MAPLE HEARTS | PBF

07.
Pozostał dziś nieco dłużej - przeciągnął strunę odprawy zatrzymując się na rozmowie ze swoim kierownikiem, streszczając mu zastrzeżenia rodziny jednego spośród pacjentów i obwieszczając jak zawsze kiełkujące potencjalne przyjęcia które hodowano na oddziale ratunkowym. Obiecał, że doprowadzi do końca pewną balansującą na pograniczu konsultację, niestety, pacjenci przyjeżdżający do szpitala nie mieli wyczucia czasu i wgryzali się niekiedy w dość niewygodny moment pomiędzy zmianą zespołów - jednym z nich był mężczyzna krwawiący ze stenotycznego guza który prawdopodobnie rozwijał się w nim przez lata, doszczętnie choć początkowo subtelnie trawiąc jego ciało, obecnie wciśnięte w pościel niczym kukła o dużym, rozdętym do granic brzuchu i cichym, zmatowiałym głosie. Był to gatunek sprawy już z samej góry przegranej - o której każdy z nich wiedział że skończy się w jeden sposób możliwe że odwleczony w czasie, ale przecież się skończy, prędzej niż błogie później. Zbiegał po schodach nadal o nim myśląc, świadomy, że gdy powróci do pracy mężczyzny mogło już nie być bo równie dobrze była w stanie go uśmiercić sama zaproponowana operacja. Zgadzał się. Rozmawiał z nim i się zgadzał, obiecał mu że podpisze dokumenty. Wydawał się być świadomym, że nie ma innego wyjścia. Cóż.
Nie chciało mu się zadzwonić, bo i tak wydostawał się z pracy drogą prowadzącą przez oddział ratunkowy. Przystanął przy stanowiskach, gdzie miejsce zdążyły zagrzać już nowe (wypoczęte?) osoby. Odczekał, aż znajdą chwilę, podnosząc na niego wzrok - stał w ten sposób, opierając się nonszalancko o powierzchnię blatu.
- ...z cztery jednostki mu zapotrzebujcie - przekazał, na początku wskazując którego pacjenta rzeczywiście miał na myśli - i może już jechać do nas - szef doskonale wiedział i szef na niego oczekiwał wyznaczając odpowiednie osoby do zabiegu. Trochę żałował, że nie był w stanie go wykonać, zupełnie jakby było mu mało... Niektórzy śmiali się że próbował zawsze brać na siebie zbyt wiele, a on zastanawiał się, co tak naprawdę w tych chwilach nim kierowało - dlatego, że nie było to na pewno współczucie ani świadomość misji (jakiej misji, do cholery?).
- A ja w zamian za to - dodał później - oznajmiam, że w y p i e r d a l a m - wzruszył ramionami, podnosząc się i przechodząc nieopodal lady. Nie martwił się, czy ktokolwiek z pacjentów zdołał usłyszeć jego słowa - w takich chwilach mówił szybciej niż myślał, wyłącznie ciesząc się faktem ze mógł zwyczajnie odpocząć od obowiązków. Miał już całkiem wychodzić, ale jego spojrzenie zatrzasnęło się na postaci jednej z pielęgniarek - wiedział że tak jak on podobnie skończyła pracę.
- Jeszcze tu jesteś? - pytanie w jego ustach ulotniło się z tonem nagłego i niewątpliwie rozbawionego oskarżenia. Sam nie był lepszy, tkwiąc tutaj więcej niż było mu wyznaczone, co sprawiło, że z twarzy noszących na powierzchni wspomnienia ostatniego dyżuru - zostało ich tylko dwoje.

