MAPLE HEARTS | PBF

Za oknami dawno zrobiło się granatowo. Centrum świeciło gdzieś daleko za rzeką, w szkle i stali, ale tutaj, na zachodnim skraju miasta, wieczór był po prostu wieczorem — ciemne ulice, stare drzewa, podjazdy willi, przy których parkowały samochody warte więcej niż domy, w których wychowała się połowa ludzi trenujących na tej sali. Jeździła tu czterdzieści minut, kiedy ruch był łaskawy, i dwadzieścia pięć, kiedy nie miała cierpliwości. Kiedyś, dwa czy trzy lata temu, oglądała nawet dom w Kingsway — biały, spokojny, z żywopłotem i podjazdem na cztery auta, dokładnie taki, jaki kupuje się, kiedy życie zwalniało tempa. Stała w tamtym ogrodzie, pomyślała o wszechogarniającej ciszy i to słowo natychmiast ją odrzuciło. Wróciła do centrum, gdzie o trzeciej w nocy nadal coś się dzieje, a szyby drżą od miejskiego gwaru.
Klub bokserski w Kingsway był po dobry — porządne worki, czyste maty, trenerzy, którzy poprawiali stopy zamiast ego, i ludzie, którzy przychodzili zdawali się tu przychodzić z powodu innego, niż nowe wymuskane zdjęcia na social media. Zapach też miał swój — pot, wilgotna skóra rękawic, guma, gorzki ślad środka dezynfekującego. Valerie przyzwyczaiła się do niego tak, jak przyzwyczaja się do zapachu własnego domu.
Głuche, miarowe uderzenia, to jedyny rytm, jakiego słuchała bez irytacji. Trzy szybkie, jeden długi. Prosty, dwójka, sierpowy w wyuczonej kombinacji. Jasne kosmyki powyrywane z ciasno związanego węzła kleiły się jej do karku, sól zasychała na skroniach, a mięśnie ramion drgały już tym drobnym, zapowiadającym koniec drżeniem. I dobrze, właśnie o ten punkt zmęczenia chodziło. Bandaże owinęła wcześniej wprawnie bez patrzenia, ruchem wyćwiczonym do odruchu — jedyna czynność, przy której zdejmowała wszystko z palców. Po obrączce został jaśniejszy pasek skóry.
Doradca przejściowy.
Tak to nazwali. Marcus Ellery, siedemdziesiąt trzy lata, człowiek Rafaela od ponad dwóch dekad, powiedział to z twarzą ułożoną w troskę tak starannie, że przez chwilę prawie w nią uwierzyła. Ktoś, kto wesprze panią w pierwszym roku. Nikt nie kwestionuje pani kompetencji, Valerie. To kwestia ciągłości. Stare dziady zebrane wokół stołu, niczym świnie przy korycie pokiwały miarowo głowami. Ciągłość — piękne słowo na smycz, którą podaje się z uśmiechem.
Prosty. Prosty. Sierpowy.
Najgorsze nie było to, co powiedział, tylko to, że i tak przegłosowali. Spytała, czy doradca będzie przydzielony wyłącznie jej, czy pan Ellery też mógłby skorzystać, bo ostatni kwartał w jego dziale sugerował, że przydałaby się druga para oczu. Ktoś się roześmiał, ktoś inny wbił wzrok w blat. Ellery uśmiechnął się z tą samą starannie ułożoną troską i powiedział, że rozumie, jak trudne bywają pierwsze miesiące, skurczybyk zdążył się już do niej przyzwyczaić. Pół godziny później było po sprawie — siedem rąk w górze, dwie przeciw, wpis do protokołu.
Worek odskakiwał i wracał. Jak wszystko, przed czym się uciekało. Ostatnia seria, ta, przy której świat wreszcie milknie. Uderzała już bez rachunku, samą wściekłością zamienioną w mechanikę i gdzieś w połowie przestała myśleć. Nie o Ellerym, nie o raporcie z Manitoby, który zatwierdziła rano bez mrugnięcia okiem, nie o tym, jak łatwo jej to poszło. Każde uderzenie miało czyjąś twarz, ale żadnej nie nazywała. Tutaj nikt nie proponował jej pomocy, tutaj wygrywała zawsze.
