MAPLE HEARTS | PBF

Otrzymane z racji urodzenia nazwisko natychmiast przypieczętowało jego los. Pierworodny syn, oczekiwany wnuk, pierwszy przedstawiciel kolejnego pokolenia rodziny Bedard. Nie dane mu było stać się odrębnym bytem, od początku miał wypełnić rolę kontynuatora wiekopomnych tradycji, aby pasmo sukcesów nie zatarło się przypadkiem w przyszłości. Szybko nauczył się, że więzy krwi przestają mieć znaczenie, jeśli bruździsz rodzinnym interesom. Każdy członek rodziny skrupulatnie pochylał się nad swoim skrawkiem biznesowego imperium, aby uczynić je wspanialszym, bo tylko w taki sposób mogli udowodnić swoją wartość. Dzięki wytężonej pracy kilku pokoleń rodzinna firma inżynieryjno-budowlana biorąca udział w infrastrukturalnym rozwoju Kanady przeistoczyła się w ogromny holding kilku spółek z kilkuset milionowym kapitałem i zagranicznymi oddziałami.

Drogie inwestycje mają prawo odciągać uwagę od potomstwa, dlatego Thomas wychowywany był przez opiekunki i guwernantki, a roztoczona nad nim kontrola rodzicielska miała charakter doraźny i polegała na monitorowaniu jego osiągnięć przynajmniej raz na kwartał. Wpływowa familia otoczyła go grubym kokonem przywilejów, ale również zrzuciła na jego barki ciężar obowiązków. Oczekiwania krewnych były tym większe, im większa stawała się presja ze strony śmietanki towarzyskiej ochoczo porównującej dokonania swoich latorośli. Dorastał więc w bogactwie, z którego nie miał czasu korzystać. Pieniądze niewątpliwie dawały mu szansę na rozwój, dlatego dni wypełniały mu kolejne zajęcia dodatkowe. Lekcje języka francuskiego i włoskiego, zajęcia z muzyki, sztuki, podstaw ekonomii i zarządzania, nauka jazdy konnej, pływania, tenisa, golfa, a nawet boksu. Był upychany wszędzie tam, gdzie mógł mieć styczność z dziećmi z innych bogatych i wpływowych rodzin, aby wraz z nimi brać czynny udział w wyścigu szczurów.

Szybko nauczył się jak manewrować pośród młodej elity. Prestiżowe prywatne szkoły nakręcały chorą rywalizację między uczniami swymi sztandarowymi hasłami o sile wspólnoty czy współzawodnictwa. Thomas swoją nieufność względem kadry pedagogicznej i rówieśników maskował uprzejmością. Chętnie angażował się w życie publiczne w kolejnych szkołach, pozytywnie wyróżniał znakomitymi wynikami w nauce i sporcie, a także nienaganną prezencją, ale przede wszystkim nie sprawiał żadnych problemów wychowawczych. Od najmłodszych lat budował sieć kontaktów, wszelkie znajomości rozwijał mniej lub bardziej w oparciu o płynące z nich potencjalne korzyści w przyszłości.

Ugruntowana pozycja rodziny była głównym powodem, dla którego Thomas musiał być idealny. Tak było od podstawówki, przez szkołę średnią, aż do college’u. Brylował na eleganckich bankietach z uprzejmym uśmiechem, kładąc tym samym pierwsze fundamenty pod swoją zawodową karierę. Nawet jeśli wybór kierunku studiów był podyktowany przez rodzinę, wcale nie czuł się pokrzywdzony. Inżynieria lądowa szczerze go zainteresowała, pomimo całej masy technicznych aspektów dała mu pretekst do obcowania ze sztuką. Twórczy aspekt inżynierii był dla niego powiewem świeżości i pchnął go ku architekturze, ta zaprowadziła do rzeźb godnych podziwiania, a na samym końcu tej odkrywczej drogi ujrzał malarstwo. Po wkroczeniu w dorosłość poczuł się pewniej, wystarczająco już wprawiony w grze zachowywania pozorów, aby nie bać się na kilka chwil spuścić gardę i po cichu rozwijać swoje pasje. Zawarł wreszcie prawdziwe przyjaźnie, mimo to długo badał grunt zanim ujawnił przed kimkolwiek sarkastyczne tony swej duszy, czy odsłonił skrawki hedonistycznej natury zza krawędzi gładkiej maski ogłady.

Po ukończeniu studiów magisterskich dołączył do rodzinnego biznesu. Pierwsze kroki stawiał w spółce Ironcrest Construction przy boku bardziej doświadczonych inżynierów, biorąc udział w realizacji projektów, które przyczyniały się do rozwoju różnych kanadyjskich prowincji. Brał aktywny udział na każdym etapie prac przy budowie autostrad, połączeń kolejowych, nawet miał okazję uczestniczyć w projektowaniu hydroelektrowni. Z czasem jego pozycja w firmie zaczęła się zmieniać, dzięki zdobytemu doświadczeniu naturalnie przeszedł na stanowiska kierownicze, ucząc się jak w praktyce wygląda zarządzanie na różnych szczeblach organizacji. Rósł w siłę, był doceniany za zdolności i charyzmę, jednak w pewnym momencie nie mógł już wybić się bardziej, kiedy pozostali krewni nie zamierzali ustąpić mu miejsca bez walki. Wtedy ważną decyzję podjął Francis Bedard i podjął ją nie jako dziadek zatroskany o swego wnuka, nawet nie jako głowa rodziny dążąca do zgody pośród najbliższych. Jak przystało na biznesmena chłodno wykalkulował co przyniesie mu największy zysk, dlatego rzucił Thomasa na głęboką wodę, pozwalając mu objąć stanowisko prezesa zarządu w Ironcrest Development. W ciągu ostatnich trzech lat Thomas wielokrotnie udowodnił, że świetnie rozumie specyfikę branży deweloperskiej i jest w stanie poprowadzić firmę w odpowiednim kierunku.