MAPLE HEARTS | PBF

#3

Może zwariował, ale chyba po raz pierwszy w życiu cieszył się na dzień wolny. Nawet się wyspał jak człowiek, zjadł coś rano (wow), spakował na spokojnie sportową torbę, sprawdzając trzy razy, czy na pewno zapakował proteinowe batoniki i elektrolity w proszku.. a potem coś go tknęło i zamiast wyjść w pośpiechu, gnając na złamanie karku na siłownię, złapał za telefon i do niej napisał. Nie miał nic do stracenia, prawda? I sama z resztą mu powiedziała, że nie lubi niczego inicjować i żeby do niej pisał; przynajmniej tak to zrozumiał ostatnim razem, kiedy spotkali się po raz kolejny całkiem przypadkiem. Teraz już nie było przypadków! Lubił to. Dawało mu coś jakąś lekką radość kiedy myślał o kolejnym dniu wolnym, mimo że niczego konkretnego nie planował. Zaplanowało się samo!
Nie miał nawet nic przeciwko, żeby na nią czekać. Udało mu się zaparkować, wyłączył samochód, zgarnął telefon i wyszedł na zewnątrz, by przysiąść na masce. Było chłodnawo, musiał stwierdzić, zwłaszcza, że mimo temperatury, tylko zarzucił kurtkę na sportową koszulkę, nawet jej nie zapinając, a krótkie, luźne spodenki po kolana definitywnie były tymi, w których miał zamiar ćwiczyć. Całości dopinały buty do biegania, te z typu, które posiadały oddychający materiał.. Było chłodno, ale nie zbyt chłodno? Nah, nigdy nie było zbyt chłodno. Zerkał na swój telefon, przeglądając swój treningowy plan na ten konkretny dzień, jakby wcale nie znał go na pamięć, ale tak naprawdę zwyczajnie nie chciał przegapić wiadomości od niej, ot, w razie potrzeby.
- Hei, dzień dobry! - rzucił głośniej niż zwykle, żeby zwrócić jej uwagę, gdy tylko ją zauważył na horyzoncie. Uśmiechnął się szczerze, wstając i wykonując szeroki gest ręką, co najmniej jakby nie miał prawie dwóch metrów i musiał się starać, by być zauważonym. Czasami zapominał, okay? - Twój dzisiejszy Uber jest gotowy. Przyjmuję napiwki w formie cukierków. - dodał, wyraźnie będąc dzisiaj w trybie śmieszka-heheszka i nie mając ani trochę ochoty na powagę. Może dlatego, że po raz pierwszy od nie wiedział jak dawna, spotykał się z kimś z własnej, nieprzymuszonej woli? I w dodatku mieli spędzić trochę czasu w jego ulubionym miejscu? Ha! To był dobry dzień dla Theo.