Kiedy w końcu opuściła ręce, sala wróciła — czyjeś ciężkie oddechy, ktoś liczył pod nosem, gdzieś dalej brzęknął odłożony obciążnik. Oparła czoło o worek i stała tak dłuższą chwilę, czując, jak łomocące w piersi serce zwalnia. Zmęczenie, to jedyna forma ulgi, na jaką pozwalała sobie trzeźwa. Sięgnęła po butelkę z wodą, przytrzymując ją niezgrabnie w rękawicy i to wtedy kątem oka zarejestrowała jego — kilkanaście kroków dalej, mężczyzna kończący własną serię. Oceniła go tak, jak oceniała wszystko: szybko, chłodno, z nawyku. Był wysoki na tyle, że musiałaby zadrzeć głowę, żeby spojrzeć mu w oczy, a tego nie robiła chętnie. Sprzęt dobry, ale nienowy — używany na tyle długo, żeby się dotarł. Jego ciosy były mocne, momentami zbyt mocne, jakby coś w nim raz po raz wyprzedzało technikę, ale schodził z linii lekko i ekonomicznie, bez zbędnego ruchu. Ktoś go tego uczył i musiał uczyć dawno. Zarost z pierwszymi pasmami siwizny przy skroniach, twarz człowieka mniej więcej w jej wieku, nie chłopca, który przychodzi tu wyrzeźbić ramiona na lato, by wyrwać kilka panien na imprezie. Nie patrzył na nią, co samo w sobie było na tyle nietypowe, że zwróciła uwagę. Zgięła palce w bandażu. Ręce jeszcze drżały, ale nie na tyle, żeby kończyć. Zerknęła w stronę ringu. Był pusty.

Nathaniel Mayfield

Dom, komenda, bar i.. klub bokserki.
Wokół tych miejsc można by spokojnie nakreślić krąg po jakimś poruszał się inspektor Mayfield, wiedziony głównie swoimi potrzebami a więc - praca, walka nad sobą i regeneracja. W walce było coś na wskroś połączone z wyciskiem potu, walką o kondycję plus zestawieniem tego z regularnym.. chlaniem po barach. Nie oszukujmy się, jego życie wyglądało ostatnio tak samo i to nie były jakieś odchyły od normy - czysta regularność o którą dbał dla dobra organizmu. Wieczory czasami spędzał i przy pracy, to wszystko zależne było od tego nad jaką wymagającą sprawą aktualnie pracował. Boks pomagał się odprężyć, dawał poczucie swobody w przekazie. Raz był przyjemnością, a raz brutalnym obowiązkiem aby odgonić nerwy czy bezsilność. Tłucząc w worek czasami nachodziły go ciekawe myśli, zmieniał się punkt widzenia, powstawało oświecenie i eureka.
Jego życie było nad wyraz proste, skupiał się na byciu policjantem, awansował na inspektora i póki co szukał cienia szansy na kolejne szczeble albo chociaż na szukanie przestrzeni aby je przeskoczyć. Nic nie irytowało go bardziej niż zablokowanie się. I to nie chodziło o chorą ambicje, raczej myślał o przyszłości i profitach z emerytury gliniarzy, a te nie były mocno wybitne, chociaż zależały od rangi na końcu. Tak czy inaczej nie był specjalnie odkrywczy w tym jak planował swoje dni i dalsze życie, został sam i nie miał zobowiązania, do domu także mu się nie spieszyło. Klub był miłym przystankiem zawsze do sparowania z innymi czy do samotnego obijania worka, jakiś ćwiczeń na kondycje czy walkę z cieniem. Dawał sobie zawsze chwile na rozgrzewkę w akompaniamencie muzyki, która leciała ze słuchawek. Nie chciał ale w końcu i on przywykł do tego małe gówienka w uszach. Pomagało mu to, a szczególnie pieprzone Eye of the Tiger, które spowodowało iż na usta wpełzał aż nadto irytujący uśmiech. Nie dało się lepiej ustawić playlisty, a przecież zawsze wybierał coś nowego, co miało zaskoczyć i nadać rytm treningom.
Dzisiaj nie zwracał wybitnie uwagi na innych na sali, tak jakby zależało mu na odwaleniu godzinny machania i tańca z workiem, niżeli użarenia się z kolejnym championem na sali. Miał niestety pecha bo zawsze ktoś zaczepiał go do walki, może to przez posturę? Może przez wzrost? Biały tank top podkreślał jego mięśnie nawet jeśli na głowie czy zaroście przejawiały się pierwsze siwe włoski, podkreślające osiągnięcie konkretnego już wieku. Czy czuł się staro? Czasami przy niektórych kogucikach na tej sali.
