MAPLE HEARTS | PBF

quinoa
Prowizoryczne zadaszenia skonstruowane z fragmentów zardzewiałych blach, płóciennych baldachimów i podziurawionych plandek, z lotu ptaka wyglądały niczym kolorowa rzeka - miejscami migotała rybia łuska, w powietrzu unosił się lekki dym, a boczne stoiska wabiły obietnicą świeżych owoców, ziaren i ziół. Oczy szerokie jak dwa pytania, kradły każdą z chwil pośród straganów w kolorze wypłowiałej ochry. Maleńka dłoń dziecka spokojnie spoczywała w delikatnej dłoni matki, i choć serce frywolnie błądziło zwabione połyskiem drobnych ziaren, grzecznie dotrzymywała kroku opiekunce. Na workach, mniejszych i większych, widniały napisy zszyte grubymi nićmi; wyhaftowane na nich nazwy ziaren brzmiały dla niej jak zaklęcia. Twarz kupca, naznaczona latami pracy, poorana zmarszczkami i płaskimi, brązowymi plamami, przypominała jej wyschnięte pola, na których zwykła ganiać z kuzynostwem. Rodzice, odwróciwszy uwagę sprzedawcy od dziecka, całkiem nieświadomie zapalili przed nią zielone światło.
Wsunęła palce w głąb jednego z worków.
Ziarna były chłodne, ciężkie i przesypywały się między opuszkami delikatnie je łaskocząc. Na krótką chwilę świat zamilkł - słyszała tylko szelest i bijące serce. Znajdując się nadal poza centrum uwagi swoich opiekunów, żwawo zsunęła dłoń, zamknęła ją w muszelkę i szybko wepchnęła do kieszeni ogrodniczek. Niedbale wrzucone w materiał ziarna stały się jej tajemnicą.
W kieszeni dżinsowego kompletu, quinoa grzała się od ciepła jej uda, jakby chciała wykiełkować nie w ziemi, lecz w jej sumieniu. Złapała ponownie dłoń matki, tym razem już lżejsza o niewinność, a cięższa o sekret.

le cœur

Paryż dojrzewał razem z nią. Jego bruk lśnił po deszczu, niczym dusza wypolerowana rozgrzeszeniem. Mosty nad Sekwaną szeptały historie o wieczności, której doświadczyły, a wieże-dzwonnice rozcinały niebo z elegancją ostrza. Już nie była dziewczynką o spojrzeniu desperacko błądzącym w poszukiwaniu odpowiedzi, a dziewczęciem, której wzrok rzucał wyzwania i przyciągał śmiałością. Długie, gęste włosy nosiła dumnie jak sztandar, a śmiech jak wytrych.
Bo kradła inaczej.
Już nie dłonią, a uśmiechem.
Już nie z worka pełnego ziaren, a z klatki piersiowej.
Ci, którzy przysięgali Benoite gwiazdy, zbyt późno odkrywali, że jej noc jest bezdenna. Nauczyła się, że zabieranie nie zawsze wymaga wysiłku, czasem wystarczy pozwolić, aby ktoś sam oddał to, co ma do zaoferowania. W tej lekkoduszności było coś niebezpiecznego. Naiwna wiara, że każde serce jest łupem lekkim niczym skradzione na targu ziarenka, z czasem zaczęła palić tak samo, jak garść kaszy szeleszczącej w kieszeni przed laty. Niewidzialny łup zaczął ciążyć, a dawny szelest cyklicznie powracał w bezkresnych ciemnościach nocy. Tym razem, nie był to dźwięk stukających o siebie ziarenek, a nieunikniona wrzawa myśli.
Ulice, które kiedyś ją niosły, teraz musiały zatrzymać krok. Bez dramatów, bez pożegnań. Kapryśność serca stała się zbyt łatwa do wytłumaczenia, gdy za oceanem czekała na nią Kanada wraz z obietnicą karty czystej, jak śnieg, który nie pamięta śladów. Tam miała nauczyć się innego rodzaju posiadania, choć kleptomania serca nie skończyła się wraz ze zmianą adresu.

la chance

Cichy szelest w środku ciała potęgował się wraz z każdym kolejnym krokiem; zupełnie jakby to znajome uczucie wypełniało jej chrząstki stawowe i amortyzowało każdy następny ruch. Szmer intensyfikował się, jednak było w nim coś nowego. Już nie brzmiał jak chrobot kaszy ani huk wytaczającego się z klatki piersiowej serca. Był czymś porywającym, jak przesypywanie się możliwości, spojrzeń, nazwisk na liście kandydatów.
Tyle osób przyszło tamtego dnia. Nienagannie ubrani, pod pachą dzierżąc teczkę pękającą od projektów, potęgująca się zazdrość, sprawiała, że atmosfera napięta była jak struna. Każdy z obecnych wyciągał rękę po to samo stanowisko, jakby wszyscy chcieli dosięgnąć tej jednej rzeczy na straganie, o którą za moment zacznie się cichy targ.
Benoite nie wyciągnęła ręki.
Kolejny raz pozwoliła, by zostało jej ofiarowane.
A kiedy już ostateczna oferta leżała przed nią na stole, z niepokojącą lekkością, stwierdziła, że tak łatwo jest coś komuś odebrać. Niezależnie od tego, co było obiektem jej pożądania, przywłaszczenie sobie cudzego dobra, było dziecinnie proste.
Jak wtedy.
Jak wsunięcie dłoni do worka z kaszą.
I choć dorosłość ubiera świat w eleganckie słowa - ambicja, wytrwałość, talent - pod nimi, zawsze kryje się gest zabrania czegoś ze świata, nim ktoś zdąży krzyknąć poczekaj!
[*] Urodziła się i częściowo wychowywała w Gujanie Francuskiej, pomimo tego, że do siedemnastego roku życia adres stałego zameldowania znajdował się na paryskich przedmieściach. Częste wizyty w rodzinnych stronach sprawiły, że czuje się silnie związana z różnorodnymi tradycjami obowiązującymi w kulturze gujańskiej.
[*] Posiada podwójne obywatelstwo, a kanadyjski paszport zdobyła parę lat temu po spełnieniu wymogów naturalizacji. Rodzice uzyskali papiery tuż po tym, jak ukończyła pełnoletność, więc o obywatelstwo kanadyjskie ubiegała się na własną rękę.
[*] W wieku nastoletnim została skierowana do specjalisty, który zasugerował kleptomanię, co spotkało się z oburzeniem głęboko religijnej rodziny. Nigdy nie uznano tej diagnozy, nigdy też nie rozmawiano przy tym podczas wspólnych kolacji. Lemarchandowie przyjęli własną wersję tej historii. Nie była to żadna choroba, wyłącznie kaprys i brak samodyscypliny.
[*] Aby realizować wymarzone podróże posiada osobne konto oszczędnościowe, które ciągle zatacza ten sam krąg życia - środki wpływają, środki znikają. Są to pieniądze, których nigdy nie żałuje, więc widok zer wcale nie kłuje w oczy.