MAPLE HEARTS | PBF

Z Cynthią i Marą znaliśmy się odkąd pamiętam i odkąd pamiętam trzymaliśmy razem. To była przyjaźń, w której wiedzieliśmy o sobie wszystko i pewnie, czasem patrzyliśmy na siebie oceniająco, ale ogólnie rzecz biorąc jedno za drugie i za trzecie wskoczyłby dosłownie w ogień. Nie wiem jak to się działo, że dogadywałem się z dwoma dziewicami, ale kiedyś facet od jogi powiedział mi, że mam w sobie dużo damskiej energii. Może to była prawda? Niemniej na zajęcia już nie wróciłem, bo ciągle czułem jego wzrok na swoim tyłku. W każdym razie mieliśmy z dziewczynami taką grupę na whatsupie gdzie gadaliśmy o wszystkim, czasem wysyłaliśmy memy i takie różne. W dorosłym życiu bywa tak, że choćbyś chciał się zesrać to i tak nie masz czasu dla przyjaciół, więc powiedzmy, że to dawało nam chociaż namiastkę bliskości, jednak były rzeczy ważne i ważniejsze, więc jak Cynthia napisała, że miała wypadek, to od razu zwołaliśmy prawdziwe spotkanie. Nie było przeproś, dosłownie rzucasz wszystko i stawiasz się na miejscu. Ja miałem blisko, bo dosłownie mieszkała piętro wyżej, ale Mara musiała do nas dotrzeć z greckiej dzielnicy. Mówię do Peach, że w razie czego jestem piętro wyżej, ale widzę, że mnie w ogóle nie słucha bo właśnie chyba wrzuca jakieś posty na Instagram, więc macham na nią ręką, biorę jakieś winko z barku i wychodzę. Dosłownie pół minuty później wbijam już Cynthii na chatę, nawet nie pukam, tylko wchodzę jak do siebie.
- Cynthia, żyjesz? - rzucam od progu. Przyszedłem do niej w kapciach, więc od razu wbijam wgłąb mieszkania - Co się stało? Jak się czujesz? - pytam, butelkę odkładam na kuchenny blat i mierzę przyjaciółkę wzrokiem, pobieżnie oceniając jej stan. Zdaje się, że ma wszystko na swoim miejscu, więc szczerze oddycham z ulgą - Mam wino, zrobię jakieś przekąski, co? - pytam, chociaż rządzę się jak u siebie. Znamy się tyle lat, że pewnie nawet nie zwraca na to uwagi, a wiadomo - pod winko trzeba też coś zjeść, więc zaglądam jej do lodówki patrząc co tu można na szybko zrobić. Lubię gotować i jestem w tym naprawdę dobry. Właściwie mogłem przygotować coś u siebie i tak byłbym pierwszy, ale po co, skoro można obeżreć przyjaciółkę? Jak następnym razem spotkamy się u mnie, to jej się zwróci, tak to zawsze działało w bliskich relacjach. Mam tylko nadzieję, że w lodówce nie miała jedynie światła, bo jeszcze bym musiał zlecieć na dół do sklepu, a nawet nie wziąłem portfela.

