MAPLE HEARTS | PBF

Wszędzie jej było za dużo.

Paris była upierdliwym i niesamowicie problematycznym dzieckiem. Jej rodzice byli starszymi, spokojnymi ludźmi, którzy prowadzili wiekową już, lokalną restaurację od jakichś dwudziestu lat, przez co często nie potrafili za nią nadążyć. Dziewczynka była we wszystkich miejscach na raz; na placu zabaw, w domach przyjaciół, na drzewie, na basenie, na deskorolce. Biegała z miejsca na miejsce, co chwilę poznając nowych ludzi, zakochując i odkochując się w ułamku sekundy. Przechodziła przez każdy emocjonalny stan w ciągu jednego dnia; od smutku po szczęście, które wyrywało się z niej radosnymi okrzykami. Była bombą, która wybuchła w najmniej oczekiwanym momencie. Jak się denerwowała, słyszało ją całe sąsiedztwo. Jak miała gorszy humor, cała okolica wyraźnie to odczuwała. Jednocześnie Paris miała w sobie takie pokłady energii i optymizmu, że bliscy jej ludzie, zastanawiali się, czy kiedyś jej bateria się wyczerpie. Przez pierwsze trzynaście lat — nie było na to najmniejszej szansy.

Matka nigdy nie próbowała jej kontrolować, jednak zwykle starała się choć odrobinę ją ujarzmić. Prosiła, żeby nie przeszkadzała innym ludziom i nauczyła się większej empatii lub wyrozumiałości. Tłumaczyła jej, że nie każdy był tak emocjonalny jak ona, że nie każdy rozumiał i akceptował jej wybuchowość. Próbowała pilnować jej rozwoju; zapisywała ją na gimnastykę, na balet i na naukę śpiewu, ale Paris była zbyt dzika, żeby interesować się którąkolwiek z tych rzeczy. Wolała biegać, jeździć na deskorolce, pływać albo siedzieć w samochodzie, gdy jej ojciec w wolnej chwili grzebał przy silniku. Kochała swoich rodziców nad życie, nawet jeśli nie wpasowywała się w ich oczekiwania.

A potem jej mama umarła, jakby była tylko zjawą, która pojawiła się w jej życiu zaledwie na chwilkę. Zniknęła, a wraz z nią każde słodkie wspomnienie, komplementy i łagodne głaskanie po głowie, które uspokajało ją po chaotycznym dniu.

Wtedy jej bateria wyczerpała się na dobre.
Paris nie wiedziała, jak sobie poradzić z jej śmiercią. Takich emocji nie było zaprogramowanych w jej systemie. Nie wiedziała, jak ma się do tego przyzwyczaić i jak żyć, jak gdyby nigdy nic. Był to okres dojrzewania — była naprawdę trudną nastolatką i do tej pory dziwiła się, że ojciec nie wywalił jej z domu. Przecież sam musiał poradzić sobie ze stratą ukochanej. Rissy w czasie liceum, zaczęła przyjaźnić się z niewłaściwymi ludźmi; szukała atrakcji, wrażeń, które ją pobudzą. Chciała wyrwać się z tego dziwnego otępienia, które zawładnęło nią po śmierci mamy. To wtedy zaczęła próbować absolutnie wszystkiego; każdej możliwej używki, jazdy bez prawka, pierwszych wyścigów, eksperymentów związkowych i innych. Robiła każdą idiotyczną rzecz, która dostarczała jej adrenaliny, nawet na moment. A potem, mając na uwadze prośby i wyjaśnienia mamy, wracała do domu, żeby być dobrą córką dla swojego ojca.

Widząc, jak szybko się starzeje i jak niewiele czasu mogło im zostać, Paris zdecydowała nabrać nieco kontroli nad swoim życiem. Zaczęła pracować w rodzinnej restauracji i pomagać ojcu, a w wolnych chwilach rozwijała swoją pasję. Grała dobrą minę do złej gry; chciała, żeby był dumny i spokojny. A gdy tylko zasypiał zmęczony pracą lub dniem, spędzonym przy boku córki, Rissy zaczynała swoje nocne, ukochane życie.

Mówiła, że to balans, dzięki któremu nie zwariowała.
Trzy lata temu jej ojciec zmarł na zawał, zostawiając ją zupełnie samą. Wtedy zdecydowała o przeprowadzce do Toronto, bo nie chciała mieszkać w mieście, w którym straciła obojga rodziców. Jeśli miała zacząć od nowa, chciała to zrobić z zupełnie czystą kartą i wieloma możliwościami na przyszłość.


kocha tanie wino; ma różowe sportowe auto, które nazwała Clover; nienawidzi sportu, ale chodzi na jogę i pilates, żeby udzielać się towarzysko ze swoimi przyjaciółkami; jej ulubionym daniem, które robi naprawdę dobrze jest buldak carbonara; wiecznie kręci się tam, gdzie nie powinna; udaje, że zna sztuki walki, ale zna je tylko ze swoich ulubionych filmów