MAPLE HEARTS | PBF

Plotki w środowisku architektów Toronto

» „Jeśli Inari coś powie, to znaczy, że projekt i tak przejdzie tak, jak chce.”
» „Nie zapraszaj jej na lunch — albo zniknie na godzinę, albo wygryzie ci miejsce przy oknie.”
» „Kiedyś zrobiła całe zestawienie alternatywnych tras komunikacji miejskiej… w weekend. Sama.”
» „Jej kaktusy mają krótsze życie niż wszystkie trendy w architekturze razem wzięte.”
» „Inari potrafi zrobić trzy prezentacje naraz i krytykować je wszystkie jednocześnie, a ty i tak czujesz, że coś przegapiłeś.”
» „Jej notatki wyglądają jak sudoku w kosmosie — piękne, logiczne, ale nikt poza nią nie rozumie, co oznaczają.”
» „Nie przychodź z pomysłem — jeśli nie jest perfekcyjny, to i tak powie ci, że warto spróbować inaczej.”
» „Zdarzyło jej się całkowicie zignorować klienta, bo bardziej interesowało ją, jak rozwiązać problem z ułożeniem chodników.”
» „Kiedy Inari wchodzi do pokoju, kawa w twoim kubku nagle wydaje się za zimna, a projekt zbyt nudny.”
» „Słyszałem, że potrafi zrobić plan urbanistyczny dla całego osiedla w głowie, podczas gdy reszta zespołu próbuje odnaleźć klucze do biurka.”
» „Jej uśmiech prywatnie wygląda jakby rozwiązywała krzyżówkę w głowie — niby ciepło, a jednak trochę sztucznie.”
» „Kiedyś miała cały notes poświęcony wyłącznie proporcjom trawnika do chodnika… i wcale nie był żartem.”
» „Z nią nie wygrasz w wyścigu po dokumenty. Nikt nigdy nie wie, kiedy zaczęła i kiedy skończyła, ale zawsze jest szybsza.”

[Podwaliny Nilsinger]

Dla większości ludzi miasto to miejsce do mieszkania, ale dla Inari to plansza, łamigłówka i piaskownica w jednym. Każda ulica, każdy plan zagospodarowania i każdy konflikt między inwestorem a urzędem jest przewidywalnym ruchem w grze, w której ona zawsze stara się być kilka kroków przed innymi. Niektórzy znają Toronto, bo w nim dorastali. Inari zna je, bo je studiowała.
Pochodzi z mieszanej rodziny — ojciec Koreańczyk, matka Kanadyjka francuskiego pochodzenia z Quebecu. Razem stworzyli Nilsinger-Choi Creative Space, firmę, która dziś jest dobrze znana w torontońskim środowisku architektów. Inari jest środkowym dzieckiem z trojga. Starszy brat i młodsza siostra dość szybko uznali, że nie mają ochoty brać udziału w rodzinnej wizji przyszłości. Jedno uciekło w zupełnie inną branżę, drugie wyjechało tak daleko, jak tylko się dało. I tak, trochę siłą rzeczy, wszystko zaczęło spadać na Inari.
Na początku była po prostu tą odpowiedzialną. Tą, która robi to, czego się od niej oczekuje. Z czasem jednak okazało się, że ma do tego zadziwiający talent. Ojciec szybko to zauważył i zaczął ją prowadzić — trochę jak mentor, który widzi w kimś młodszym przyszłego partnera w grze, aniżeli ukochaną córkę.
Pierwszy poważny związek Inari zaczął się jeszcze w liceum i, delikatnie mówiąc, nie był całkiem przypadkowy. Chłopak pochodził z rodziny powiązanej z architektami i deweloperami w Toronto. Ojciec Inari uznał to za znajomość zdecydowanie wartą pielęgnowania.
To miał być zwyczajny licealny romans — intensywny, pełen emocji i planów na przyszłość. Inari potrafiła być wtedy naprawdę urocza: ciepła, uważna, skupiona na drugiej osobie. Problem w tym, że z czasem jej zainteresowanie zaczęło obejmować coraz więcej rzeczy wokół chłopaka — jego rodzinę, ich znajomości, rozmowy o projektach i inwestycjach. Częściej spędzała czas na rozmowach z ojcem partnera, nierzadko nalegając, aby zabrał ich oboje na plac budowy najnowszego projektu. Wszystko odbywało się zgodnie z podszeptami pana Choi.
Kiedy zdobyła pierwsze praktyki i zaczęła budować własne, luźne kontakty, związek powoli się rozpadł aż po maturze nie został po nim ślad. Po latach jej były chłopak mówił, że był dla niej raczej krokiem w planie niż wielką miłością.
Nie był ostatnim, który tak uważał.
Po ukończeniu architektury na miejscowym uniwersytecie Inari zaczęła pracę jako młodsza asystentka architekta miejskiego Toronto. Spędziła u jego boku prawie dziesięć lat i wyciągnęła z tej pracy absolutnie wszystko: kolejne znajomości, wiedzę o procedurach, orientację w polityce miejskiej.
W tym czasie pojawił się drugi poważny związek — z kimś starszym, dobrze osadzonym w środowisku planistów i inwestorów. Wyglądało to bardzo sensownie i przejrzyście: dwoje ludzi z tej samej branży, podobne ambicje, wspólne tematy do rozmów. Nic nie miało prawa się "nie udać". Właśnie wtedy Inari zaczęła budować własną sieć klientów i wszystko zaczęło się sypać.
Po rozstaniu jej partner powiedział właściwie to samo, co jego poprzednik: że Inari potrafi być zakochana… dopóki ktoś jest jej do czegoś potrzebny. Ona nigdy specjalnie się przed tą opinią nie broniła.
W wieku trzydziestu dwóch lat rzuciła urzędową posadę. Wiedziała, że zdobyła już wszystko, czego mogła się nauczyć, a prywatni klienci czekali. Dziś prowadzi prywatny gabinet urbanistyczny i oficjalnie współpracuje z Nilsinger-Choi Creative Space. W branży wielu ludzi zakłada, że prędzej czy później to właśnie ona przejmie rodzinny biznes — co tylko pogłębia napięcia z rodzeństwem, bo są przekonani, że Inari zrobi wszystko, żeby tak się stało. Co, szczerze mówiąc, nie brzmi całkiem nieprawdopodobnie...