Odprężył się i dał chwile na oddech, wyjmując słuchawki i rozglądając się za swoją butelką wody i ręcznikiem. To wtedy kątem oka zauważył kobietę, taką której obecność tutaj na pewno wzbudzała zainteresowanie, chociaż w sumie to każda była jak "dinozaur" na tej sali. Ktoś właśnie kończył swoje sparingi, a ktoś jeszcze kręcił się zbierając rzeczy. Sparingi się skończył, a ring pozostawał wolny, tak jakby zapraszał. Nate nie był skłonny do tego aby zaczepiać ludzi ale skoro już przelotnie przez moment ich oczy sie spotkały, sugestia mogła być jedna - może drobna bitka?
Dla niego osobiście sparing z kobietą zawsze był ciekawym wyzwaniem, odchył od normy gdy walczył jedynie z różnego rodzaju facetami, z różnych kategorii wagowych. Nie chciał jednak do końca naruszać jej przestrzeni czy zaburzać rytm treningu ale skoro wkrótce zostali na sali sami a ludzie wokół krzątali się tylko porządkując swoje rzeczy, mógł się zdobyć na ten gest, podchodząc bliżej ringu. Po chwili zastanowienia przeszedł pod linami wkraczając na ring, trochę dumnie i odważnie chociaż Mayfield nie piął się jak paw. Zerknął raz jeszcze na kobietę aż wreszcie odważył się odezwać nieco głośniej, licząc się z pełnoprawną odmową na jego propozycje.
- Chcesz się sprawdzić? - zapytał trochę nonszalancko, ale w żadnym stopniu nie zamierzał jej odbierać umiejętności już na starcie. Miała owijki i z jakiegoś powodu tutaj była, więc zaciekawił się co może mu zaprezentować, może i nauczyć? Każdy przeciwnik w końcu był wyzwaniem, lekcją, treningiem.


Valerie Dasilva

Bywały dni, kiedy potrafiła dystansować się od idiotycznych haseł, od drobnych sugestii i sarkastycznych komentarzy, nic sobie z nich nie robiąc. Prawdę mówiąc nawet bardzo ceniła sobie takie urozmaicenie dnia, podjęte próby na podniesienie ciśnienia, na niezaplanowane przyspieszenie tętna. Bywały też dni, kiedy tolerancja gwałtownie spadała, niemożliwym wręcz czyniąc zignorowanie nawet krzywo rzuconego spojrzenia, czy nierówno zaczerpniętego oddechu. Nie potrzeba jednak żadnych specjalnych okoliczności, by mieć pewność, że gdyby wiedziała, że ktoś w myślach nazwał ją dinozaurem, już zbierałby z podłogi zęby.
Northgate nauczyło ją jednej rzeczy, którą i tak wiedziała od dawna — że władza rzadko bywa oficjalna. Oficjalna była tylko ta papierowa, ta z tytułem i podpisem, którą można wnieść do sądu albo wywiesić w ramce na ścianie gabinetu. Prawdziwa siedziała głębiej: w tym, kto dzwoni pierwszy, kto czeka na odpowiedź, kto wchodzi bez pukania, a kto puka dwa razy i czeka przy drzwiach. Rafael rozumiał to instynktownie i tego, paradoksalnie, nauczył ją lepiej niż czegokolwiek innego. Valerie spędziła wystarczająco wiele lat obserwując, jak to działa, żeby teraz nie dać się zaskoczyć siedmioma rękami w górze i uprzejmym uśmiechem Ellery'ego. Rozumiała grę, co nie znaczyło, że musiała ją lubić.
Miała czterdzieści lat i dawno przestała udawać, że nie liczy. Nie dlatego, że wiek robił na niej wrażenie — robiły je za to cudze marnowane lata. Czterdzieści lat, jedno dziecko wychowane pod cudzym nazwiskiem, trzech mężów, z których żaden nie okazał się tym, za kogo go wzięła, i stanowisko, o które walczyła dłużej niż ktokolwiek przy tym stole chciałby przyznać. Bilans był imponujący, ale Valerie nie prowadziła go po to, żeby się załamać, ale po to, by wiedzieć, czego pilnować. Nie myślała o tym świadomie, stojąc przy worku w sali klubu bokserskiego. Myśl nie przychodziła w słowach, a w tempie, nacisku i tym, jak ramię szło z biodrami albo nie szło, zdradzając napięcie, którego nie chciała pokazać przy biurku. Ciało pamiętało to, czego głowa wolała nie trzymać i to był jedyny rodzaj szczerości, na który sobie pozwalała.
