MAPLE HEARTS | PBF

Edward Harrington urodził się 30 października 1997 roku w Londynie jako jedyne dziecko Jamesa i Eleanor Harringtonów. Dorastał w Hampstead – dzielnicy, w której stare georgiańskie rezydencje ukryte są za wysokimi żywopłotami, a nazwiska sąsiadów częściej pojawiają się na tablicach muzeów i uniwersytetów niż na pierwszych stronach gazet. Harringtonowie należeli do rodzin, o których mówi się po prostu old money. Ich majątek budowano przez pokolenia dzięki inwestycjom w nieruchomości, ziemię oraz fundusze rodzinne, ale równie ważną częścią rodzinnego dziedzictwa była kolekcja sztuki, licząca obrazy brytyjskich i europejskich malarzy, rzeźby oraz bibliotekę pełną pierwszych wydań klasycznej literatury.

Dom Harringtonów od zawsze przypominał bardziej prywatne muzeum niż miejsce zamieszkania. Na ścianach wisiały obrazy kupowane jeszcze przez pradziadka Edwarda, w salonie stał fortepian pamiętający czasy jego prababki, a rodzinne obiady odbywały się przy stole, przy którym od dziesięcioleci spotykały się kolejne pokolenia. Nigdy nie rozmawiano o pieniądzach. Pieniądze po prostu istniały. Znacznie więcej uwagi poświęcano książkom, muzyce, architekturze i sztuce. Ojciec uważał, że prawdziwa elegancja polega na tym, by nigdy nie musieć niczego udowadniać, matka natomiast od najmłodszych lat zabierała syna do galerii, teatrów i na wystawy, ucząc go patrzeć, zanim nauczy się oceniać.

Edward wychowywał się w świecie pełnym dyscypliny i dobrych manier. Uczył się gry na fortepianie, jeździł konno, pływał pod żaglami, mówił płynnie po francusku, a wakacje spędzał we Francji, Włoszech lub Szkocji. Oczekiwano, że w przyszłości przejmie część rodzinnych fundacji i będzie kontynuował tradycję odpowiedzialnego zarządzania majątkiem. Nikt jednak nie przewidział, że znacznie bardziej od finansów interesować go będzie farba olejna.

Pierwsze obrazy zaczął malować jako dziecko. Początkowo kopiował klasyczne martwe natury i pejzaże, lecz z czasem coraz bardziej fascynowali go ludzie. Nie ich twarze, lecz momenty, kiedy przestawali odgrywać swoje role. Malował zmęczenie po długich kolacjach, światło wpadające przez okna o świcie, puste kieliszki pozostawione na parapetach i wnętrza, z których dopiero co wyszli goście. Już wtedy bardziej interesowało go to, co pozostaje po wydarzeniach, niż same wydarzenia.

Po ukończeniu szkoły rozpoczął studia malarskie w Londynie. Po raz pierwszy znalazł się w środowisku ludzi, którzy nie pochodzili z podobnych rodzin i nie planowali spokojnego życia zgodnego z oczekiwaniami rodziców. Szybko odnalazł się w artystycznym świecie galerii, prywatnych wernisaży i nocnych spotkań, gdzie granica pomiędzy sztuką a codziennym życiem praktycznie nie istniała. To właśnie wtedy zaczął organizować pierwsze przyjęcia – początkowo niewielkie spotkania znajomych, które z czasem przerodziły się w wydarzenia, o których mówiło całe londyńskie środowisko artystyczne.

Edward bardzo szybko zyskał opinię człowieka, którego warto znać. Nie dlatego, że był skandalistą, lecz dlatego, że wokół niego zawsze gromadzili się interesujący ludzie. Malarze, muzycy, architekci, projektanci mody, aktorzy, dziennikarze i dzieci najbogatszych brytyjskich rodzin spotykali się w jego domu, często nie wiedząc nawet, kto jest gospodarzem. Edward nie znosił list gości. Każdy mógł przyprowadzić kogoś nowego. Uważał, że najlepsze znajomości rodzą się z przypadku.

