MAPLE HEARTS | PBF

Powrót mamy do domu pozwolił im nieco odetchnąć. Żadne z trójki Reyesów nie czuło się w szpitalu dobrze, ale to decyzja Helene miała na to największy wpływ. Na ten czas Dominic bez wahania spakował torbę z najważniejszymi rzeczami i przeniósł się do jego rodzinnego domu, zajmując swój dawny pokój.
Już dawno nie spędzał z rodzicami tyle czasu, co w ciągu tych ostatnich dni. Na rozmowach, żartach, wspomnieniach i planszówkach. Robił wszystko, by na twarzy mamy jak najczęściej pojawiał się uśmiech. I momentami nawet wydawało mu się, że jej bladość i zmęczenie spowodowane było zwyczajną chorobą, z której mogła niedługo wyjść, ale po chwili nagły atak kaszlu czy osłabienie i decyzja o położeniu się do łóżka boleśnie uświadamiała mu o tym, że niedługo wszystko miało się skończyć.
Najtrudniej było mu wieczorami, kiedy leżąc samotnie w łóżku, spływały na niego wszystkie tłumione w ciągu dnia emocje i myśli. Skye nie zdawała sobie sprawy, jak wiele pociechy sprawiały mu wtedy jej smsy. Jej troska dawała mu ukojenie i uśmiech, mimo że nie potrafił w odpowiedzi zwrotnej użyć więcej, niż kilku zdawkowych słów. Niemniej, wywiązywała się ze swojej obietnicy i czuł jej obecność, choć nie fizycznie.
Kiedy ciemnowłosa w końcu pojawiła się w jego drzwiach, uśmiechnął się do niej ciepło i jakoś od razu zrobiło mu się lepiej. - Nie musiałaś - zaoponował, ale właściwie nie miał nic do gadania, skoro już wręczała mu torby i klucze do auta, dlatego ostatecznie pokręcił głową i odebrał od niej rzeczy. - Tyle razy Ci mówiłem, że to tylko samochód. Nie musisz się niczym martwić - przewrócił oczami, ale na jego twarzy zawitało rozbawienie. - Najwyżej będę mieć pretekst do kupna nowego - dodał beztrosko, zanim zdążyła coś powiedzieć i odłożył otrzymane torby na bok, z których zaraz zaczęły unosić się przepyszne zapachy. Auto było rzeczą nabytą, którą można było wymienić. Człowieka nim jadącego już nie.
Pomógł jej ze zdjęciem płaszcza i odwiesił go na wieszak, a znajome perfumy wypełniły jego nozdrza. Wtedy też dziewczyna przytuliła się do niego na przywitanie, na chwilę oplatając go dłońmi w pasie. Instynktownie zamknął ją w uścisku, czując, jak się za nią stęsknił. Trwało to tylko chwilę, ale i tak dużo dla niego znaczyło. - To ja dziękuję, że przyjechałaś - odszepnął jej, zdając sobie sprawę, że już zawsze będzie jej dziękował za wszystko, co robiła dla niego i jego rodziny. Była naprawdę cudowną dziewczyną. - Jest w zimowym ogrodzie. Do końca korytarza na wprost - ruchem dłoni wskazał jej drogę, gdy się od siebie odsunęli, po czym jeszcze przez chwilę patrzył za nią, zanim zabrał ze sobą torby i udał się do kuchni, by dać kobietom trochę czasu dla siebie.