Sala rzedła powoli. Ktoś zwinął matę, ktoś inny zbyt głośno zatrzasnął szafkę, a echo poszło pod sufit i wróciło ciszą. DaSilva nigdy nie spieszyła się jako ostatnia wychodząca — lubiła ten moment, kiedy przestrzeń na powrót stawała się neutralna, niczyja, zanim nazajutrz znowu ktoś ją wypełnił cudzym wysiłkiem i muzyką ze słuchawek. Tyle że dzisiaj nie była ostatnia.
Rzucone nonszalanckim tonem hasło dotarło w tej samej chwili, gdy kątem oka ponownie wychwyciła jego sylwetkę. Tym razem górował na ringu, imponując rozmiarem spoconego od wysiłku ciała. Część niej chciała wyśmiać nasuwający się na myśl obraz koguciej męskości, druga zaś nie potrafiła oderwać oczu. Nie do końca było jasne, czy zapraszał ją ze względu na niedoszacowanie i przewidzianą szansę na łatwe zwycięstwo, a może z idiotycznej dobroci serca, czy marnie podjętego podrywu, widząc okazję do obmacania nieznajomej pod pretekstem pokazania kilku dobrych ciosów. A może jednak nie zakładał z góry wyniku? Może nie ocenił jej, nie postawił kreski, jakimś dziwnym cudem należąc do grona facetów, lubujących się w zgrywaniu macho? Ta drobna, irytująca szansa, że mógłby być wyjątkiem od reguły, rzuciła ziarno ciekawości — i to samo w sobie było denerwujące.
— Z tobą? — Jasna brew drgnęła, kiedy przenosząc ciężar z jednej nogi na drugą, zadarła brodę, tym razem już uważniej osadzając na nim spojrzenie. Cichy głos z tyłu głowy chciał powiedzieć nie — ten sam, który zawsze wiedział, kiedy coś będzie głupim pomysłem i nigdy nie słuchał ostrzeżeń. Powinna była zebrać swoje rzeczy, wrócić do domu i wziąć długą, relaksującą kąpiel. Najlepiej wspartą kilkoma kieliszkami wytrawnego wina, albo dymną tonią whisky, co stanowiło najłatwiejszy sposób do odcięcia się od rzeczywistości. Tyle że nie byłaby sobą, gdyby sięgnęła po pierwszą z brzegu opcję, zamykając się na inne. Bez dalszego rozważania podeszła bliżej, ręką sprawdzając napięcie liny ringu i przeszła pod nią, gestem zdradzając podjętą decyzję.
— To zależy. Masz ubezpieczenie? — Kobiecą twarz ozdobił uśmiech, wtórujący nonszalancji policjanta. Ale kiedy stanęła naprzeciwko, w odległości wystarczającej, żeby dobrze go zobaczyć, stwierdziła, że patrzy na nią inaczej niż się spodziewała. Nie oceniał. Czekał. — Widziałam, jak ćwiczysz. Nie zrób mi krzywdy przez przypadek.

Nathaniel Mayfield

Do pewnego momentu życia Nate przejmował się wszystkim, godził się na rolę przypisaną w rodzinie, na wielką spuściznę jaką miał być architektoniczny talent. Matkował mu ojciec bardziej niż mamuśka, a on z kolei wiecznie dbał o młodszą siostrę. Wydawać by się mogło, że byli jak rodzina idealna z obrazka i tak miało pozostać na zawsze. Gdy jednak poznał jedną dziewczynę, taką która nakreśliła mu, że przede wszystkim to jest jego życie i jego wybór kim zostanie, w końcu zaczął używać mózgu. To co jej się stało nadal spędzało sen z powiek, a on od tamtej chwili stał się najlepszą wersją siebie, został gliną. Może nie wiele się zmieniło bo na początku dalej miał kogoś nad sobą, prawie jak ojca, który po szturchał i popychał, ale na końcu był wdzięczny za te lekcje życia, za to że aktualnie mógł się tytułować jako inspektor w policji w swoim rodzinnym mieście. I nie udawał nikogo ani też nie spełniał niczyjej wizji, on sam był panem swojego losu i to on nim kierował, nawet jeśli czasami były to lekkomyślne decyzje.
