MAPLE HEARTS | PBF

Toronto - miasto, do którego nie przyjechała zaczynać od nowa. Przyjechała kogoś odzyskać, albo go zniszczyć. Bo by mu się należało za to co jej zrobił!

Rosario urodziła się w Puerto Rico, ale wychowała się w cieniu kolumbijskiej mentalności swoich rodziców - surowej, emocjonalnej, dumnej i bezlitosnej dla słabości. W domu uczono ją, że kontrola to forma miłości, a gniew to coś, co wybucha nagle, trawi wszystko dookoła. I nie ma zmiłuj. U nich w domu sprawy załatwiało się trzaskaniem drzwiami, wyzwiskami, czasem przemocą... U niej, w tym nowym domu też tak miało być.

Była ambitna. Błyskotliwa. Zbyt inteligentna, by dać się zepchnąć na margines. Medycyna, a potem psychiatria, przyszły naturalnie, dawały język do nazywania cudzych problemów i zdiagnozowania ich u siebie. A przy tym udawnia, że nie istnieją. Rosario nauczyła się słuchać ludzi tak, żeby nigdy nie dopuścić ich zbyt blisko siebie. Pomagała. Diagnozowała. Uspokajała. I coraz bardziej wierzyła, że wie lepiej, za bardzo...

Ricardo znała od dziesięciu lat. Może więcej.
Długo byli blisko. Potem prawie razem. Aż w końcu - małżeństwo. Stabilizacja. Decyzja, która miała wszystko uporządkować, która miała ich określić. Ślub był szybki, intensywny, pełen emocji, jak wszystko w jej życiu. Miesiąc miodowy miał być nowym początkiem. Miał być czymś, co będzie wspominała do końca życia.

I na pewno będzie to kurwa wspominała.

Bo Ricardo uciekł.
Bez dramatycznych pożegnań. Bez rozmowy. Kolejnej kłótni. Po prostu zniknął - zostawiając za sobą milczenie, gniew i kobietę, zranioną kobiecą duszę. A zranione kobiety to dopiero wariatki.
Ten bastardos poleciał do kuzyna. Do Kanady.
Rosario dowiedziała się szybko.
I wsiadła w samolot niemal natychmiast.

Do Toronto przyjechała wściekła. Upokorzona. Zraniona. I absolutnie przekonana, że albo go odzyska, albo zniszczy. Mogła by go nawet zabić, tak ją to gryzło gdzieś pod skórą. Miasto było tylko tłem, chłodnym, obcym, idealnym, by rozegrać sprawę do końca. Jego końca?
Oficjalnie - chce porozmawiać z mężem.
Nieoficjalnie - nie znosi myśli, że ktoś ją zostawił. Że straciła kontrolę. Że ktoś wybrał ucieczkę zamiast niej. Jak on mógł?

W gabinecie Rosario jest perfekcjonistką. Jedyny jej problem to to, że za szybko może przepisuje różne leki.
Poza nim jest zupełnie inna, napięta jak struna. Agresywna. Nieprzewidywalna. Zdolna do przemocy, którą sama potrafi nazwać reakcją na stres. Zna wszystkie mechanizmy. Wszystkie diagnozy. Wszystkie usprawiedliwienia.

I używa ich bez wahania, względem swojej osoby.
x Ma w domu więcej książek o kontroli gniewu niż jej pacjenci.
x Zna na pamięć kryteria DSM, ale ignoruje je, gdy dotyczą jej samej.
x Wypisuje Xanax szybciej, gdy pacjent przypomina jej męża.
x W pracy mówi pacjentom, że sen to fundament zdrowia psychicznego. Sama śpi po trzy, cztery godziny, a resztę nocy spędza na przeglądaniu cudzych profili w social mediach.
x Potrafi być czarująca i ciepła w towarzystwie, zwłaszcza przy nowych ludziach. Z bliskimi traci tę wersję siebie bardzo szybko.
x Zdarzyło jej się uderzyć męża, a potem przez godzinę płakać, przepraszając i tłumacząc to reakcją stresową. Następnego dnia zachowywała się, jakby nic się nie stało.
x Zna dokładnie objawy uzależnień, ale nie rozpoznaje ich u siebie. Albo nie chce.