Skye Murray

Dobrze było wrócić do domu. Tu Helene czuła się bezpiecznie i wolała spokój oraz otoczenie się bliskimi w ostatnich dniach jej życia, niż tracić czas na kolejne badania i terapie, z których i tak niewiele już mogło wyniknąć. Zdążyła się już z tym faktem pogodzić. Jeśli miała umrzeć, chciała to zrobić w miejscu, które znała i kochała. Wśród jej ukochanych mężczyzn.
Fakt faktem, tylko jej mąż od dawna wiedział o stanie jej zdrowia, a decyzję o poinformowaniu jej jedynego syna przekładała na coraz dalsze terminy, aż nadeszła pora, kiedy nie dało się już utrzymywać tego w tajemnicy. Choć widziała, jak bardzo Dominic starał się zachowywać odpowiedzialnie i być silny, tak znała go i zdawała sobie sprawę, jaki w rzeczywistości był wrażliwy i skrywający w sobie wiele emocji. Widziała, jak przeżywał jej chorobę to kilkanaście lat temu i jak diametralnie jego podejście do życia później się zmieniło. Ostatnie dni jej pokazały, że nie był już tamtym chłopcem, wyrósł na przyzwoitego, acz trochę zagubionego mężczyznę. Chciała dla niego jak najlepiej i najbardziej ją bolało, że nie zobaczy już jego szczęścia. Że nie będzie świadkiem rozkwitającej w nim miłości, przed którą zawsze zapierał się rękami i nogami. Obawiała się, że gdy odejdzie, Dominic znów zatraci się w życiu i zapomni o tym, co było w tym wszystkim najważniejsze.
Na szczęście miał Skye. Dziewczyna, która niedawno pojawiła się w życiu jej syna, od początku wyglądała na inteligentną i ułożoną, a razem z Joshem tworzyli ładną parę. Jednak za każdym razem, kiedy dzieciaki wpadały w odwiedziny do ich rodzinnego domu na przedmieściach, nie mogła oprzeć się wrażeniu, że bardzo dobrze dogadywała się z Dominiciem, a może nawet lepiej, niż z własnym chłopakiem? Nigdy w to nie ingerowała, chociaż czasem zdarzało jej się coś napomknąć synowi o jego przyjaciółce, niemniej dostrzegała zachodzące w nim zmiany. Cokolwiek było między tą dwójką, musiała się upewnić, że Dominic nie zostanie sam.
Z zamyślenia wyrwał ją dziewczęcy głos. Oderwała wzrok od ogrodu za szybą i spojrzała na ciemnowłosą z ciepłym uśmiechem, po czym zaśmiała się cicho.
— A widziałaś te kwiaty w jego jaskini? Gdybym nie postawiła mu paru doniczek tu i ówdzie, sam z siebie by nie pomyślał, żeby zadbać o jakąś roślinność - zauważyła z rozbawieniem, po czym odetchnęła ciężko. Ale kiedy podstawi mu się coś pod nosem, potrafi już się tym odpowiednio zająć. - To on zaprojektował ten ogród. Pamiętam, jak razem wybraliśmy się do szkółki, żeby roślinami wypełnić cały jego samochód. A to i tak nie była nawet połowa tego, co tu widzisz - pokręciła nieznacznie głową, na moment odpływając myślami do wspomnień.
— Co u Ciebie, kochanie? Słyszałam, że Josh w końcu zdecydował się wręczyć Ci pierścionek? - zapytała powoli i z uwagą, wracając do rzeczywistości i spoglądając na biżuterię na jej ręku.