Iris Valentine

Istniało duże prawdopodobieństwo, że Iris Valentine pracowała za dużo. Istniało nawet duże prawdopodobieństwo, że doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Jeśli jednak nie zdawał sobie z tego nikt, kto był nad nią i kto akceptował wszystkie jej zmiany grafików, dodatkowe dyżury i nadgodziny – zamierzała z tego korzystać. Im bardziej skupiała się na pracy, im bardziej była zmęczona i mniej spała tym mniej przejmowała się wszystkim, co działo się w jej życiu poza pracą. Trudno, żeby doskwierała ci samotność, gdy cały dzień funkcjonujesz na wysokich obrotach i dookoła wielu różnych osób. Zarówno personel jak i pacjenci byli po prostu jej tłem. Szumem, który zagłuszał wszystko, co jej doskwierało. I funkcjonowało jej się w ten sposób doskonale!
Dlatego nie spieszyła się z wyjściem ze szpitala. Jej dyżur mógł się skończyć parę chwil wcześniej, ale chyba trochę liczyła, że jak się zakręci tu i tam to znajdzie sobie zajęcie, komuś się przyda albo okaże się, że brakuje obstawy. Mogłaby przecież jeszcze zostać! Mogła…
Jeszcze tu jesteś?
W myślach aż przeklęła, bo nie spodziewała się, że ktoś ją na tym przyłapie. Albo raczej inaczej… że ktoś zwróci na to uwagę w tak bezpośredni sposób. Odwróciła się przez ramię i zmierzyła lekarza spojrzeniem, bo tak – dość sprawnie dodała dwa do dwóch, a kącik jej ust drgnął w lekkim rozbawieniu
– To samo można powiedzieć o tobie, doktorze Iverson. – rzuciła zaskakująco swobodnie, bo to pierwsze spięcie bardzo szybko minęło. Nie był lepszy od niej. W ciągu ostatnich kilkunastu godzin spotkali się na tych korytarzach nie raz, nie dwa i pewnie nie pięć razy. Zamknęła szafkę z lekami, odwróciła się w stronę mężczyzny i założyła ręce na piersi, ale nie przestała się przy tym uśmiechać – Mało tego… wyglądasz jak ktoś, kto jeszcze chętnie by został. Znam to spojrzenie. – zdecydowanie zbyt często widywała je w lustrze – Czternaście już minęło? – zapytała, a ponad jego ramieniem spojrzała na to, co dzieje się na oddziale. I to był błąd! Nawiązała kontakt wzrokowy z przełożoną pielęgniarek, która chwilę wcześniej zaczęła dyżur. Liczyła, że dzisiaj panowanie obejmie ktoś inny.
– Valentine! – Iris skrzywiła się wymownie, starając się przesunąć tak, żeby Jude odrobinę ją zasłonił – Nie chowaj się tylko stąd idź! Nie potrzebuję przepracowanych pielęgniarek na zmianie! Niezależnie od tego jak dobre są, albo przynajmniej tak im się wydaje! – zagrzmiała kobieta, a Valentine tylko wywróciła oczami – Jestem dobra. – mruknęła pod nosem, spojrzała na zegarek, a zaraz po tym na lekarza, który pracował tak samo długo jak ona – Uważaj, bo ciebie też stąd wyrzuci. – bo ktoś tym miejscem musiał rządzić i to naprawdę rzadko byli lekarze. Ruchem głowy wskazała na kierunek wyjścia z oddziału - Lepiej po dobroci. - i dlatego sama tam ruszyła.


Jude Iverson

Zgiełk panujący w oddziale ratunkowym otulał go niczym wata, niczym niejednorodna pieniąca się masa czegoś skąd wydobywał samotne, być może nieco losowe wypowiedzi - które jak ostre, niezwykle ciężkie kotwice trzymały go jeszcze wiernie w granicach aktualnego mającego swój moment w y d a r z e n i a . Nie dopuszczał do siebie wiadomości że był po prostu zmęczony, bo przecież nikt o to zwyczajnie nie zabiegał - nikogo to nie obchodziło - tak samo jak nowo przyjętego pacjenta nie obchodzi że przed chwilą na tym samym, zajętym przez niego łóżku ktoś inny zdołał zakończyć swoje życie. Odrzucał, w związku z tym to zmęczenie przytwierdzone do ciała niczym zwilżony płaszcz. Był tu częściowo, zrozumiał, znając bardzo dobrze to odczucie, które pojawiało się w chwilach przekazania zmiany, odczucie, że odpowiedzialność przestaje już spoczywać w uścisku jego dłoni i decyzji. Każdy wcześniejszy problem i każda potencjalna tragedia wydawały się jakby bardziej mdłe i odległe. Pozostał jedynie uśmiech którego ostry, rysujący się łuk przekazywał w kierunku Valentine. Miała rację. Zostałby tutaj dłużej, o wiele dłużej niż przewidywał regulamin. Zostałby tutaj dłużej pomimo władzy zmęczenia, zostałby tutaj dłużej bo dzięki temu nie musiał szukać dla siebie odpowiedzi, wyjaśnień tych mniej wygodnych, przytwierdzonych korozją do miękkiej, elastycznej wyściółki jego serca. Wzdrygnął się, przyłapując samego siebie na gorącym uczynku. W szpitalu przez większość czasu mógł dobrze wiedzieć co uczynić albo przynajmniej miał narzędzia pozwalające zdeterminować dokładnie jego wybór. Poza szpitalem z kolei wydawał się tylko cieniem, wspomnieniem czegoś, ulotnym jak mknące echo. Kim miał być tak naprawdę? Czy Jude Iverson istniał czy zginął po tamtej bójce, czyniąc ze swojego ciała jedynie posłuszny fantom? pożyteczny element łańcucha pokarmowego przeklętej rzeczywistości jaką chciałby rozdrapać? Boże. Nie miał sił aby chociaż spróbować się z tego jakoś wybronić. Mógł tylko myśleć, że istniał. Oddychał. Istniał. Oddychał.
- Nie trzeba mi dwa razy powtarzać - wzruszył ramionami, kwitując swoją odpowiedź. Sam to wcześniej obwieścił i nie zamierzał znajdować się na celowniku oddziałowej. Każdy, kto prowadził batalie z pielęgniarkami, bardzo często źle kończył, nieważne czy po stronie personelu czy pacjentów. Przeczesał palcami włosy, dosyć nieułożone, zupełnie, jakby pomimo kąpieli wciąż pamiętały tłamszenie się w chirurgicznym ekwipunku.
- Ale bym zapalił, cholera - mruknął, bardziej do samego siebie niż do innych. Zaczekał na Iris, decydując się aktualnie dotrzymać jej towarzystwa - prawda przedstawiała się tak, że nie miał w zwyczaju stronić od innych ludzi - po prostu nigdy przesadnie do nich nie lgnął. Lubił rozmowy z innymi osobami ale nie lubił tego, co samodzielnie uważał za marnowanie czasu. Miał swoje różne zasady, czasami w odczuciu pozostałych niekoniecznie uznane za logiczne.
- Co teraz? - dopytał, przechylając nieznacznie głowę i dosięgając kątem spojrzenia twarzy Valentine. - Masz już plan, co ze sobą zrobisz? Szefostwo ma dni dobroci i czasami zakłada, że nie możemy ciągle mieszkać w szpitalu - mówił niemalże kpiąco, zupełnie, jakby drwił z całej sytuacji. Czy byli dobrzy? Czy byli źli? Jacyś byli na pewno. Kolejne, stawiane przez niego kroki były jak odliczanie, odliczanie przed chwilą do przekroczenia progu drzwi wejściowych.
- I tak wrócimy - rzucił urwaną myśl. Możliwe, że zdążył ugryźć się w język przed rozwinięciem tego zdania, możliwe, że zwyczajnie nie czuł w sobie potrzeby, by odpowiednio je dokończyć. Zawsze obecni, zawsze wierni i potencjalnie gotowi się zamienić. W dyżurze jedno jest pewne - ktoś musi się na nim znaleźć. Szpital nigdy nie śpi i nie świętuje, w zasadzie jest tak okrutnie samolubny jak tylko można to sobie wyobrazić, szpitala nic nie obchodzi poza tym, czy wciąż żyje
nawet, gdy ktoś umiera.