[Sznyt Inari]

Jej charakter jest… wymagający. Nie przyznaje się do błędów. Nie lubi kompromisów. Potrafi zamienić wszystko w wyścig — kto szybciej wypełni papiery, kto przygotuje lepszą prezentację, kto wypije więcej kawy w ciągu jednej nocy pracy. Od ludzi w swoim zespole oczekuje rzeczy, których większość ludzi zwyczajnie nie jest w stanie dowieźć. Nic dziwnego, że wśród współpracowników co jakiś czas pojawia się bunt. A manipulowanie sytuacją? Cóż. Inari robi to tak naturalnie, że czasem nawet nie zauważa, kiedy zaczęła. Jej byli partnerzy nazywali to prościej: „po trupach do celu”.
Jeśli akurat nie zabija atmosfery w pokoju jedną kąśliwą uwagą, prawdopodobnie właśnie doprowadza do śmierci kolejnego kaktusa stojącego na jej biurku. Rośliny dostaje często w podziękowaniu za współpracę. Wszystkie kończą podobnie — zapomniane.
Pali jak smok. Alkohol znosi zaskakująco słabo. Gardzi ludźmi ubranymi byle jak i omija przeziębionych współpracowników z taką determinacją, jakby mieli dżumę, a jednak ma grono współpracowników dzielnie znoszących wszelkie przytyki, ostracyzmy i nieprzychylne spojrzenia znad biurka. Inari jest po prostu bardzo dobra w tym, co robi. Może właśnie dlatego tak trudno ją jednoznacznie ocenić.
Mimo wszystko obcowanie z Inari prywatnie nie jest niemożliwe. Jest tylko… trudne.
Kontakt z nią przypomina trochę próbę rozmowy z kimś, kto stoi za grubą szybą. Ona sama dawno przestała zauważać, że ta szyba w ogóle istnieje. W jej świecie traktowanie ludzi z lekkiej góry jest po prostu naturalnym trybem funkcjonowania — czymś, czego nauczyła się tak wcześnie i tak skutecznie, że dziś nie potrafi już inaczej, dlatego większość znajomości zatrzymuje na uprzejmym dystansie. Jeśli jednak ktoś zdoła przebić się przez ten mur — a zdarza się to rzadko — odkrywa zupełnie inną stronę Inari. Nie nagle ciepłą czy wylewną, bo to nie w jej stylu. Bardziej… nieporadnie ludzką.
Kiedy kogoś naprawdę lubi, jej zachowanie bywa zaskakująco niezgrabne. Jakby wiedziała, co powinna zrobić, ale brakowało jej wyrobionych odruchów. Trochę jak dziecko poruszające się we mgle: niby wie, w którą stronę iść, ale co chwilę potyka się o własne nogi. Potrafi na przykład przynieść komuś kawę bez słowa, postawić ją na biurku i wyjść, zanim druga osoba zdąży podziękować. Albo po kilku godzinach milczenia wysłać wiadomość z jednym zdaniem: „Ten projekt był dobry. Nie zmieniaj nic.”
Dla kogoś, kto zna ją tylko z pracy, brzmi to niemal klinicznie. Dla tych kilku osób, które naprawdę ją znają, to już właściwie deklaracja sympatii, bo ona nie okazuje uczuć w sposób, do którego ludzie są przyzwyczajeni. Raczej wykonuje je jak zadania z checklisty i choć robi to czasem niezgrabnie, bywa w tym coś zaskakująco szczerego.