Skye Murray

— Zdecydowanie brakuje mu kolorów - uśmiechnęła się w odpowiedzi na wzmiankę o jaskini i kocu. Nie dało się poznać, czy mówiła o smutnej szarości w jego mieszkaniu, czy o nim samym. Dominic w tym pędzie życia gdzieś zatracił najpiękniejsze barwy i według jej ostatnich spostrzeżeń to Skye mu je nadawała. Ilekroć jej imię pojawiało się w rozmowach, mężczyzna momentalnie stawał się łagodniejszy, a jego twarz rozjaśniał mimowolny uśmiech. Podkreślał, że była tylko przyjaciółką, ale Helene nigdy do końca nie potrafiła mu w to uwierzyć. Bo o ile rozumiała, że mówił to ze względu na przyjaźń z Joshem, tak nigdy wcześniej nie widziała go w takim wydaniu. Skye wydobywała z niego więcej, niż oboje to dostrzegali.
— Dominic nie jest typem osoby, która oczekuje pochwał. Niemniej zrobi wszystko dla osób, które kocha. - Była pewna, że Skye do tego wąskiego grona należała i przykro jej było patrzeć na to, jak nieszczęśliwie ulokował swoje uczucia. A sądząc po nagłej konsternacji dziewczyny, gdy tylko Reyes wspomniała o pierścionku, również nie wyglądała na zbyt szczęśliwą. Przyglądała jej się z delikatnym uśmiechem, a w jej oczach nie było cienia osądu. Nie miała prawa ani zamiaru jej oceniać.
— Dziękuję i również go pozdrów, będzie mi bardzo miło, jeśli uda mu się do mnie zajrzeć - przyznała, bo Josh był dobrym chłopakiem. Pytanie tylko, czy odpowiednim dla Skye? - Napij się, proszę, herbaty. - Ruchem głowy wskazała na filiżankę i dzbanek na stoliku pomiędzy ich fotelami. Poczekała chwilę, zanim zebrała się w sobie, żeby zacząć: - Przyznam Ci się, że Anthony nie był moim pierwszym chłopakiem. Ani nawet nie drugim - mruknęła z lekkim uśmiechem. - Ale przed nim spotykałam się z Williamem. Był miły, uprzejmy i troskliwy. Idealnie pasował do mojej rodziny. Ale dopiero, gdy poznałam Anthony’ego, z czasem zaczęłam odkrywać, że czegoś w Willu mi brakowało - odetchnęła, żeby zaczerpnąć powietrza i upiła łyk trzymanej w ręku filiżanki z herbatą. - Miłość do mojego męża nie przyszła nagle, ale kiedy już się pojawiła, nic nie było w stanie nas rozłączyć. Wbrew rodzinie poszłam za głosem serca, strasznie komplikując sobie z nimi relacje, ale gdy zobaczyłam pierścionek, wiedziałam jedno: razem poradzimy sobie ze wszystkim. I tak jest do tej pory - wzruszyła ramieniem i uśmiechnęła się, na chwilę się zatrzymując na złapanie oddechu. Dłuższe wypowiedzi przychodziły jej z coraz większym trudem. - Czy czegoś żałuję? Absolutnie. Dostałam od życia wszystko, o czym nawet nie śmiałam marzyć. I tego samego chciałabym życzyć i Tobie - zwróciła się do niej z tym samym, łagodnym uśmiechem, choć w jej ciepłym spojrzeniu mogła dostrzec nieznaczną troskę. - Życie jest jedno, nie warto marnować czasu na coś, co nam nie służy, a już zwłaszcza, kiedy jest wygodniejsze dla innych - skwitowała i sięgnęła po filiżankę. Jakkolwiek Skye miała odebrać jej historię, chciała się nią podzielić i nie zamierzała jej przy tym pouczać. Jeśli dziewczyna była tak bystra, jak słyszała, mogła sama wyciągnąć wnioski. W swoim czasie.

Skye Murray

— Miłość nie wybiera. Przychodzi nieoczekiwanie, często w momencie, w którym najmniej się tego spodziewamy. To my musimy być gotowi ją przyjąć - odparła z przekonaniem. Przeżyła już sporo lat, by wiedzieć, że można było zakochiwać się w wielu osobach, ale najważniejsze działo się potem - czy po odnalezieniu się w codzienności opadało pierwsze zauroczenie i ludzie zaczynali się rozmijać w swoich przyzwyczajeniach i przekonaniach, czy może odnajdywało się w drugiej osobie kolejne powody, by uczucie stawało się mocniejsze? Widząc, co przynosi każdy dzień z partnerem u boku, należało się upewnić, czy ten widok przynosił pełną satysfakcję, czy nie będzie poglębiał rozczarowania w późniejszym czasie.
Następne słowa Skye potwierdziły jej przypuszczenia, że oboje z Joshem byli zagubieni. Lubiła ich i strasznie im współczuła. - Chłopcy dorastają do takich spraw znacznie później. Na każdego przychodzi odpowiednia pora, pozostaje tylko zadać sobie pytanie: czy jest to warte czekania? - Była pewna, że Josh prędzej czy później dojrzeje do związku, ale coraz bardziej obawiała się, że dokona tego dopiero z właściwą wybranką. Może Helene była niepoprawną romantyczką, ale czerpała doświadczenie z własnej historii - pewne rzeczy się po prostu wiedziało.
Przez chwilę w milczeniu analizowała wypowiedź dziewczęcia, po czym zagadnęła z troską: - Kochanie, a powiedz mi, proszę, co kieruje Tobą, gdy myślisz o zamążpójściu? Jakie są Twoje potrzeby? - To dałoby jej pełny widok na oczekiwania Skye względem małżeństwa, bo zaczynała sądzić, że kierowały nią zupełnie nieodpowiednie pobudki. Na zadane pytania uśmiechnęła się delikatnie i pokręciła głową.
— Och, nie chodziło o to, co mówił, ale o to co robił. Od początku. Miał w sobie wszystko, czego potrzebowałam od mężczyzny. Charakter, ale przy tym wrażliwość, potrafił słuchać, ale i rozbawić, czasem w najmniej odpowiednim momencie - przyznała z rozbawieniem. - Ale przede wszystkim zawsze stawiał mnie na pierwszym miejscu. Przy nim wszystko wydawało się prostsze i lepsze. A kiedy nadeszła ta chwila, nie miałam żadnych wątpliwości - po prostu to czułam - wzruszyła ramionami. Mimo wszystkich przeciwności wiedziała, czego chciała. Czy Skye również?