Iris Valentine

Iris Valentine natomiast nie była szczególnie towarzyska. A już na pewno nie w szpitalu! Nie szukała przyjaciół wśród współpracowników, ignorowała większość szpitalnych plotek i nie oceniała ludzi, z którymi pracowała po tym, co o nich usłyszała. I oddałaby wszystko, żeby oni tak samo podchodzili do niej, a cóż… doskonale wiedziała, że było różnie. I musiała z tym żyć. Tak samo jak z tym, że nie mogła pracować dwadzieścia cztery godziny na dobę siedem dni w tygodniu, chociaż miała w swoim życiu taki okres i uważała go za najlepszy. Teraz jednak utknęła w Toronto i chyba wypadało się wreszcie z tym pogodzić.
Spojrzała krótko na mężczyznę i lekko ściągnęła brwi. Jakby nie do końca spodziewała się pytania z jego strony, ale chodziło o coś zupełnie innego. Nie znała odpowiedzi. Nie miała pojęcia co teraz i zagryzając lekko wargę, gdy się nad tym zastanawiała. Na samą myśl o powrocie do dość pustego mieszkania przeszedł ją nieprzyjemny dreszcz, którego jednak miała nadzieję, że nie mógł dostrzec.
I tak wrócimy. Uśmiechnęła się pod nosem, bo wszystko wskazywało na to, że trafiła na kogoś, kto nie chciał kończyć zmiany tak samo jak ona. Interesujące. Nie znała go. Mieli okazję pracować razem przy kilku pacjentach, ale nigdy w żaden sposób nie przekroczyli magicznej granicy p r y w a t n o ś c i. Czy to miał być właśnie ten dzień?
- W takim razie najrozsądniej byłoby wrócić do domu, wziąć prysznic i przespać się przynajmniej kilka dobrych godzin zanim faktycznie wrócimy. – rzuciła swobodnie, ale gdy znaleźli się przy windzie wcale nie wcisnęła guzika, który miał przywołać w pierwszej kolejności tą jadącą na dół. Wybrała górę. Czyli zdecydowanie dalej od szatni i wyjścia, do którego mieliby się skierować. Gdyby tylko byli rozsądni.
- Nie jestem rozsądna. – poinformowała, gdy tylko weszli do windy, a ona wybrała ostatnie piętro i uśmiechnęła się do niego ładnie. Nie pytała, czy miał na to ochotę i od razu założyła, że chciał tego samego – a przynajmniej akceptował jej wybór. Nie powiedziała nic więcej. Winda poruszała się szybko i nawet udało im się ograniczyć towarzystwo do minimum, poza parą stażystów, którzy przejechali z nimi w kompletnej ciszy dwa piętra. W końcu winda zatrzymała się na ostatnim piętrze, a Iris poszła prosto w kierunku klatki schodowej, dając mu do zrozumienia, że to nie koniec ich małej wycieczki. Dokąd? Na dach. Wieczór był wyjątkowo ciepły, chociaż przyjemnie wiało… no i widok robił naprawdę ogromne wrażenie.
- Chyba niewiele osób wie, że nasze wejściówki tutaj działają. No chyba, że ta moja ma jakieś magiczne zdolności, ale jeśli tak… musisz utrzymać to w tajemnicy, doktorze Iverson. – rzuciła swobodnie, mierząc w niego palcem wskazującym jakby właśnie mówiła coś szalenie ważnego. I jakby naprawdę oczekiwała, że utrzyma to wszystko w tajemnicy. Podeszła do krawędzi budynku i oparła się o nią, sunąc spojrzeniem po rozświetlonej panoramie miasta. Potrzebowała wziąć kilka głębszych wdechów.
- No i możesz zapalić. – uśmiechnęła się, bo oczywiście, że usłyszała! – Albo opowiedzieć mi… – zaczęła, wracając do niego spojrzeniem i wbijając je w męską twarz- Dlaczego tak bardzo nie chcesz wracać z dyżuru do domu? – to nie było normalne i doskonale o tym wiedziała. Większość ich współpracowników odmierzała minuty do końca, żeby jak najszybciej opuścić szpitalne mury i wrócić do rodziny, ukochanych albo chociażby kota!