Cynthia A. Ward

Matheo Bachmann

Nie miała na ten dzień specjalnych planów. Wolała skupić się na codziennej rutynie. Szybki prysznic, dobre śniadanie oraz kawa, czytając naukowe artykuły. Idealny poranek. Zakłóciły go dopiero wibracje telefonu. Spodziewała się szybkiej jazdy do pracy, by wykonać sekcję. Nie miała normowanego trybu pracy, jeździła do niej, kiedy była potrzebna. Tylko kiedy podniosła telefon, uśmiechnęła się delikatnie.
Theo. Uwielbiała z nim spędzać wieczory. Wydawał się być dobrą osobą na odpowiednim miejscu. Rozmowy z nim przychodziły jej łatwo. Nie widział w niej królowej śmierci, czy smoczycy. Poznał ją od innej strony. Taką znaną jedynie przez najbliższe jej osoby. Wzięła głęboki oddech, próbując sobie wszystko uporządkować w głowie. Kilka minut wpatrywała się w telefon, zanim zdążyła mu odpisać. Musiała mieć wszystko uporządkowane w głowie. Tylko nawet to nie było takie proste. Finalnie odpisała, a po kilku chwilach zaczęła szykować się do wyjścia. Spakowała się w torbę sportową, a na sobie miała sportowy strój ukryty pod czarną bluzą i płaszczem.
— Cześć, nieznajomy Theo — zaczęła Cynthia, unosząc w jego stronę dłoń. Zaraz stała przy jego aucie. Widocznie pensja kucharza wcale nie była taka zła, jakby mogła początkowo się spodziewać. Chociaż nigdy tego nie analizowała. Dla niej było wystarczające, że pojawił się pod jej apartamentem i że mogli spędzić ze sobą kilka dłuższych chwil na trzeźwo.
— A nie będziesz dachował? — spytała poważnym tonem, próbując obrócić własny wypadek w żart — mam batoniki, mogą być? — poprawiła torbę na własnym ramieniu. Coś dla niego spakowała, pamiętając, że lubił słodkie. Ona go nienawidziła, więc mogło ofiarować mu dodatkową dawkę dopaminy.
— Były w mojej szufladzie, nie jem nic słodkiego — potrzebowała wytłumaczenia. Nie lubiła zostawiać pola do niepotrzebnej analizy — Theo, a ja nie wyglądam śmiesznie? — dopytała, bo choć strój dalej był czarny, nie czuła się w nim odpowiednio. Czuła, że powinna założyć coś bardziej na miejscu. Mieli iść na siłownie, wszystko pasowało identycznie, a jednak... chciała zakryć trochę ciała.
— Ładne masz auto — rzuciła, kiedy już weszli do środka — kolorem przypomina muchówki składające jaja w zwłokach — jej ten kolor bardzo odpowiadał. Skoro znał jej zawód, mogła podzielić się odrobiną wiedzy, nawet jeśli brzmiała ona dosyć niezręcznie.

