to właśnie w taki sposób. Był pewien, że każdy zareagowałby podobnie, widząc obcego mężczyznę wychodzącego z domu kobiety, którą się kocha. W każdej możliwej sytuacji pierwszą reakcją byłaby chęć poznania prawdy. Inaczej jednak wyglądało to w momencie, kiedy to ona sama wprost, choć w kłamstwie wyznała mu, że ten facet był jednym z trzech potencjalnych kochanków. Ciekawy był, jakby sama zareagowała w momencie, kiedy przyszłaby spóźniona do jego apartamentu i zastała go w towarzystwie jego byłych lub potencjalnych kochanek. Oboje mogli się w tej sytuacji okłamywać czy grać w różne gry, lecz prawdą był fakt, że oboje byli już w pełnoprawnym związku któremu brakowało jedynie wyznanie całej prawdy i oficjalnie nazwanie ich relacji miłością.
- I całe szczęście, że się nie… - nie dokończył wahając się. Nie chciał jeszcze bardziej kontynuować gry kobiety. Starał się zostać jedyną osobą, która chciała zachować ziarenko prawdy, bo prawdą było, że oboje zjebali, a zamiast się do tego przyznać, brnęli tylko w kłamstwo, niszcząc to, co przez ostatnie tygodnie tak doszczętnie budowali. Było mu smutno. Cholernie smutno. Ponieważ pierwszy raz od rozstania z Debbie poczuł, że w jego sercu wciąż było miejsce na miłość, a lód, który towarzyszył mu przez lata, zaczął topnieć przez co zaczął wierzyć, że mogli być razem nie tylko szczęśliwi, ale też szaleńczo zakochani. - Nie mogłem cię olać. Nigdy nie potrafiłbym tego zrobić. Wiesz, czemu? Bo cię ko… - znów nie potrafił wypowiedzieć tego jednego magicznego słowa które mogło obrócić te spotkanie. Ale bał się tego, bo doskonale wiedział o tym, że Cora nie miała pojęcia o tym jak być w związku… i jak być kochaną. Zresztą sam Fraser sprawiał wrażenie, jakby samemu uciekał przez zobowiązaniem i miłością. W końcu sama chęć zorganizowania im randki i romantycznego wieczoru u niej w domu, zamiast w pięciogwiazdkowej restauracji mogła mu zasugerować, że nie był już jednym z wielu, tylko partnerem dla którego chciała zaryzykować wszystkim przed czym uciekała. - Zjebałem. TAK ZJEBAŁEM. Mogę to powtórzyć wielokrotnie, zachowałem się jak nastolatek którego zaślepiło spotkanie ze znajomym, zamiast się skupić na nas. Wiem, ze nie chcesz mnie teraz już widzieć. Ale chcę żebyś wiedziała, że zawsze byłaś, jesteś i będziesz już dla mnie tą najważniejszą - powiedział, czując, jak jego serce przyspieszało. Nie chciał już podnosić głosu, ani podgrzewać już i tak napiętej atmosfery; ale też wcale nie oczekiwał tego, by nagle o wszystkim zapomniała rzucając mu się w ramiona. Najbardziej zależało mu na prawdzie, która jego zdaniem za bardzo skręciła w złą stronę.
- Poważnie? Serio? Tego właśnie chcesz? - zapytał zszokowany słysząc po chwili jej słowa. Jeżeli jesteś zainteresowany inną formą relacji, to chyba powinniśmy naszą zakończyć w tym momencie. Brzmiało to dla niego jak próba wymiksowania się z wszystkiego co między nimi było. A może od początku taki był jej plan? Może nigdy nie chciała się z nim wiązać na poważnie. Może był tylko zabawą, a gdy pojawiła się pierwsza większa szansa, zrzuciła winę na niego, by wrócić do dawnego życia. W jednej chwili poczuł się gorzej, niż kiedykolwiek wcześniej. Chyba jeszcze nikt jeszcze przez całe jego życie nie zabawił się jego kosztem tak jak ona w tej chwili. Problem w tym, że był tak zszokowany, że znowu dał się wkręcić reagując na wszystko zbyt emocjonalnie niż racjonalnie - Chcesz mi tym powiedzieć, że nigdy nic do mnie więcej nie czułaś? NIC? - zapytał chcąc jak najszybciej dowiedzieć się prawdy. Gavin wydawał się naprawdę interesującą i ciekawą personą, która w M I Ł O Ś C I nie potrafiła odróżnić prawdy od kłamstwa, przez co mogła doprowadzić do jeszcze większej tragedii niż dotychczas.

Cora Marshall