Jude Iverson

Nie spodziewał się. Tak, to najlepsze zdanie; tak, to najbardziej słuszne określenie które mógłby wyłuskać z błyszczącej skóry zdziwienia, gdy winda zmieniła bieg; kiedy świat zmienił schemat, kiedy przewidywalność zdążyła się zawalić. Myślał, przez krótki moment że coś zaprzestało działać, że musiał pęknąć któryś program, mechanizm, że to szaleństwo było tylko usterką wpisaną w figlarny los. Zaskoczył się, gdy nie było. Uniósł jedną z brwi. Milczał. Nie była rozsądna - dobrze. Nikt nie jest zbytnio rozsądny, gdy wybiera ten zawód, szczególnie w podobnym miejscu. Świat lubił niezwykle słuchać o bohaterach, o operacjach które zaplanowano miesiącami, a zapominał o tym jak znaczna część ludzkiej prozy rozgrywała się cicho, w kolejnych, monotonnych samogłoskach karetek, w podobnych przebiegach wezwań, w interwencjach o których nikt nie mówił, bo znacznie wygodniej jest powiedzieć o kolejnym przeszczepie i rekonstrukcji niż o kolejnej perforacji czy krwawieniu. Nie uśmiechnął się, początkowo nie zdradzając czy cieszy się, czy może wręcz przeciwnie, jest tylko rozdrażniony jej decyzją. Powietrze, które momentalnie otarło jego skórę, otuliło go rześkim, niezwykle przyjemnym szalem. Zanurzył ręce w kieszeni, szukając opakowania papierosów.
- Zabawne - parsknął w natychmiastowej odpowiedzi na zadaną wątpliwość. Rozbijał o nią swój wzrok, zupełnie, jakby pragnął przeniknąć przez gładką mieliznę twarzy, dostać się znacznie głębiej, pod jej myśli, pod całą, wiodącą ją motywację. Wiedział, że nie zdołają sobie tego w pełni szczerze wyjaśnić. Pytanie, które zawiesiła w przestrzeni, mogło też dotyczyć jej samej. Dlaczego? W rzeczywistości nie miał żadnych problemów by udać się do domu. Pozostał dłużej, bo musiał, dlatego, że jego raport się przedłużył. Lubił się tak tłumaczyć; bo chociaż rzeczywiście nie stronił od odpoczynku, tak naprawdę, w głębi duszy był świadomy że jest on zwyczajnie pusty; że nie ma szansy być sobą, bo kilkanaście lat temu podjął pewną decyzję i nie był już w stanie więcej jej odwrócić. Te wszystkie, płytkie relacje, imprezy, nawet jego terraria i przeczytane książki wydawały się piaskiem który bezustannie przesuwał się przez klepsydrę jego dłoni. Wszystko bezwartościowe, wszystko ulotne, wszystko zbyt płaskie, krótkie. Boże.
- Sama mnie tu zabrałaś - drasnął ją z cieniem grzechoczącego w tembrze jego głosu rozbawienia - a ja z jakiegoś powodu - spoważniał, wyostrzając spojrzenie, nagle wyostrzone, skupione jak u zwierzęcia - nie potrafiłem jeszcze ci odmówić. - Dlatego, że przede wszystkim nie chciał. Prawda jest taka, że gdyby nie chciał tu być, wyszedłby, zanim jeszcze zdołał się pojawić. Nie miał pod tym względem skrupułów, nie znał takiej grzeczności. Wyciągnął paczkę w kierunku Iris, zapraszająco, czy nie będzie chciała poczęstować się używką. Zapalniczka trzasnęła, rzucając rozchwiany płomień. Czubek papierosa rozżarzył się delikatnie jak mająca powoli obumierać gwiazda.
- …więc? Co to świadczy o tobie? O mnie? O naszej pracy? - wymieniał, kalecząc ciszę. Mógłby zapytać wprost, dlaczego zdecydowała się nacisnąć inny przycisk, ale wiedział, że nie byłaby w stanie mu wyjaśnić swojego zachowania. Niektórych rzeczy zwyczajnie nie dało się wytłumaczyć i on doskonale wiedział, że było to niemożliwe. Zaciągnął się teraz dymem, pozwalając mu pęcznieć w swoich płucach. Zabrał filtr spomiędzy swoich ust i odetchnął. Gryzący, agresywny zapach zatańczył na orbicie jego ciała, mieszając się z perfumami i zapachem żelu pod prysznic który zdążył wziąć szybko tuż po ostatniej przeprowadzonej operacji. Wydawał się doskonale obchodzić z tym momentem, przeplatając milczenie i precyzyjne słowa jak interwały kolejnej procedury, tylko po to, by ostatecznie dodać:
- Nie musisz mi odpowiadać. Po prostu naciesz się widokiem - panoramy, która rozciągała się na stelażu horyzontu; widokiem ich samych, wyjątkowo uwikłanych w tej scenie, która być może nie miała nigdy się powtórzyć.