Dobra, ale tak serio, nigdy nie zrozumie oceniania kogokolwiek po zawodzie. Przeprowadzała sekcje zwłok; ktoś musiał, prawda? Nie dało się denatów przesłuchać, nie mogli już powiedzieć co im się stało i kto im to wszystko zrobił; spędziła lata ucząc się jak być głosem tych ludzi, jak przedstawić ich sytuację, by mogli zaznać trochę pośmiertnego spokoju. Uważał, że to było ważne. Z drugiej strony, sam był kucharzem, zwykle profilowany jako alkoholik albo człowiek uzależniony od kokainy, były przestępca albo inny mało ogarnięty osobnik.. Nie ktoś, kto miał swój dyplom, raczej stronił od używek i po prostu nie chciał mieć nic wspólnego z wyższymi stanowiskami, które jak najbardziej mógłby dostać. Ambicja i brak ambicji? Nah, nie lubił oceniać ludzi.
- Obiecuję. - położył jedną dłoń na swojej klatce, drugą uniósł, na wzór sądowej przysięgi, które widział w tv kiedy odwiedzał rodziców. - Uuuu, tak. Ja mam proteinowe, ale w sumie nie są słodkie. - mogli się zamienić. W najgorszym przypadku poświęci się i zje wszystkie batoniki! Nawet nie przeszło mu przez głowę, żeby myśleć zbyt wiele o jej geście; batoniki jak batoniki, yum, fajnie, nie ważne skąd się wzięły i czy specjalnie mu je kupiła, czy znalazła gdzieś w pokrytej pajęczyną szufladzie. Batonik dobra rzecz, nie był wybredny co do słodyczy. Pokiwał głową, przyjmując, że je po prostu znalazła i dobra, znalezione były tak samo dobre.
- Śmiesznie? - przechylił głowę zastanawiając się przez moment co miała na myśli, zaraz potem postąpił krok w tył, by móc się jej przyglądnąć. No.. Wyglądała dobrze? Nie był fashionistą, nie znał się? Dopiero po chwili wpadł na pomysł, że może to pytanie brało się z niepewności, braku doświadczenia z siłownią i generalnie wyjścia z własnej bezpiecznej bańki, odbiegając od tego, co nosiła na co dzień. Postarał się stłumić rozbawienie, ale i tak odbiło się na jego twarzy. - Okay, nikt nie będzie zwracał na to uwagi. Każdy jest zajęty swoim treningiem, a jeśli myślisz, że ktoś się gapi, uwierz mi, pewnie próbuje złapać oddech i zastanawia się, czy zrobił 8 czy 10 repetycji. - sprzęt na siłowni był zwykle rozłożony w ten trochę niezręczny dla początkujących sposób, gdzie nie dało się nie patrzeć na osobę na maszynie na przeciwko. Dało się przywyknąć, po jakimś czasie nawet się już nie zauważało takich małych rzeczy. - A co do ubrań, to jeszcze mniej ważne. Cokolwiek, co nie krępuje ci ruchów i w czym czujesz się komfortowo; dla niektórych to kilka rozmiarów zbyt duże bluzy, dla innych top od stroju kąpielowego i booty shorts odkrywające pół pośladków. - rozłożył ramiona, wzruszając nimi lekko i posyłając jej uśmiech. Siłownia definitywnie nie była miejscem, w którym ludzie zwykli się oceniać nawzajem.. A przynajmniej on nie zauważył w trakcie lat spędzonych na rutynowych ćwiczeniach w różnych siłowniach.
Tak czy siak, załadowali się do samochodu; odpalił silnik, obniżył trochę głośność stereo, odkładając swój telefon na miejsce, upewniając się, że magnetyczna doczepka była dalej na swoim miejscu. Roześmiał się na jej porównanie, bo, oczywiście, musiała porównać jego samochód do muchy. Pasowało.
- Też mi się podoba! Prawie skończyłem spłacać ten samochód, ma dziesięć lat w tym roku. - odpowiedział, stukając w ekran telefonu kilka razy, przerzucając się z nawigacji, do muzyki. Niby ich mały roadtrip nie miał być jakoś specjalnie długi, ale przyjemniej było z czymś gadającym w tle, prawda? - Włącz co chcesz. - dodał, dopiero wtedy ruszając w drogę. Wyświetlacz był na głównej stronie Youtube Music z kilkoma jego szybkimi wyborami, ale wolał dać jej szansę wybrania czegoś dla siebie; albo nie wybierania niczego, jeśli tak wolała.