Aktualnie został sam, wyrzucił z serca kobietę, która nie umiała pojąć jego życia, tym ile znaczyła policja i ta jedna stara sprawa, która go tym policjantem uczyniła. Chciał aby ta jego pierwsza miłość zaznała spokoju i sprawiedliwości, a przecież sprawca dalej był nieuchwytny. Mayfield był zafiksowany na tym punkcie, że nawet podejrzewał swojego ojca o maczanie palców w tej sprawie, wszak nigdy jej nie lubił..
Dzisiaj mijało dwadzieścia lat od tamtych wydarzeń, a on wciąż pamiętał jej śmiech, naturalność i tą lekkość życia, którą go zaraziła. To dzięki niej nie poszedł w rodzinne ślady, zmienił coś w tej historii rodu, sprzeciwił się i w sumie nie miał teraz wyrzutów. To były piękne lata w służbie, w pracy nad sobą i swoim ciałem. Dziś nawet jeśli miał te czterdzieści lat na karku, czuł się młodszy przynajmniej o dziesięć mniej. Walił w worek bokserski z jakąś manierą, znał ludzi z sali i wydawał się mieć respekt i szacunek "na dzielni", nawet pomimo bycia gliną.
Sparing partnerów miał już co raz mniej, jedni byli pokonani i zapisani na liście, inni z kolei zbyt doświadczeni jak na niego. Poszukiwał więc wrażeń, a sparing z płcią przeciwną? To zawsze dodawało innego smaku, innej wizji na pojedynek i też stanowiło świetną rozgrzewkę dla niego jako policjanta. W ferworze walki przydawało się wiedzieć jak zbudowane jest damskie ciało, jak wyprowadzają ciosy lub mogą się zachować - bez przewidywalnego kopa w jaja, oczywiście. Valerie miała pecha zostając na miejscu, w jego zasięgu była jedyną aktualnie kobietą, która mogła mu pomóc w tym eksperymencie, tej edukacji. Wydawała się być też dosyć wysoka jak na kobietę, więc to nie tak że miała od razu przechlapane. Widział nie wiele z jej ruchów, nie śledził jej treningu ani nie przypatrywał się gdzieś ukradkiem. Show na ringu miało mu pokazać, że być może nieco ją lekceważy albo nie odrobił zadania rzucając w eter luzną propozycje. - Nikt więcej już nie został. - rzucił, na moment zawisając na linach, po to aby znów wrócić na środek z pewną manierą, chociaż dalej nie był to chód czy praca nóg rodem z zawodowego boksu. To jedynie zakusy na to co podpatrywał oglądając czasem walki bokserskie w telewizji lub tu na żywo, amatorsko.
Tak czy inaczej nie oczekiwał, że przyjmie jego propozycje ale miło się zaskoczył gdy jednak jej nogi stanęły na ringu i nawet miała z tego fun. Podobało mu się to, że jej duma i charakter nie pozwolił się spakować i opuścić salę pokazując środkowy palec. O to mu chodziło, o rywalizację na sportowych warunkach bez przechwalki czy gry płci. W walce zawsze według niego każdy posiadał 50/50 jeśli chodziło o szansę. - Uuuu.. to jest zapowiedz czegoś mocnego. - przyznał bo jej kuksaniec był solidny, a raczej zapowiadał, że ręki nie będzie wstrzymywać i dobrze. - Dam Ci jakieś fory, bez przesady. Żaden ze mnie bokser czy jakiś sportowiec. Robię to dla zabawy oraz wyładowania się, jakiegoś treningu i formy. - za dużo gadał ale czy właściwie już zaczęli? Jej uderzenie, które musnęło powietrze gdzieś jego ucha, mówiło jedno - skup się i przestań gadać. A więc bez gwizdka czy czyjegoś gwizdu, już zaczęli ta? Nate uderzył swoimi pięsciami skrytymi w rękawicach o siebie, a potem nieco ruszył do przodu, trzymając gardę tym razem w odwrotnej pozycji, coś ala mańkut. Oczywiście jego uderzenie miało może 50% siły ciosu przy pierwszych, którymi jedynie ją badał jak i gardę, którą złapała.


Valerie Dasilva