Iris Valentine

Może to było zmęczenie? Może to właśnie ono odbierało zdolność logicznego myślenia i ci wszyscy, którzy tak pilnowali szpitalnej siatki godzin mieli odrobinę racji. Łatwiej o głupią decyzję i kosztowny błąd, gdy jest się zmęczonym i przepracowanym. Na szczęście zabranie go na górę mogło być tylko i wyłącznie głupią decyzją, a nie kosztownym błędem. Nic złego nie mogło się stać. A ona naprawdę potrzebowała odetchnąć odrobinę głębiej. I z trochę ładniejszym widokiem niż ten na dole. I naprawdę, naprawdę nie chciała wracać do pustego mieszkania. Ta część życia po pracy dokuczała jej najmocniej. Samotność.
Nie potrafił jej j e s z c z e odmówić – Myślisz, że później będziesz potrafił? – odbiła piłeczkę z wrodzonej przeszkody i spojrzała na wyciągniętą w jej stronę paczkę papierosów. Zawahała się. Przed oczami zobaczyła twarz swojego onkologa, który wymownie kręci głową, bo przecież czy nie była to najlepsza pożywka dla tego ścierwa? Jednocześnie jak już sama powiedziała – nie była rozsądna. A poza tym miała w głowie całe mnóstwo innych wymówek, więc po tym ułamku sekundy zawahania sięgnęła po papierosa, którego jej oferował, a po chwili po prostu zaciągnęła gęsty dym w płuca. Na coś trzeba umrzeć.
Opierając się o barierkę, która miała utrudnić upadek – chociaż zdaniem Valentine była zupełnie zbędna, nikt nie spadał przez przypadek, a dla chcącego nie stanowiła żadnego wyzwania – i zadarła głowę, żeby spojrzeć na niebo. Czyste i rozgwieżdżone. Prawie idealne. Nie odpowiedziała na jego pytanie z bardzo prostego powodu – nie znała odpowiedzi. A przynajmniej nie znała na nie dobrej i satysfakcjonującej zarówno dla niego, jak i dla niej, odpowiedzi. Uśmiechnęła się pod nosem i jeszcze przez chwilę bardziej skupiała się na niebie niż na swoim towarzyszu, którego poniekąd zaciągnęła tutaj siłą. Chociaż ani przez moment nie wyglądał jakby się wahał. Jeszcze nie potrafił jej odmówić.
- Najpiękniejsze nocne niebo widziałam na Bliskim Wschodzie… – rzuciła po chwili, przerywając ciszę i wracając spojrzeniem do mężczyzny. Uśmiechnęła się do niego. Normalnie, naturalnie… przyjaźnie – Zabawne, że w całym tym bagnie i dramacie, który się tam dzieje każdego dnia na koniec i tak jesteś w stanie pamiętać te dobre rzeczy. Pewnie mógłbyś mi teraz rzucić medyczną regułkę, że to jakiś schemat, odruch, że mój mózg się broni. Pewnie tak właśnie jest. – wzruszyła ramionami, bo nic nie mogła na to poradzić. Jej mózg bronił się przed wieloma rzeczami… również samotnością i właśnie dlatego teraz tutaj była. Z nim. Kolejny raz zaciągając się papierosem, którego w ogóle nie powinna palić – Popsułam ci plany na wieczór? Bo zanim przyprowadziłam cię tutaj myślałam jeszcze, żeby zaproponować drinka w barze naprzeciwko szpitala. Ale czy to nie byłoby zbyt bezpośrednie? – zbyt oczywiste? Że szukała towarzystwa, żeby nie zostać po zmianie sama? Nie zamierzała jednak udawać, że jest inaczej… nie było najmniejszego sensu. Skoro zostali już razem w y g n a n i chciała z tego skorzystać. Czysty przypadek!