Cynthia A. Ward

Matheo Bachmann

Z tym stronieniem od używek to Cynthia by nie uwierzyła, patrząc na sposób, w jaki dotychczas się spotykali. Ona nie analizowała, przyjmowała to, jako normę. Był dobrym kompanem. Dlatego zdecydowała się na kolejne spotkanie, a przed wyjściem pamiętała o jednym fakcie. Lubił słodkie. Musiała się cofnąć po batoniki.
— To dobrze — zaśmiała się krótko, cicho. Potrafił rozbroić jej twardą maskę. Niewielu ludziom to się udawało. Może raz na ruski rok uśmiechnęła się w stronę kogoś, kto nie był jej przyjacielem — moje są słodkie, a ty takie lubisz — odparła, puszczając mu krótko oczko. Proste, nic nieznaczące gesty najłatwiej budowały relacje. Nie musieli się uwielbiać, kochać, ale warto było mieć przy sobie kogoś, z kim łatwo spędza się czas. Mógł znać jej zawód, ale jeszcze nie znał traum, odciskających się na jej duszy.
— No tak, śmiesznie — mruknęła pod nosem i zaczęła go słuchać. Ludzie nie patrzyli na innych? Uniosła do góry jedną ze swoich brwi. Nie chodziło o ludzi, tylko o jego zdanie na temat jej stroju. Nie czuła się naturalnie w miejscu, gdzie mogło przebywać sporo ludzi i potrzebowała krótkiego wsparcia, dobrego słowa, ale nie przyznałaby się do tego wprost — nie odpowiedziałeś na moje pytanie — wyglądała śmiesznie czy nie. Nie chciała słuchać o innych, a o jego zdaniu — wyglądam źle, prawda? — dopytała, przechylając głowę, by móc spojrzeć na jego twarz. Była typową dziewczyną idącą na siłownię. Co prawda jeszcze włosów nie miała związanych. To się dokona, kiedy tylko zdejmie czapkę w szatni.
— Tak to... — zaczęła, poszukując odpowiedniego słowa — okręcasz dookoła, jakbym wyglądała źle — stwierdziła finalnie Cynthia. Może Matheo miał coś do ukrycia? Proste pytanie, choć Ward rzadko je zadawała. Rzadko chciała od kogoś usłyszeć, że wygląda ładnie. Za to od Matheo tak.
— Hm... — podejmowanie wyborów było ciężkie. Podniosła się z siedzenia, by lepiej wybrać utwór — czy to test na gust muzyczny? — zagadnęła, a po chwili już wyszukiwała utworu — no to zaczniemy od Linkin Park z The Emptiness Machine — zadecydowała Ward. Lubiła ten zespół, zwłaszcza przed śmiercią głównego wokalisty. Coś sprawiało, że za każdym razem chciała móc do niego wrócić po raz kolejny.
— Na pewno chcesz mnie zabrać do twojego happy place? — spytała już w trakcie jazdy. Jednak to było delikatne odsłonięcie własnej strefy komfortu. Ona o tym wiedziała i zdecydowanie Theo też. Granica między nimi delikatnie, powoli przesuwała się.

Po alkohol sięgał zazwyczaj, kiedy miał zły dzień i, zupełnie szczerze, dotychczas spotykała go tylko w te "złe dni". Nie lubił alkoholu ani trochę, karał się nim, czasami używał tylko po to, by wyłączyć mózg i popełnić kilka błędów, które będą mu siedziały na sumieniu przez kilka kolejnych dni. Ups? Przynajmniej tego konkretnego dnia miała szansę poznać go z trochę innej strony.
Zbiła go z tropu całkowicie, stosując wobec niego kobiecą logikę, której nijak nie rozumiał. Dezorientacja odbiła się na jego twarzy; zmarszczył brwi, zaraz potem je uniósł, próbując zrozumieć o co chodziło z całym tym "wyglądaniem śmiesznie" czy "źle" czy jakkolwiek inaczej chciała to nazwać. Skoro nie chodziło o innych i to jak się gapili.. to o co chodziło?
- Nie..? - zaczął powoli czując się trochę jak saper rozbrajający bombę totalnie na ślepo. Pokręcił krótko głową. - Założyłem, że chodzi ci o zdanie obcych ludzi, dlatego ten cały panel o tym, że nikogo to nie obchodzi. - w gruncie rzeczy, jego też nie obchodziło. To nie był pokaz mody, każdy tam był po to, żeby się skupić na swojej robocie i tyle. In-out w godzinę, jeśli liczyć szybki prysznic. Albo 15-minutowe rozproszenie się krótką rozmową z siłownianym znajomym, z którym w życiu się i tak nie spotka poza tym konkretnym budynkiem. Całkiem to lubił. - Wyglądasz normalnie? Nie wiem jaka jest poprawna odpowiedź, szczerze. - kobiety w jego życiu, które nazwałby bliższymi znajomymi, były raczej pod łatką "bros", a te, które wyrywał (albo tym, którym dał się wyrwać) rzadko oczekiwały od niego konwersacji. Nie miał doświadczenia jeśli chodziło o pytania nie wprost, w których miał się domyślić jaka była odpowiedź. Prosty człowiek z niego był. Wyglądała okay, szła na siłownię... na chuj drążyć temat.
- Nah, lenistwo. - odrzucił prosto, chociaż pewnie bardziej by pasowało, gdyby powiedział, że nie ma nic przeciwko żadnej muzyce. Nie był wybredny w tej kwestii, słuchał wszystkiego w zależności od sytuacji i żadnego "gustu" nie oceniał. Jej wybór był okay, nie mógł sobie wyobrazić, by był taki utwór, którego szczerze nie mógłby znieść. - Hm? Oh, siłownia jest super, zabrałbym wszystkich znajomych, gdybym mógł, ale większości się nie chce. - odkąd odkrył, że trochę więcej ruchu działa świetnie na tak wiele rzeczy w życiu codziennym, proponował każdemu znajomkowie, który nie doprowadzał go do szału, żeby dołączył do zabawy. W większości nie mieli czasu, wiadomo, życie, a on, po raz kolejny, nie oceniał.