Skye Murray

Słów Skye słuchała ze skupieniem i zamyśleniem. Rozumiała ją i powody, dla których pragnęła stabilizacji. I słusznie sama ciemnowłosa zauważyła, jakie Helene mogła wyciągnąć z jej wypowiedzi wnioski. Starsza kobieta nieznacznie uniosła kącik ust. - To naprawdę piękna wizja małżeństwa. Czasem jednak w marzeniach można się zatracić, a to przecież niezwykle ważne, z kim faktycznie chce się je spełnić - zauważyła po chwili zadumy.
Wspomnienia z przeszłości również i w niej przywoływały ciepłe uczucia. W ostatnich dniach dużo czasu spędzała na przemyśleniach i powrotach do minionych wydarzeń z jej życia, co przynosiło jej spokój i satysfakcję w tych ostatnich dniach. Potrzebowała także pozamykać wszystkie sprawy, nim odejdzie, i upewnić się, że zrobiła wszystko, co mogła dla dobra bliskich.
— To prawda. Genów nie da się oszukać - przytaknęła, ukradkiem spoglądając na Skye. Wychwyciła to rozmarzenie zarówno w jej głosie, jak i oczach. Mogli się oboje oszukiwać, że byli wyłącznie przyjaciółmi, ale ona widziała więcej, niż potrafili to przyznać. Aczkolwiek po nieznacznym zakłopotaniu ciemnowłosej można było przypuścić, że powoli zaczynała zauważać, iż nie było to takie czarno-białe. — Dziękuję, kochanie. Ty też jesteś fantastyczną dziewczyną i musisz być niesamowicie cierpliwa, że udaje Ci się znosić ten jego pracoholizm i wybrany styl życia. - Jej syn był dobrym chłopakiem, ale trochę się zagubił, nie pochwalała sposobu, w jaki prowadził swoje życie, ale nie miała siły przebicia. Naprowadził go na dobrą drogę mogła tylko miłość. - Moja choroba sprawiła, że musiał szybko dorosnąć, chociaż dojrzałość nie poszła z tym w parze - przyznała z niewielkim niezadowoleniem. - Ale wcale mu się nie dziwię, cierpienie najbliższych potrafi na długo zapaść w pamięci i przekonać do unikania podobnych doświadczeń. - To zdążyła wydedukować z zachowania Dominica. Mężczyzna najwyraźniej bał się angażować w związki na poważnie ze względu na ryzyko związanego z tym cierpienia i straty, a bez nich przecież nie było miłości. Pewnie dlatego do tej pory nie był gotowy się na nią otworzyć. Mimo to nie chciała, żeby został sam. - Cieszę się, że Cię ma, Skye. Myślę, że choć może sam tego nie przyzna, to potrzebuje w swoim życiu kogoś takiego, jak Ty - wyznała cicho z zatroskaniem. Nie wspomniała słowem o przyjaźni, bo nie chciała przyklejać do ich relacji konkretnej łatki. Cokolwiek między nimi będzie, Skye miała na niego dobry wpływ. Nie tylko to czuła, ale i dostrzegała coraz bardziej. - Nadchodzą dla niego ciężkie czasy. Nie chciałabym, żeby znów go to pochłonęło. To dlatego nie powiedziałam mu o nawrocie wcześniej. Można na niego liczyć, ale sam zbyt dużo w sobie skrywa i przed wieloma sprawami ucieka. W pracę, zabawę. Jedyne, czego żałuję, to że nie zobaczę, jak układa sobie życie. Chciałabym, żeby odnalazł to samo, co ja z jego ojcem. - Mimowolnie jej oczy zaszkliły się pod wpływem narastających emocji. Westchnęła ciężko, starając się dojść do siebie, po czym odłożyła filiżankę i zwróciła spojrzenie ku dziewczynie. - Wiem, że to duża przysługa, ale jesteście ze sobą na tyle blisko, że chciałabym Cię o coś poprosić: dbaj o niego i nie pozwól mu zapomnieć o tym, co ważne, dobrze? - poprosiła z nadzieją, że panna Murray zrozumie jej potrzebę prosto z serca.

Skye Murray