Jude Iverson

Pustka
była przyjemna - rozdarła się w jego ciele jak nieskończona przepaść, jak krawędź niezgrabnego skaleczenia bez początku, bez końca, jedynie pustka miękka i delikatna jak lignina przyłożona warstwami na naskórek, jak wata która wypełnia pluszowe i niemal bezwładne ciało. Znów poczuł się jak rekwizyt, jak przedmiot którym ktoś rzucił, o którym ktoś chciał zapomnieć próbując go uciszyć targnięciem go w ciemny kąt. To było dobre uczucie. To była jedna z emocji przy której chciałby pozostać, w obliczu czasu bezkształtnym i rozmazanym jak zegary Daliego kładące się galaretą na usztywnionym płótnie. Mógłby tutaj pozostać, może z nią, może sam, ale mógłby - nie liczyć już dłużej na nic, zapomnieć, żyć tylko krzewem gryzącej go nikotyny rosnącej wciąż w jego płucach. Mógłby tutaj zamarznąć. Jest pięknie. Rzeczywiście - jest pięknie.
- Nie wiem - odpowiada jej wkrótce później beztrosko mierząc jej twarz w przymrużonym i nieco sennym spojrzeniu. Wydaje się być tym faktem nawet rozbawiony, tą swoją bezradnością, tym wszystkim. - Pozwolisz mi się przekonać? - pyta zaczepnie, zniżając lekko ton głosu, zupełnie jakby mówił jej sekret którego nikt poza nimi nie miałby prawa usłyszeć. Miał wrażenie, że mimo, że nie był inicjatorem tego wydarzenia, czuł się w nim znacznie swobodniej. Wszystko nagle wydało się odległe, nawet tamten mężczyzna, tamci ludzie i tamte pilne zabiegi. Zamyślił się, wysłuchując słów Iris. Właśnie jakoś tak jest. Mamy w zwyczaju zapamiętywać wyłącznie dobre rzeczy. Podszedł do niej odrobinę bliżej, wpatrując się w kokon gwiazd.
- Chuj z tymi regułkami. Ważne, że było piękne - ocenił. Nie był jakimś psychiatrą by bawić się w wytykanie obronnych mechanizmów. Ważne, że jedna rzecz spośród tych wszystkich złych, które tam doświadczyła, okazała się piękna. Ważne że chociaż to zagnieździło się w niej, rozkwitało. - To również jest, na swój sposób - przyznał, nadal nie schodząc wzrokiem z panoramy Toronto majaczącej na tle dysku nocy. Nawet, gdy nie mogło dorównać temu z Bliskiego Wschodu, niech będzie jakąś namiastką, niech będzie częścią komfortu jak jasność wpełzająca przez okna pod koniec nocnego dyżuru. Każdy dyżur się kończy. Każda noc też się kończy. Ta mogła zaistnieć dla nich.
- Rozmawiasz przecież z chirurgiem - skorygował ją - bezpośredniość - dodał - jest jednym z twoich ostatnich powodów do zmartwienia - nie rozumiał dlaczego miałaby się obawiać. Dobrze wiedziała jacy są zabiegowcy. Gdyby ktoś z zewnątrz czasami mógł ich posłuchać zastanowiłby się czy na pewno mają wyższe wykształcenie. Co jednak ją powstrzymało? Że o czymś sobie pomyśli? Że wytknie jej desperację? Dostrzegał, że czegoś szuka, ale nie uważał że było to żałosne. Było
ludzkie.
- Chodź - zdecydował, zanim jeszcze dokładnie zdążył to rozważyć. - Nie pytaj już, tylko chodź - podjął ten wybór za nią. Poczuł mrowienie w dłoni, zupełnie jakby chciał nagle chwycić ją za rękę i zabrać, tak, jak dwóch bohaterów baśni ucieka w nieznany ląd. Nie przekroczył jednak tej granicy. Żałował, że musieli się ruszyć, ale czuł że zwyczajnie to musiało obecnie się wydarzyć. Dwóch ludzi, całkowicie bezbronnych, którzy nie wydają się wiedzieć, gdzie będą mogli podążyć.
- Czy uważasz, że czegoś nam b r a k u j e ? - zapytał nieco podstępnie. Czy uważała że była nieszczęśliwa? On czuł się dość dobrze z życiem jakie prowadził, nawet, kiedy w odczuciu innych było pozornie puste, pełne szybkich relacji, kilku westchnień, nic więcej. Nie widział siebie w roli ojca, w roli osoby która szczęśliwie w tym momencie będzie wracała do rodziny. A ona? Czego szukała w życiu?