Cynthia A. Ward

Matheo Bachmann

Zmarszczyła brwi, słysząc jego słowa. Nie, nie taki miała cel. Zdecydowanie chciała usłyszeć coś więcej. Taką odpowiedź w żaden sposób jej nie satysfakcjonowała. Zmarszczyła jedynie mocno swoje brwi, wzdychając finalnie. Co miała mu powiedzieć, kiedy sama nie wiedziała, co tak właściwie chciała usłyszeć?
— Chodziło mi o twoje zdanie — mruknęła, a im dłużej go słuchała, tym bardziej wywracała oczyma. Cały panel, nikogo to nie obchodzi. Jasne, tylko dla niej liczyło się jedno konkretne zdanie, nawet jeśli nie była w stanie tego przyznać przed samą sobą. Dla niego się tu pojawiła — mhm — tyle miała mu do powiedzenia. Niby wybrnął, niby nic nie było po niej widać, a w brzuchu czuła, jakby coś się jej właśnie przewracało. Niezbyt przyjemne uczucie.
— Przecież wystarczyło kliknąć — westchnęła, kiedy już wybrzmiewała piosenka w głośnikach auta. Wtedy do głowy przyszła jej jeszcze jedna, konkretna rzecz — Może boisz się testu z mojej strony? — dopytała, unosząc do góry jedną ze swoich brwi. Dla niej samej było to stresujące. Czuła się z puszczaniem muzyki niekomfortowo. Brzmi to żałośnie, ale zwyczajnie bała się odkrywania jakichkolwiek kart przed Theo. Im bliżej ktoś jej był, tym bardziej bolało jego zniknięcie. Jedynie przyjaciele dalej przy niej trwali. Może... to właśnie do nich zaliczałby się Bachmann?
— Skoro tak mówisz — mruknęła pod nosem Cynthia. Dzisiaj nic jej nie pasowało. Niby zwykłe wyjście do siłowni, a czuła się spięta. Jakby każdy mięsień odmawiał współpracy, za to alkohol faktycznie pomagał w zrozumieniu się z mężczyzną. Rozplątywał jej język, co teraz przychodziło jej z trudem. Całą drogę milczała, nie mając pojęcia, co powinna powiedzieć.
— Chyba już jesteśmy — stwierdziła, wpatrując się w piękne, przeszklone szyby. Za nimi widoczni byli ćwiczący, maszyny, maty i lustra. Teraz zdała sobie sprawę, że nie chce tu być — to widzimy się na sali, tak? — spytała, wychodząc z auta. Długo już nie rozmawiali, przeszli przez recepcję, by udać się do osobnych szatni. Cynthia jeszcze raz sprawdziła cały swój outfit i choć coś zdecydowanie jej przeszkadzało, postanowiła to olać, by wyjść na trening z Theo. Jeszcze słuchawki ze sobą zabrała, by nie słuchać bezsensownych rozmów.
— Od czego powinnam zacząć? — spytała, uśmiechając się niewinnie. Znała podstawowe zasady. Rozgrzewka, a dopiero później praca. Gdzieś w dłoniach trzymała jeszcze butelkę z wodą. Dopiero później poprawiła swojego kucyka i czekała na zalecenia specjalisty od siłowni.