Cynthia A. Ward Mara Lakefield

William N. Patel, Mara Lakefield

Wezwanie paczki przyjaciół wydawało się dla niej najlepszą opcją. William mieszkał na innym piętrze, Mara w innej dzielnicy, ale tego wieczoru potrzebowała ich we dwoje. Rzadko kiedy Cynthia sama z siebie zapraszała do siebie ludzi. Szczerze nie lubiła tłoku. Trójka osób razem z nią już do niego należała. Kochała i Williama, i Marę, ale razem potrafili być naprawdę głośni, na samą myśl dostawała bólu głowy. Jednak napisała do nich. Czysta potrzeba towarzystwa zmusiła ją do tego. Chyba faktycznie miała uraz mózgu. Inaczej tego określić się nie dało, nienawidziła ludzi, nawet jeśli należeli do grupy jej przyjaciół.
— Umarłam — skwitowała sucho, unosząc głowę na kanapie i chwilę później położyła ją z powrotem na poduszki. Leżała jak dama w czarnym dresie, pod czarnym kocem, a w tle leciała depresyjna muzyka, przypominająca jesienne hoa, hoa. Nie podniosła się nawet przez moment, czekając na pojawienie się Mary. Duet szczęścia zawita w jej progi. Będzie mogła w końcu streścić im całe życie. Zwłaszcza że jedna znajomość zaczęła ją ostatnio frapować.
— Dachowałam — burknęła pod nosem, ale tak by usłyszał. Nie lubiła się powtarzać. Było ślisko, kierowca jechał zbyt szybko, a ją wyjął strażak. Wielka afera. Przeminęło z wiatrem. Mogła być bardziej połamana.
— Tak — lodówkę też miała pełną. Uber ostatnio przyniósł jej zakupy. Jeszcze miała zakaz dźwigania, a dzwonienie do przyjaciela nie wchodziło w grę. Cynthia była w pełni niezależną kobietą, dodatkowo bez żadnego kocura. Ceniła własną samowystarczalność.
— William... — zaczęła, przechylając się na kanapie, by zobaczyć kumpla — a nalejesz mi wina? — to chyba była najbardziej spragniona przez nią rzecz. Alkohol. Czy to już można było nazwać problemem? Pewnie łączenie procentów z antydepresentami nie należało do najbardziej rozważnych spraw.
— Mógłbyś przestać wchodzić jak do siebie? — spytała wprost, kiedy zaczął buszować jej w lodówce — bardziej dobija mnie życie uczuciowe niż taksówka — stwierdziła finalnie, spoglądając na przyjaciela. Patrząc na to, z czego musiała się im wyspowiadać na samą myśl, robiło się jej niedobrze.

W ogóle mnie nie dziwią jej słowa, bo wiedziałem, że ma iście czarne poczucie humoru. Czarny dres, czarny koc i czarne serce. Wywracam tylko oczami, wzdychając teatralnie, a kiedy się przyznaje, że dachowała to wytrzeszczem ślepia - Ło kurwa, niebezpiecznie - to szczęście, że nie musieliśmy jej odwiedzać w szpitalu. Nie lubiłem szpitali, raz po zabiegu poprosiłem pielęgniarkę, że dała mi więcej tramalu, a ona spojrzała dziwnie i odmówiła, tłumacząc, że niby to w opór uzależniające. I jak tu im ufać, skoro nawet nie chcą ci ulżyć w bólu? Obczajam co ma w lodówce i wyjmuję jakieś rzeczy bo mam w planach zrobić mini kanapeczki, zaczynam wycierać blaty, nie to, żeby miała brudno, ale byłem trochę pedantyczny w tym względzie, a że wytarłem jedna szafkę to już lecę wszystkie po kolei, bez sensu zostawiać, nie? Trochę się już wkręciłem, więc kiedy do mnie mówi to odwracam się z pytaniem wymalowanym na twarzy - Co? Wina? Pewnie - odkładam ścierkę i polewam jej do kieliszka, wręczam prosto w wyciągniętą rękę, taki jestem dobry - Mógłbym powiedzieć, że tak, ale musiałbym skłamać - jak zacznie zamykać drzwi to nie będę miał wyboru, ale tutaj wszyscy się znali i sobie ufali, ja czasem zostawiałem otwarte mieszkanie nawet jak szedłem do sklepu - Życie uczuciowe? Zamieniam się w słuch - już mam ochotę usadzić dupsko w fotelu i tylko słuchać, ale sobie przypominam, że byłem głodny. Dołącza do nas Mara, więc podbijam do niej, żeby się przywitać, może sobie dajemy buziaczki, a może kończy się na przytulasie (z nią mogłem, Cynthia prędzej urwałaby mi łeb), chcę jej nawet pomóc z torbami, jednak zanim zdążę to ona już je odkłada. Coś mi błyska w oczy - kluczyk w dłoniach Mary - Co ty masz swój klucz? A dlaczego ja nie mam? - to już pretensje do Cynthii, zdecydowanie, zerkam na nią, ale szybko daję spokój, w zamian strzelając repete po zakupach Lakefield - Przyniosłem wino - to nie tak do końca z pustymi rękami. Mara wypakowuje zakupy, a ja tak jak mnie pouczyła myję ręce - Zrobię takie małe kanapeczki - mówię do rudej. Pozwalam jej pobuszować trochę w kuchni, bo zrobiło się tam tłoczno - Jeden kieliszek nie zaszkodzi - macham ręką, chociaż obie wiedziały, że ja mam akurat dosyć... Liberalne podejście do mieszania ze sobą różnych specyfików. Wino i antydepresanty? Brzmi jak faza do rana - Spoko, wybroniłbym nas - śmieję się - Cynthia ma problemy sercowe - zwracam się do Mary - W sensie uczuciowe - bo tym już się zdążyła ze mną podzielić, teraz obydwoje czekamy na szczegóły.