Iris Valentine

Uśmiechnęła się pod nosem, ale wyraźnie zadowolona. Tak jakby to jego niezdecydowanie było czymś, co chciała usłyszeć i co wyraźnie ją zadowoliło. Tym bardziej, że jednocześnie stawiało przed nią wyzwanie, bo jeśli miał się przekonać… musiała się postarać. Musiała się postarać, żeby za chwilę, dwie albo pięć już wiedział, czy będzie potrafił jej odmówić. Czy z tyłu głowy jakiś cichy głosik podpowiadał jej, że nie chciała, żeby potrafił? Oczywiście. Ale nie zamierzała dać mu dojść do głosu… ale tylko głosu! Mógł za to sterować tym, jak dalej potoczy się ten wieczór.
- Jest. – przyznała, bo było. Miasto z góry prezentowało się znacznie lepiej… było czyste, spokojne i bezpieczne. Nie było stąd widać całe tego syfu i zgnilizny, która dokuczała mu jak każdemu dużemu miastu na tej ziemi. Właśnie dlatego lubiła tu przychodzić… tym bardziej, że naprawdę mało osób wiedziało o dostępie do tego kawałka dachu i to czyniło go jeszcze bardziej wyjątkowym – Dlatego czasami tutaj przychodzę. Gdy mam dość tego, co dzieje się na dole. – gdy musi zaczerpnąć powietrza, ale jednocześnie wcale nie chce wracać do domu, chociaż kolejny raz przedłużyła swoją zmianę i ledwie stała już na nogach. Reset tutaj z kubkiem średniej kawy z automatu musiał jej wystarczyć i doskonale spełniał swoją rolę. Do końca też nie wiedziała dlaczego go tu przyprowadziła… może zauważyła w nim jakieś podobieństwo? Sam fakt robienia nadgodzin już w pewnym stopniu ich łączył i… chyba była ciekawa. Nawet jeśli ciekawość to pierwszy stopień do piekła – była w stanie zaryzykować. Widziała i przeżyła takie rzeczy, że piekło już dawno nie było jej straszne.
Brew drgnęła jej wymownie do góry, bo cóż… jego słowa znowu zabrzmiały jak wyzwanie. Uśmiechnęła się pod nosem, ale nie zdążyła nawet tego skomentować. Chodź. Spojrzała na niego zaskoczona, ale nie zastanawiała się długo nad tym, czy faktycznie za nim iść. Oczywiście, że tak. Dodatkowe pytania akurat w tej kwestii nie były jej potrzebne, a w jej spojrzeniu pojawił się błysk. Ahoj przygodo? Po prostu ruszyła za nim.
- Hm… butelki tequili na dwóch i guzika, żeby wyłączyć odpowiedzialność – rzuciła pół żartem, pół serio. To nie było głębokie. To nie było istotne. To, co chodziło jej po myśli to tu i teraz… bo czy w szerszej perspektywie jej czegoś brakowało? Oczywiście. Nawet jeśli nigdy nie miała być mamą i nie marzyła o założeniu rodziny, z którą mogłaby zamieszkać w domku na przedmieściach to… samotność jej dokuczała. I właśnie dlatego tutaj z nim była… proponując tequilę i swoje towarzystwo – Chociaż… zmartwiłeś mnie, że mam jakieś powody do zmartwień. – wróciła do tego, co powiedział wcześniej. Wbiła w niego uważne, ale wyraźne rozbawione spojrzenie – Czego powinnam się obawiać w twoim przypadku, doktorze Iverson.


Jude Iverson

Myślisz o nich?, mógłby teraz zapytać; czy myślisz o nich nawet kiedy opuścisz mury swojej pracy, czy sprawdzasz dane w systemie, obserwacje, zabiegi, chcesz wiedzieć czy jeszcze żyją; czy pamiętasz ich twarze, ich skórę bladą i spoconą, ich oddech na którym zaciskają się mięśnie pomiędzy pęczkami żeber, ich słowa, jedne z ostatnich słyszanych przed przekazaniem, czy zdążyli w tobie wypalić ślad swoim ciężkim spojrzeniem, czy słyszysz dźwięk monitora, odliczasz te kilka minut pomiędzy jedną a drugą ampułką adrenaliny, czy słyszysz pisk ładowanej defibrylacji gdy przy ocenie zatańczy właściwy rytm? Czy widzisz ich, młodych starych, samotnych i z wieńcem rodzin, chcących żyć i pragnących za wszelką cenę umierać, świadomych i nieprzytomnych, wydolnych i agonalnych, chodzących i wyniszczonych, czy widzisz ich? Musisz widzieć. Nie miał pojęcia czy powinien nazywać to współczuciem; sam nie czuł często emocji, czuł w zamian za to napiętą i wypukłą jak tętnica potrzebę, by się nie zatrzymywać, aby próbować, bo właśnie w ten sposób wyglądało ich zadanie, musieli być ciągle w biegu, musieli działać, mieć chłodne cierpliwe ręce. Nie lubił tego podkreślać, w dużej mierze dlatego że przecież sami to wybrali, sami się w tym kształcili i sami również mieli okazję się zaadaptować. Nie mógł jednak zaprzeczyć że odpowiedzialność została z góry wpisana w ich profesję, musieli z nią żyć tak samo jak żyli z historiami tych ludzi o szczęśliwym lub niekorzystnym zakończeniu. Rozumiał, co mówi Iris jednak obawiał się że nie istniał przełącznik który dałby im spokój, nawet osoby które słynęły z tego że niewiele ich obchodzi potrafiły wracać się, dopytywać, zupełnie przekreślając swoje wcześniejsze przyzwyczaisz się. Ja kiedyś też przeżywałem. Przyzwyczaisz się. Przyzwyczaisz. Niektórych śmierci nie da się uniknąć. Przyzwyczaisz się.
- Pierwsze da się załatwić. Drugie przychodzi z czasem - dokładnie taką miał dla niej teraz odpowiedź. Powtarzał jedynie słowa swoich przełożonych, nie będąc pewnym, czy oni również byli w stanie w nie uwierzyć. Jego szef przykładowo nie nigdy pił alkoholu gdy nie był na urlopie, zawsze gotowy aby przyjechać i wspomóc dyżurnego przy trudnej operacji. Nie mogli przestać zabierać obowiązków do domu, bez względu na to, co powtarzali innym. Być może taki był los, ich los kapryśny i przeklęty utrudniający im nawet przejście na emeryturę. To nie jest powołanie. To nie jest misja. To tylko cholerne życie.
Ich życie.
Aż?
- Nazywania mnie doktorem w takich sytuacjach, na przykład - odbił wkrótce jej przytyk - siostro przełożona - gdyby był rzeczywiście złośliwy, powiedziałby siostro wielokrotnie przełożona. Wiedział że pielęgniarki zwracające się w ten sposób do swoich równolatków praktycznie zawsze mówiły to z ironią, a on on nie lubił tej maski bo w tym momencie nie był żadnym doktorem, był Jude, był znajomym z pracy. Nie wydawał się jednak tym przejęty ani poirytowany, bardziej prowokujący, igrając z tym, co sama przed krótką chwilą rozpoczęła. Poczuł się znacznie lepiej, rozluźniony, zupełnie jak gdyby jego ciało zaczęło w jej obecności zapominać o zmęczeniu.
- Mówiąc jednak poważniej - skorygował niedługo potem - wolałbym nie przysparzać ci kłopotów - miał w sobie wiele wad, ale nie chciał ich mówić. Nie był dobrym człowiekiem i miał tego pełną świadomość. Miał swoje wady, całe skupisko stroszących się łodyg wad spiętrzonych jak gęste chwasty. Nie był dobrym człowiekiem i gdyby chciał ją uchronić, nie powinien z nią iść i nie powinien w ogóle się odzywać, ale nie był dobrym człowiekiem i nie obronił jej przed sobą, wręcz przeciwnie - zachęcał. Próbował dalej przedłużyć moment ich spotkania.
Próbował dalej trwać przy niej.
- Mieliśmy w końcu - kolejny, niewielki krok w jej kierunku, kolejny draśnięty dystans, bez zbędnego powodu, bez żadnej interpretacji - zająć się czymś przyjemnym - powiedział nieco ciszej, subtelniej, zupełnie jakby ten wieczór, ten drobny moment słabości, ucieczki po nadgodzinach, miał zostać ich tajemnicą.