Z czasem imprezy zaczęły żyć własnym życiem. Alkohol lał się strumieniami, narkotyki pojawiały się równie naturalnie jak kolejne butelki szampana, a dom potrafił nie zasypiać przez dwa lub trzy dni. Edward nigdy jednak nie sprawiał wrażenia człowieka, który traci nad sobą kontrolę. Nawet nad ranem zachowywał nienaganne maniery i spokój gospodarza. Potrafił rozmawiać o malarstwie Velázqueza z profesorem historii sztuki, by chwilę później tańczyć boso do muzyki elektronicznej w środku salonu.

Choć media próbowały przedstawiać go jako ekscentrycznego dziedzica fortuny, sam unikał rozgłosu. Rzadko udzielał wywiadów, nie prowadził życia w mediach społecznościowych i konsekwentnie odmawiał komentowania swojego życia prywatnego. Wolał, by mówiono o jego obrazach niż o nim samym.

Jego twórczość zaczęła pojawiać się na wystawach w Londynie, Berlinie i Paryżu. Krytycy zwracali uwagę na charakterystyczny sposób operowania światłem oraz melancholijną atmosferę obrazów. Przedstawiały one ludzi znajdujących się gdzieś pomiędzy końcem nocy a początkiem dnia – w chwilach, kiedy makijaż zdążył się rozmazać, muzyka ucichła, a rozmowy zamieniły się w ciszę. Sam Edward powtarzał, że nie maluje imprez. Maluje to, co zostaje po nich.

Mimo licznych romansów nigdy nie stworzył trwałego związku. Otwarcie mówi o swojej homoseksualności, lecz unika deklaracji dotyczących życia uczuciowego. Fascynują go intensywne, krótkie relacje, których nie próbuje przedłużać na siłę. Znajomi często żartują, że Edward zakochuje się równie łatwo, jak kupuje kolejne płótna, ale równie szybko odzyskuje emocjonalny dystans.

Kilka miesięcy temu jego życie niespodziewanie się zmieniło. Po śmierci dziadków odziedziczył rozległą rezydencję w Rosedale – jednej z najbardziej prestiżowych dzielnic Toronto. Dom został kupiony przez jego dziadków w latach siedemdziesiątych jako miejsce, do którego uciekali od londyńskiego zgiełku i obowiązków. Z czasem przestał być regularnie odwiedzany, lecz nigdy nie został sprzedany. Rodzina zakładała, że również teraz nieruchomość trafi na rynek, jednak Edward postanowił wyjechać do Kanady i zamieszkać tam przynajmniej przez pewien czas.

Początkowo miał to być jedynie kilkutygodniowy pobyt. Minęły jednak miesiące, a on nadal nie wrócił do Anglii.

Rezydencja bardzo szybko ponownie ożyła. Edward urządził na poddaszu ogromną pracownię malarską, pozostawiając niemal całe wyposażenie domu w niezmienionym stanie. Wieczorami organizuje wystawne przyjęcia, na których spotykają się artyści, kolekcjonerzy, muzycy, studenci i przypadkowo poznani ludzie. Nikt nie jest do końca pewien, kto otrzymuje zaproszenie, a kto po prostu trafia tam przez znajomych. Dom Harringtona zaczął obrastać legendami szybciej, niż sam właściciel zdążył poznać miasto.

Najbardziej zaskakujące jest jednak to, że po zakończeniu każdej imprezy Edward znika. Gdy ostatni goście jeszcze śpią na kanapach lub opuszczają posiadłość o świcie, zamyka się samotnie w pracowni. Przez kolejne kilkanaście godzin nie odbiera telefonów, nie wpuszcza nikogo do środka i maluje w absolutnej ciszy. Twierdzi, że najciekawsze obrazy powstają nie z hałasu, lecz z pustki, która zostaje po nim.

Dla jednych jest czarującym arystokratą i gospodarzem najbardziej pożądanych przyjęć w Toronto. Dla innych – ekscentrycznym malarzem uciekającym przed własnym życiem. On sam wydaje się nie próbować rozstrzygać, która z tych wersji jest prawdziwa. Być może obie są tylko kolejnymi rolami, które odgrywa, zanim wróci przed płótno.
WYPISZ, JEŚLI CHCESZ