Cynthia A. Ward Mara Lakefield

William N. Patel, Mara Lakefield

— Mara, nie krzycz — mruczy Ward, podnosząc się do siadu. Mara od zawsze była tym głośnym ogniwem w ich przyjacielskim trójkącie. Jedynie Patel był w stanie z nią konkurować. Cynthia wolała stać na boku, spoglądać na nich ciekawskim wzrokiem. Milczeć, siedzieć, czasami powiedzieć kilka groszy. Nie należała do osób narzucających się, raczej ceniła w tej przyjaźni to, że pozwalali być jej przy ich boku.
— Rozmawiamy o warzywach, czy o penisach? — spytała, wbijając wzrok. Przez Lakefield jedyne z czym kojarzył się jej ogórek z cukinią, to grubość męskiego przyrodzenia i rozmiar gumki — bo się zgubiłam — nigdy nie marudziła na jedzenie. Na krewetki przygotowane przez Willa na imprezie pewnie też, nawet jeśli przez nie chodziła później struta przez jakiś czas. Ward należała do osób, które mogłyby jeść suchy chleb, bo wszystko było jej jedno. Dopiero w prosektorium wydawało się jej, że żyła, ale ten ostatni wypadek ponownie uświadomił ją w chęci walki o własne życie.
— A poprosiłeś o niego? — spytała Cynthia, przenosząc wzrok na Williama, a po chwili dodała — jeszcze zrobiłbyś mi imprezę, jakby mnie nie było — Ward wystarczyło, że słyszała imprezowe życie Patela. Mieszkali na innych piętrach, a ona i tak słyszała głośną muzykę. Gdyby nie znała Willa, z pewnością dzwoniłaby po policję. Chociaż czasami to robiła.
— W dupie to mam Mara — mruknęła, słysząc pytanie dotyczące leków. Alkohol mógł być jej głównym problemem. Ulubione powiedzenie Cynthii brzmiało przepięknie: prosecco jest tańszy od terapii i skuteczniejszy. Działało, zwłaszcza kiedy miała obok siebie najbliższe osoby.
— Jestem dorosła Mara — mruknęła, słysząc pytanie o bronieniu. Nie powstrzymała się i strzeliła oczami. Była pełnoletnia, miała medyczne wykształcenie oraz naprawdę sprawdzała, które leki mogła mieszać z alkoholem. Chociaż i tak to nie zmieniało faktu wlewania sobie procentów przy każdej możliwej okazji.
— Przespałam się z Cassianem — powiedziała krótko Cynthia, zostawiając za sobą sporo niedopowiedzeń. Dużo wcześniej powinna zwierzyć się z tego przyjaciołom. Miała wyrzuty sumienia. Pozwoliła sobie na krótką chwilę słabości, jednocześnie zgadzając się na wyjazd ze Scottem. Czuła się suką. Tyle lat uprawiała abstynencje seksualną, by wpierw złamać ją z rezydentem, później Cassianem, a na samym końcu z własnym przyjacielem.