Zasłużyliśmy.


Iris Valentine

Uśmiechnęła się pod nosem, bo wiedziała, że nie. Nie przychodziło wcale z czasem. Może miała niewiele ponad trzydzieści lat, więc jej zawodowe doświadczenie nie było spektakularne – szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę, że część tego czasu spędziła na szkoleniach i poza granicami kraju, gdzie praca miała zupełnie inny charakter… zupełnie. Po powrocie do Toronto, po powrocie do pracy musiała się właściwie wszystkiego nauczyć od nowa, ale jedno wiedziała. To wcale nie przychodzi z czasem. Nie znaleźli się tu przypadkiem, nie zaczęli „pierwszej lepszej pracy”, coś ich do tego skłoniło… więc nie można było wyłączyć po prostu własnej ludzkiej przyzwoitości. Nawet jeśli bardzo by się chciało… bardzo!
Zagryzła wargę, żeby się nie roześmiać, gdy wytknął jej nazywanie go doktorem. Winna. Robiła to i robiła to z pełną premedytacją, świadomością i… przyjemnością – Jesteś doktorem. – przypomniała mu, a kącik ust drgnął jej wymownie w rozbawieniu – Ja nie jestem siostrą. A tym bardziej przełożoną. – pielęgniarki już dawno nie miały nic wspólnego z siostrami, a Iris szczególnie daleko było do drogi zakonnej. Chociaż może nie? Może zamknięcie się w klasztorze dobrze by jej zrobiło. A w nazywaniu go doktorem nie było nic budującego dystans… głównie dlatego, że Valentine należała już do tego młodszego pokolenia pielęgniarek, które miały w sobie tyle asertywności, żeby nie pozwalać sobie wejść na głowę. Nie była asystentką żadnego lekarza. Nie była jego podwładną. Była koleżanką z pracy, a nazywała go tak z wrodzonej przekory. Tak jak większość swoich pacjentów na misji zwracała się per żołnierzu. No cóż… byli nimi – A poza tym to bardzo dobrze brzmi. – dodała półszeptem, pochylając się lekko w stronę Jude’a, a uśmiech nawet na moment nie zniknął z jej warg.
W ogóle nie spuszczała z niego spojrzenia. Nie drgnęła, gdy zmniejszył dystans między nimi. Wpatrywała się w niego intensywnie, wręcz wyzywająco i nie wyglądała jakby jego groźba zrobiła na niej jakiekolwiek wrażenie. Kłopoty? Brzmiało jak doskonały pomysł na godziny w dyżurze.
- Brzmisz jakbyś sugerował… – zaczęła i urwała tylko na moment, żeby przesunął spojrzeniem w dół jego sylwetki, szybko jednak wróciła do męskiej twarzy, przez krótką chwilę lawirując od oczu do warg, za co przy okazji się skarciła. Nie rób sobie tego! – Że przysporzenie mi kłopotów nie mogłoby być jednocześnie przyjemne. Lubię kłopoty. Dawno w żadne nie wpadłam… – kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu – Poza tym… czemu mam wrażenie, że trochę się demonizujesz, Jude? – specjalnie użyła jego imienia, skoro tak bardzo nie chciał być doktorem… chociaż kusiło, bardzo kusiło – Jesteś aż tak straszny? – nie wydawało jej się, nie podejrzewała…
Ale była chętna się przekonać.


Jude Iverson